Και όμως ο ΣΥΡΙΖΑ ως κομματικός μηχανισμός έχει κλείσει τον κύκλο του προ πολλού. Θυμάμαι μια σταθερή διαπίστωση που ακούγονταν πάντα και από όλους : «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κοινωνική γείωση» . Εννοούσαμε...
Και όμως ο ΣΥΡΙΖΑ ως κομματικός μηχανισμός έχει κλείσει τον κύκλο του προ πολλού.
Θυμάμαι μια σταθερή διαπίστωση που ακούγονταν πάντα και από όλους : «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κοινωνική γείωση» . Εννοούσαμε πως δεν είχε δυνάμεις στην αυτοδιοίκηση , στα συνδικάτα , στα κοινωνικά κινήματα κλπ.
Αυτό το συνομολογούσαν οι πάντες γιατί ήταν μια πραγματικότητα που δεν μπορούσε να κρυφτεί ούτε από τα εκάστοτε εκλογικά αποτελέσματα, ούτε από το κοινοβουλευτικό έργο , ούτε από τις καλές εμφανίσεις κάποιων βουλευτών στις τηλεοράσεις.
Αυτό που δεν ομολογούταν ήταν πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε κοινωνική γείωση γιατί δεν ήταν ποτέ κανονικό κόμμα.
Ενώ το κόμμα διέθετε τυπικά όλο το «καταστατικό πακέτο» με πολιτικό γραφείο, κεντρική επιτροπή, νομαρχιακές επιτροπές και οργανώσεις μελών, στην πραγματικότητα δεν λειτουργούσε τίποτα.
Το "καταστατικό πακέτο" δεν σε προστατεύει για πάντα και δεν διασφαλίζει την δημοκρατική λειτουργία.
Άλλαζαν οι γραμματείς της Κ.Ε και τα οργανωτικά γραφεία και η κατάσταση αντί να βελτιώνεται πήγαινε από το κακό στο χειρότερο.
Το εσωτερικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν οργανωτικό με την αυστηρή έννοια του όρου.
Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολιτικό που γινόταν δομικό.
Η πολυσυλλεκτικότητα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα προσωρινό πολιτικό πλεονέκτημα που έκρυβε την εγγενή αδυναμία να φτιαχτεί ένα κανονικό κόμμα.
Το άστρο του Τσίπρα έκρυβε από την κοινωνία τις αδυναμίες και θόλωνε την κακή εικόνα του μηχανισμού, αλλά η πραγματικότητα δεν άλλαζε.
Η «ειδικού σκοπού» πολυσυλλεκτικότητα που σχηματίστηκε την περίοδο των μνημονίων θρυμματιζόταν σε κάθε κρίση και γεννούσε νέες διασπάσεις.
Τα τελευταία χρόνια η πολυσυλλεκτικότητα είχε μεταλλαχτεί . Κάποια ιδεολογικά ρεύματα είχαν αποχωρήσει από το 2015 , κάποια άλλα είχαν συρρικνωθεί και κάποια άλλα είχαν γίνει πιο προσωποπαγή με συνέπεια να είναι και πιο σκληρά.
Ειδικά κατά την περίοδο της διακυβέρνησης το φαινόμενο πήρε διαστάσεις που μόνο άρρωστες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν . Η πολιτική πολυσυλλεκτικότητα μεταλλάχτηκε σε προσωπική . Υπήρχαν υπουργοί , περιφερειάρχες , κομματικά στελέχη κλπ, που διέθεταν προσωπικούς μηχανισμούς σε όλη την δομή . Από τα κεντρικά όργανα ως τα μέσα επικοινωνίας , τις νομαρχιακές επιτροπές και τις οργανώσεις μελών.
Σημείωση: δεν θέλω να πω περισσότερα και να πω ονόματα, γιατί τα θεωρώ ντροπιαστικά . Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμεινε τόσα χρόνια ζωντανός χάρη στον «κομματικό πατριωτισμό» των ανθρώπων στις γειτονιές και στους κοινωνικούς χώρους και όχι χάρη στον μηχανισμό.
Ένας από τους λόγους που πολλοί άνθρωποι "δοκίμασαν" τον Κασσελάκη ήταν και αυτός . Μπας και αλλάξουν τα πράγματα που τους πλήγωναν.
Αυτή η άρρωστη κατάσταση φαίνεται ακόμα και τώρα στα «ύστερα». Βλέπουμε όλα αυτά τα αρνητικά φαινόμενα να επαναλαμβάνονται και στον ΣΥΡΙΖΑ και στην νέα αριστερά με τρόπο που δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί γιατί οι καυγάδες έχουν μεταφερθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Και η κάκιστη ποιότητα των καυγάδων είναι απολύτως ενδεικτική αυτού που υπήρχε και τώρα τελειώνει. Υ.Γ Δεν ξέρω πως θα είναι το νέο κόμμα του Τσίπρα . Ελπίζω πως αυτοί που σχεδιάζουν το νέο κόμμα, να σχεδιάζουν κάτι εντελώς διαφορετικό από τον μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ που γνωρίσαμε με δραματικό τρόπο. Εντελώς όμως.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους