Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🦸‍♂️ Όταν αποκαλούμε κάποιον «ήρωα» επειδή στέκεται δίπλα στον/στην σύντροφό του σε μια δύσκολη ασθένεια, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αφαιρούμε κάτι από τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα του.

Σαν να υπονοούμε ότι η φυσιολογική επιλογή θα ήταν να φύγει.

Ότι η παρουσία του οφείλεται αποκλειστικά σε αυτοθυσία, υπομονή ή καθήκον και όχι στην ίδια τη σχέση που έχουν χτίσει μαζί.

Όμως μια σχέση δεν είναι μόνο οι δύσκολες στιγμές.

Είναι οι κοινές αναμνήσεις, τα γέλια, οι καβγάδες, η τρυφερότητα, ο έρωτας, η καθημερινότητα, η οικογένεια.

Είναι όλα εκείνα που κάνουν δύο ανθρώπους να θέλουν να είναι μαζί.

Και ίσως χρειάζεται να θυμόμαστε κάτι πολύ απλό: οι άνθρωποι αρρωσταίνουν, γερνούν και φθείρονται.

Είναι μέρος της ανθρώπινης διαδρομής.

Κανείς δεν μένει για πάντα νέος, υγιής και δυνατός.

Δεν πρόκειται για μια σπάνια εξαίρεση που συμβαίνει στους άλλους.

Είναι μια πραγματικότητα που αργά ή γρήγορα αγγίζει όλους μας.

Όταν κάποιος αρρωσταίνει ή γερνάει, δεν παύει να είναι ο άνθρωπος που αγαπήσαμε.

Δεν μετατρέπεται ξαφνικά σε «βάρος» ή σε μια δοκιμασία που κάποιος άλλος καλείται να αντέξει.

Γι’ αυτό και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μένουν από ηρωισμό.

Μένουν επειδή αγαπούν.

Μένουν επειδή η θέση τους είναι δίπλα στον άνθρωπό τους, στην οικογένειά τους.

Μένουν γιατί συνεχίζουν να θέλουν να μοιράζονται τη ζωή τους μαζί του.

Ίσως επίσης να ξεχνάμε κάτι που για τους ανθρώπους παλαιότερων γενιών ήταν αυτονόητο.

Ο παλιάς κοπής άνθρωπος δεν έβλεπε τη σχέση ως μια συμφωνία που ισχύει μόνο όσο όλα είναι εύκολα και ευχάριστα.

Την έβλεπε ως κοινή πορεία ζωής.

Ήξερε ότι κάποια στιγμή θα έρθουν οι αρρώστιες, τα γηρατειά, οι δυσκολίες και οι απώλειες.

Και θεωρούσε φυσικό να σταθεί δίπλα στους ανθρώπους του, όπως θα ήθελε κι εκείνοι να σταθούν δίπλα του.

Όχι επειδή ήταν ήρωας.

Όχι επειδή θυσιαζόταν.

Αλλά επειδή έτσι καταλάβαινε την αγάπη, τη συντροφικότητα και την οικογένεια.

Και ας μην παρουσιάζουμε αυτές τις ιστορίες σαν κάτι εξαιρετικά σπάνιο.

Μια επίσκεψη σε οποιοδήποτε νοσοκομείο αρκεί για να δει κανείς συζύγους, συντρόφους, παιδιά, γονείς και φίλους να φροντίζουν καθημερινά τους ανθρώπους που αγαπούν.

Όχι ως ήρωες, αλλά ως ανθρώπους που αγαπούν ανθρώπους.

Το ίδιο λάθος γίνεται συχνά και απέναντι στους ηλικιωμένους ανθρώπους.

Πολλές φορές αντιμετωπίζονται σαν να αποτελούν το «δύσκολο κομμάτι» στη ζωή κάποιου άλλου ή σαν να είναι βάρος.

Σαν να είναι μόνο ανάγκες, προβλήματα ή υποχρεώσεις.

Όμως οι ηλικιωμένοι άνθρωποι, όπως και οι άνθρωποι που ζουν με μια σοβαρή ασθένεια, αγαπούν και αγαπιούνται.

Προσφέρουν χαρά, συντροφικότητα, τρυφερότητα, φροντίδα, χιούμορ και όλα όσα δίνουν νόημα σε μια σχέση.

Ο άνθρωπος με καρκίνο δεν είναι το δράμα της ζωής κάποιου άλλου, ούτε η δοκιμασία κάποιου άλλου.

Μια σχέση είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια δυσκολία.

Είναι αγάπη, επιθυμία, οικειότητα, συντροφικότητα και κοινή ζωή.

Και όταν εστιάζουμε μόνο στον «ήρωα» που μένει, ξεχνάμε να δούμε τον άνθρωπο για τον οποίο μένει.

Αυτόν που εξακολουθεί να είναι σύντροφος, εραστής, φίλος, οικογένεια. Αυτόν που εξακολουθεί να είναι, πάνω απ’ όλα, άνθρωπος. ❤️ #μείνε_άνθρωπος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους