ΙΘΑΚΗ – Στο μυαλό του Αλέξη Τσίπρα Λοιπόν, μέρα που είναι σήμερα, και ενώ το βράδυ αναμένονται … συνταρακτικά γεγονότα, με τον πολιτικό ανταγωνισμό στα ύψη, καθώς πρωτοκλασάτοι υποστηρικτές του...

Πλήρες Κείμενο:

ΙΘΑΚΗ – Στο μυαλό του Αλέξη Τσίπρα Λοιπόν, μέρα που είναι σήμερα, και ενώ το βράδυ αναμένονται … συνταρακτικά γεγονότα, με τον πολιτικό ανταγωνισμό στα ύψη, καθώς πρωτοκλασάτοι υποστηρικτές του Τσίπρα μπουκετιάζονται με πρωτοκλασάτους υποστηρικτές του Μητσοτάκη σε κοινή θέα στις κερκίδες των γηπέδων, το ομολογώ: Από προσωπική περιέργεια και επιστημονική διαστροφή, διάβασα την Ιθάκη.

Και τις 759 σελίδες.

Προσεκτικά και με σημειώσεις.

Μη ρωτήσετε πώς βρέθηκε στα χέρια μου, πάντως ούτε την αγόρασα, ούτε μου την έστειλε ο ίδιος.

Πρόκειται, οπωσδήποτε, για μια σημαντική ιστορική μαρτυρία, κυρίως για όσα με την υπογραφή του παίρνει την ευθύνη να πει δημόσια και να κριθεί για τη δική του … αλήθεια.

Καθώς ο συγγραφέας του δεν μας συστήνεται ως … συγγραφέας, αλλά ως διασωθείς ναυαγός και ως ανανεωμένος ηγέτης με νέο brand, παραβλέπω το γεγονός ότι, λίαν επιεικώς, το 1/3 του βιβλίου είναι απλώς για πέταμα, κακογραμμένο, φλύαρο γεμάτο παροιμίες, παρομοιώσεις, μεταφορές, κλισεδιές άνευ ουσίας, βαρετά στερεότυπα και άχρηστους πλεονασμούς.

Όμως, αδυνατώ να παραβλέψω ότι τα υπόλοιπα 2/3 διαπνέονται από απροκάλυπτη μεγαλομανία, ανερμάτιστη αυτοδικαίωση, ουρανομήκη ασυναρτησία, υπερήφανη αφέλεια, προκλητική ανακολουθία και ανερυθρίαστη μηχανορραφία. «ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ; ΕΓΩ!» Σύμφωνα με την (σε συντριπτικό βαθμό πρωτοπρόσωπη) αφήγησή του, τη ζωή του όλη διέτρεχε μια κατάρα: ενώ ο ίδιος βρισκόταν πάντα τη σωστή στιγμή στο σωστό σημείο, έκανε τις σωστές επιλογές και έπαιρνε τις σωστές αποφάσεις, δυστυχώς ως επί το πλείστον περιτριγυριζόταν από διάφορους άσχετους, ατάλαντους και ανεπαρκείς «συνεργάτες» (όχι στελέχη, συντρόφους, συναγωνιστές κλπ, αλλά συνεργάτες…). Τι να ‘κανε ο καψερός; Να κλωνοποιούνταν; Έτσι, όλη του η αγωνία ήταν το πώς θα βρει αποδοχή από τους αντιπάλους του, για τους οποίους επιφυλάσσει καλά λόγια αμοιβαίας εκτίμησης και συμπάθειας (από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, μέχρι την Άνγκελα Μέρκελ και τον Ντόναλντ Τουσκ), ενώ για όλους τους συντρόφους/συνεργάτες του, ακόμα και τους πιο πιστούς, στάζει χολή – πότε φοβήθηκαν, πότε έμπλεξαν τα μπούτια τους, πότε μπέρδεψαν τους φακέλους, πότε δεν καταλάβαιναν το μεγαλείο του ανδρός και τον αμφισβητούσαν, πότε εξυπηρετούσαν προσωπικές στρατηγικές και όχι τους «συλλογικούς» (δηλαδή τους δικούς του) σχεδιασμούς. Ο ΑΛΕΞΗΣ, Η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Ο ΑΓΡΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ Ο άνθρωπος που γράφει ότι: • την άνοιξη του ’15 κατάλαβε ότι οι αγορές θέλουν να τον ξεσκίσουν και τον Ιούνιο ότι οι εγχώριοι αντίπαλοί του προτιμούσαν να τις δουν να το κάνουν παρά «να υπερασπιστούν το εθνικό συμφέρον», • θεωρούσε πιο πιθανό να κερδίσει το ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα υπό τον εκβιασμό των «εταίρων» και όταν πια κατάλαβε (στη συγκέντρωση της Παρασκευής 3/7/2015) ότι θα κέρδιζε το ΟΧΙ, περίμενε διαφορά λίγων μονάδων και «έμεινε με το στόμα ανοιχτό» με το τελικό αποτέλεσμα, • μετά το 3ο Μνημόνιο καταλάβαινε ότι η εμπιστοσύνη του κόσμου είχε κλονιστεί και θεωρούσε πως ο μόνος τρόπος για να την αποκαταστήσει ήταν να πείσει ότι αποτελούσε μια πραγματική τομή στα πολιτικά πράγματα του τόπου, που δεν θα είχε καμία απολύτως σχέση με το πολιτικό σύστημα που χρεοκόπησε τη χώρα και, ταυτόχρονα, θεωρούσε πως καθώς η διάκριση Μνημόνιο/Αντιμνημόνιο είχε αμβλυνθεί και θα επανερχόταν στο προσκήνιο η διάκριση Αριστερά/Δεξιά, σκόπευε να διακόψει τη συγκυβέρνηση με τον Καμμένο και να σχηματίσει Κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, αλλά δεν τον ήθελαν, • το 2019 και το 2023 απέτυχε να προβλέψει την ήττα και τη συντριβή καθώς «δεν είχε καθαρή εικόνα για τις αντιλήψεις και τάσεις της κοινής γνώμης», • για πολλούς συντρόφους του είχε πάντα «την απορία αν αντιλαμβάνονταν έστω και στοιχειωδώς την πραγματικότητα», πανηγυρίζει, εντούτοις, ότι «τα κατάφερε εκεί που οι προηγούμενοι απέτυχαν». Μόνο που αποσιωπά ότι αυτό που κατάφερε ήταν να υλοποιήσει το σχέδιο των αντιπάλων, σε βάρος της χώρας και των ανθρώπων της, ακριβώς γιατί εξαφάνισε την Αριστερά και εξουδετέρωσε τις άμυνες και τις κοινωνικές αντιστάσεις που εμπόδισαν τους προηγούμενους.

Παρέλαβε, όπως μας λέει, το 2015 μια οικονομία χρεοκοπημένη και παρέδωσε το 2019 «μια Ελλάδα έξω από τα Μνημόνια, με ρυθμισμένο χρέος, με γεμάτα ταμεία». Και χωρίς Αριστερά, ξέχασε να προσθέσει. Βingo! Όντως, μια χαρά τα κατάφερε… Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να τον προστατέψει, λέγοντάς του «Αλέξη μου, μην το βγάλεις έτσι αυτό το πράγμα, εκτίθεσαι». Την Ιστορία, ως γνωστόν, τη γράφουν οι νικητές.

Όταν όμως καταφέρνουν να τη γράφουν διά χειρός των ηττημένων, τότε δεν πρόκειται για απλούς νικητές, αλλά για θριαμβευτές.

Η σημερινή πολιτική κατάσταση το αποδεικνύει.

Η απάντηση, βέβαια, όπως και αν το δει κανείς, παραμένει ΟΧΙ! Υ.Γ. Για όλους και όλες τους επαγγελματίες Αριστερούς και Αριστερές που θα σπεύσουν να … τρουπώσουν αδιαφορώντας για την αυτογελοιοποίηση, καμία έκπληξη, μόνο γέλιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους