Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Η δύναμη του Θεού κρύβεται στις αδυναμίες μας» Πολλές φορές, στη ζωή μας, φοβόμαστε τις αδυναμίες μας.

Τις κρύβουμε, ντρεπόμαστε γι’ αυτές, προσπαθούμε να δείξουμε στους άλλους πως είμαστε δυνατοί, πως αντέχουμε, πως όλα τα μπορούμε.

Φοράμε ένα πρόσωπο σιγουριάς, ενώ μέσα μας μπορεί να υπάρχει φόβος, πόνος, αγωνία, κόπωση και δάκρυ.

Κι όμως, ο Θεός δεν ζητά από εμάς να παρουσιαστούμε μπροστά Του δυνατοί και αψεγάδιαστοι.

Δεν περιμένει να Τον πλησιάσουμε μόνο όταν όλα μέσα μας είναι τακτοποιημένα.

Δεν μας αγαπά επειδή είμαστε τέλειοι.

Μας αγαπά επειδή είμαστε παιδιά Του.

Η δύναμη του Θεού πολλές φορές δεν φανερώνεται εκεί όπου ο άνθρωπος καμαρώνει για τις ικανότητές του, αλλά εκεί όπου ο άνθρωπος γονατίζει με ταπείνωση και λέει: «Κύριε, δεν μπορώ μόνος μου.

Βοήθησέ με». Εκεί, μέσα στην αδυναμία, αρχίζει το θαύμα.

Εκεί, μέσα στην ανθρώπινη αδυναμία, ανοίγει ο δρόμος για τη θεία δύναμη.

Εκεί, όπου ο εγωισμός σωπαίνει, μιλά η χάρη του Θεού.

Οι αδυναμίες μας, όταν τις παραδίδουμε στον Χριστό, δεν γίνονται αιτία απελπισίας.

Γίνονται τόπος συναντήσεως με τον Θεό.

Γίνονται σχολείο ταπείνωσης.

Γίνονται αφορμή μετανοίας.

Γίνονται δρόμος για να καταλάβουμε πως δεν σωζόμαστε από τη δική μας δύναμη, αλλά από την αγάπη και το έλεος του Θεού.

Ο άνθρωπος που γνωρίζει την αδυναμία του δεν κρίνει εύκολα τον άλλον.

Δεν υψώνει το δάχτυλο με αυστηρότητα.

Δεν παριστάνει τον αναμάρτητο.

Μαθαίνει να συμπονά.

Μαθαίνει να συγχωρεί.

Μαθαίνει να βλέπει τον πόνο του άλλου με περισσότερη αγάπη, γιατί ξέρει κι εκείνος τι θα πει αγώνας, τι θα πει πτώση, τι θα πει ανάγκη για στήριξη.

Γι’ αυτό οι αδυναμίες μας δεν πρέπει να μας οδηγούν στην απόγνωση.

Πρέπει να μας οδηγούν στην προσευχή.

Δεν πρέπει να μας απομακρύνουν από τον Θεό.

Πρέπει να μας σπρώχνουν πιο κοντά Του.

Γιατί ο Χριστός δεν αποστρέφεται την πληγωμένη ψυχή.

Δεν περιφρονεί την κουρασμένη καρδιά.

Δεν απορρίπτει τον άνθρωπο που έπεσε, αλλά απλώνει το χέρι Του για να τον σηκώσει.

Μέσα στις δοκιμασίες μας, μέσα στις αποτυχίες μας, μέσα στις στιγμές που αισθανόμαστε μικροί και αδύναμοι, ο Θεός εργάζεται μυστικά.

Μπορεί εμείς να βλέπουμε μόνο σκοτάδι, Εκείνος όμως ετοιμάζει φως.

Μπορεί εμείς να βλέπουμε μόνο πληγές, Εκείνος όμως ετοιμάζει θεραπεία.

Μπορεί εμείς να νομίζουμε πως όλα τελείωσαν, Εκείνος όμως μπορεί να κάνει μια νέα αρχή.

Δεν είναι ντροπή να πεις: «Κουράστηκα». Δεν είναι ντροπή να πεις: «Φοβάμαι». Δεν είναι ντροπή να πεις: «Δεν αντέχω άλλο». Ντροπή είναι να κλείνεις την καρδιά σου στον Θεό και να προσπαθείς να τα σηκώσεις όλα μόνος σου.

Ο άνθρωπος δεν σώζεται επειδή είναι ισχυρός.

Σώζεται όταν εμπιστεύεται τον Θεό.

Όταν αφήνει τη ζωή του στα χέρια Του.

Όταν, ακόμη και μέσα στα δάκρυα, ψιθυρίζει: «Γενηθήτω το θέλημά Σου». Υπάρχουν άνθρωποι που χαμογελούν, ενώ μέσα τους παλεύουν μεγάλες μάχες.

Υπάρχουν άνθρωποι που δείχνουν ήρεμοι, αλλά μέσα τους κουβαλούν σταυρούς.

Υπάρχουν άνθρωποι που κάθε πρωί σηκώνονται με δυσκολία, όμως συνεχίζουν.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι αδύναμοι.

Είναι άνθρωποι που αγωνίζονται.

Και πολλές φορές μέσα σε αυτούς τους σιωπηλούς αγώνες κατοικεί η μεγαλύτερη δύναμη του Θεού.

Γιατί η δύναμη του Θεού δεν κάνει πάντα θόρυβο.

Δεν έρχεται πάντα με εντυπωσιακό τρόπο.

Πολλές φορές έρχεται σιωπηλά.

Σαν παρηγοριά μέσα στη νύχτα.

Σαν ειρήνη μέσα στην ταραχή.

Σαν κουράγιο εκεί που όλα φαίνονται χαμένα.

Σαν ένα χέρι αόρατο που σε κρατά όρθιο, όταν εσύ νομίζεις πως θα πέσεις.

Να μη φοβόμαστε, λοιπόν, τις αδυναμίες μας.

Να τις γνωρίζουμε, να τις πολεμούμε, αλλά να μην απελπιζόμαστε γι’ αυτές.

Να μην τις κάνουμε δικαιολογία για να μένουμε στάσιμοι, αλλά ούτε και αιτία για να μισούμε τον εαυτό μας.

Να τις παραδίδουμε στον Θεό με ταπείνωση και εμπιστοσύνη. Ο Θεός μπορεί να πάρει την πιο βαθιά πληγή και να την κάνει πηγή ευλογίας.

Μπορεί να πάρει το δάκρυ και να το κάνει προσευχή.

Μπορεί να πάρει την πτώση και να τη μεταβάλει σε αρχή επιστροφής.

Μπορεί να πάρει την αδυναμία μας και να φανερώσει μέσα από αυτήν τη δική Του παντοδύναμη αγάπη.

Ας μην ξεχνάμε ποτέ: ο Χριστός δεν ήρθε για να δοξάσει την ανθρώπινη υπερηφάνεια, αλλά για να θεραπεύσει την ανθρώπινη αδυναμία.

Δεν ήρθε για εκείνους που νομίζουν πως δεν έχουν ανάγκη κανέναν, αλλά για εκείνους που με ταπείνωση ζητούν το έλεός Του.

Γι’ αυτό, όταν νιώθεις αδύναμος, μην πιστέψεις πως ο Θεός σε εγκατέλειψε.

Ίσως τότε ακριβώς να είναι πιο κοντά σου.

Όταν αισθάνεσαι πως δεν έχεις άλλη δύναμη, τότε άφησε χώρο στη δύναμη του Θεού.

Όταν δεν μπορείς να σταθείς μόνος σου, άφησε τον Χριστό να σε κρατήσει.

Γιατί η αδυναμία που προσφέρεται στον Θεό γίνεται δύναμη.

Η πληγή που ακουμπά στον Χριστό γίνεται θεραπεία.

Το δάκρυ που γίνεται προσευχή μετατρέπεται σε φως.

Και η καρδιά που ταπεινώνεται μπροστά στον Θεό δεν χάνεται ποτέ.

Η δύναμη του Θεού κρύβεται στις αδυναμίες μας, γιατί εκεί ο άνθρωπος παύει να στηρίζεται στον εαυτό του και αρχίζει να εμπιστεύεται τον Χριστό.

Και όταν ο Χριστός γίνει η δύναμή μας, τότε καμία αδυναμία δεν μπορεί να μας νικήσει ολοκληρωτικά. Με αγάπη Χριστού π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους