[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Οι έντεκα παραδοχές του Αντισιωνισμού 1. Άρνηση του αντισιωνισμού, σημαίνει σιωνισμό. Δεν υπάρχει ούτε ένας (1) λόγος κάποιος να αντιτάσσεται στον αντισιωνισμό, εκτός αν είναι σιωνιστής ή...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι έντεκα παραδοχές του Αντισιωνισμού 1. Άρνηση του αντισιωνισμού, σημαίνει σιωνισμό.

Δεν υπάρχει ούτε ένας (1) λόγος κάποιος να αντιτάσσεται στον αντισιωνισμό, εκτός αν είναι σιωνιστής ή επηρεασμένος από το σιωνισμό.

Η άρνηση του σιωνισμού, ο αντισιωνισμός, είναι ειδική μορφή άρνησης της αποικιοποίησης της Παλαιστίνης.

Δεν συνδέεται αναγκαία με καμία καταπιεστική ιδεολογία, όπως ο αντισημιτισμός.

Ο αντισιωνισμός επίσης δεν συνδέεται αναγκαία με την άρνηση του καπιταλισμού, της πατριαρχίας και της φυλετικής υπεροχής γενικότερα.

Με άλλα λόγια, ο αντισιωνισμός είναι αναγκαία αλλά όχι επαρκής συνθήκη απελευθέρωσης των καταπιεσμένων στην Παλαιστίνη.

Όσοι αρνούνται να αυτοπροσδιοριστούν ως αντισιωνιστές, διατηρούν σιωνιστικές θέσεις, τις οποίες συχνά δεν παραδέχονται, όπως: το ''κράτος του Ισραήλ'' είναι ''αναγκαίο για τη προστασία των Εβραίων'' και αναγκαίο για την καταπίεση των Παλαιστίνιων. 2. Πάλη κατά του αντισημιτισμού με ταυτόχρονη άρνηση απελευθέρωσης της Παλαιστίνης, σημαίνει σιωνιστικό ξέπλυμα της γενοκτονίας των Παλαιστίνιων εργαλειοποιώντας τη γενοκτονία των Εβραίων.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος κάποιος να διεξάγει πάλη ενάντια στον αντισημιτισμό, χωρίς να διεξάγει και πάλη για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, παρά μόνο αν έχει χτίσει προσωπική, πολιτική και επαγγελματική ταυτότητα πάνω στην εργαλειοποίηση της γενοκτονίας των Εβραίων (πολλοί και πολλές από τους οποίους και τις οποίες, δεν ήταν σιωνιστές και σιωνίστριες). 3. Μη εναντίωση στη γενοκτονία, σημαίνει φιλογενοκτονία.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος κανείς να μην καλεί σε αντιγενοκτονικές δράσεις, παρά μόνο αν υποστηρίζει λίγο ή πολύ τη γενοκτονία, γιατί εχθρεύεται περισσότερο από το γενοκτόνο, αυτούς και αυτές που στρέφονται εναντίον του. 4. Καταγγελία της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης, σημαίνει υποστήριξη της σιωνιστικής αποικιοποίησης.

H απελευθέρωση της Παλαιστίνης είναι δίκαιη.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μπορεί κανείς να παλέψει για μια λιγότερο ή περισσότερο δίκαιη μορφή οργάνωσης της ελεύθερης Παλαιστίνης, Ο,τιδήποτε άλλο είναι συμπάθεια προς τη σιωνιστική αποικιοποίηση, με ή χωρίς το Νετανιάχου, μέ ή χωρίς τη μία ή την άλλη μεταρρύθμιση του αποικιακού καθεστώτος. 5. Αναγνώριση των σιωνιστικών θέσεων ως διαφορετική άποψη, σημαίνει κανονικοποίηση, συγκάλυψη και αποδοχή του σιωνισμού ως διαφορετική άποψη.

Η ''κουλτούρα ειρηνικής συνύπαρξης'', από το μικροεπίπεδο του κοινωνικού και πολιτικού χώρου, μέχρι τις μπίζνες και το διακρατικό επίπεδο, είναι το έσχατο καταφύγιο του σιωνισμού σε έναν κόσμο που τον έχει πάρει χαμπάρι και τείνει να τον καταστρέψει, τουλάχιστον ως ιδεολογία, αν όχι ως υλική ύπαρξη. 6. Άρνηση της παλαιστινιακής ένοπλης και μη αντίστασης, σημαίνει κατάφαση της υποταγής των παλαιστινίων.

Το δικαίωμα της ένοπλης παλαιστινιακής αντίστασης υπάρχει έτσι και αλλιώς, ηθικά και πολιτικά, οι παλαιστινιακές οργανώσεις διαφέρουν μεταξύ τους, αυτό που μένει σταθερό είναι ότι η άρνηση της παλαιστινιακής ένοπλης αντίστασης, αντί για μια θέση ολόψυχης κριτικής στήριξης, είναι η μάσκα που βρήκαν οι σιωνιστές ή η σιωνιστική ιδεολογία, όταν έπαψαν να μπορούν να υποστηρίζουν ανοιχτά τη Σιωνιστική Αποικία.

Έτσι, έπρεπε να στραφούν στην απονομιμοποίηση της παλαιστινιακής αντίστασης. 7. Όποιος μιλά μόνο ή περισσότερο για την πατριαρχία των Παλαιστίνιων, σε σχέση με την πατριαρχία των σιωνιστών και της ίδιας του της χώρας, στηρίζει την αποικιοπατριαρχία των σιωνιστών απέναντι στην Παλαιστίνη.

Οι σιωνιστές βιάζουν και σκοτώνουν τους Παλαιστίνιους και τις Παλαιστίνιες από το 1948 και νωρίτερα.

Όταν το ερώτημα για το χαρακτήρα της πατριαρχίας εστιάζει στους παλαιστίνιους και τις αντιστασιακές οργανώσεις τους, η ίδια η πλαισιοθέτηση αυτού του ερωτήματος δεν είναι ουδέτερη.

Σε κάθε χώρα με σχετικά ανεπτυγμένες σχέσεις εξουσίας υπάρχει πατριαρχία, στην ίδια μας τη χώρα, και κάθε αντιστασιακή οργάνωση αξίζει κριτική στήριξη στον αγώνα που δίνει, ενώ οι παλαιστίνιες δίνουν τον αγώνα τους μέσα στην κοινωνία τους και ενάντια στη σιωνιστική αποικιοκρατία.

Η φυλετικοποίηση της πατριαρχίας, λες και αυτή βαραίνει βασικά τους Παλαιστίνιους στην περιοχή, αποτέλεσε θεμελιώδη αποικιακή στρατηγική του γενοκτονικού πολέμου και της απανθρωποποίησης που αυτός προϋποθέτει.

Η σιωνιστική αποικιοκρατία είναι η κυρίαρχη καταπιεστική δύναμη στην περιοχή.

Οι ''μαζικοί βιασμοί της Χαμάς'' την 7η Οκτώβρη δεν τεκμηριώθηκαν με καμιά πρωτοπρόσωπη μαρτυρία, ούτε μπόρεσε να αποδοθεί κάποια μορφή σεξουαλικής βίας σε κάποια συγκεκριμένη παλαιστινιακή οργάνωση.

Αντίθετα, οι μαζικοί βιασμοί της σιωνιστικής οντότητας σε βάρος των παλαιστίνιων, και η αρχειοθέτηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των καταγγελιών, ακόμα και μεταξύ εποίκων, από τη σιωνιστική οντότητα, δίνει το πραγματικό πλαίσιο του ζητήματος. 8. Αδιαφορία για τη Γάζα, σημαίνει επιθυμία για τη διατήρηση του συστήματος επιβολής πάνω στους ''ξένους''. Σιωπή και ομερτά για τη Παλαιστίνη, σημαίνει φωνή και μονόλογος για τα αποικιακά λευκά-δυτικά προνόμια.

Από τη σκοπιά των θυμάτων, όλες οι γενοκτονίες αξίζουν το ίδιο.

Από τη σκοπιά των ιστορικών, η γενοκτονία των Εβραίων ήταν αυτή με τον μεγαλύτερο ρυθμό εξόντωσης, και η γενοκτονία των ιθαγενών στο Νησί της Χελώνας αυτή με τα περισσότερα θύματα.

Από τη σκοπιά τη δική μας, α γενοκτονία της Παλαιστίνης δεν είναι άλλο ένα ζήτημα, είναι η πιο δημοσιοποιημένη και in real time τεκμηριωμένη γενοκτονία, καθώς και η γενοκτονία με τη πιο φωναχτή και παραδεδεγμένη συνενοχή της Ελλάδας, της Ε.Ε, των ΗΠΑ.

Την ίδια στιγμή, η Σιωνιστική Αποικία είναι η πιο μακροχρόνια και η μεγαλύτερη, με όρους κατεχόμενου πληθυσμού, ενεργή αποικιοκρατία στο κόσμο.

Άρα, η Σιωνιστική Αποικία είναι δίκαιο να συγκεντρώνει ποσοτικά περισσότερη κριτική από κάθε άλλο κράτος, ακόμα και σε ένα πλαίσιο εναντίωσης σε κάθε κράτος.

Αυτά είναι αλήθεια, ανεξάρτητα από τη πρόσδεση της Ελλάδας στο αμερικανοσιωνιστικό στρατόπεδο, ανεξάρτητα από τη χώρα στην οποία έτυχε να γεννηθεί κανείς.

Η θέση αυτή, θα πρέπει να προσαρμοστεί στον ελλαδικό χώρο: επίθεση σε ελληνικό κράτος και στην αμερικανοσιωνιστική Αποικία, αντιρατσισμός υπέρ όλων των προσφύγων-ισσών, αντικαπιταλιστική και αντιπατριαρχική κατεύθυνση.

Όποιος/α σιωπά και όποιος συνεννοείται τη σιωπή, αν δεν είναι καριερίστας με κάποια βλέψη, ή ιδεολογικά σιωνιστής, μάλλον αντιλαμβάνεται πως πρέπει να υπερασπιστεί τη θέση λευκής-δυτικής υπεροχής που κατέχει στο κόσμο. 9. Αν κάποιος σιωνιστής δεν δηλώνει σιωνιστής, δεν σημαίνει ότι δεν είναι. ''Εγώ δεν είμαι σιωνιστής, αλλά'', το γνωρίζουμε από τα ''εγώ δεν είμαι ρατσιστής, αλλά''. Όποιος ακολουθεί αυτή τη μορφή απάντησης, είναι σιωνιστής.

Σιωνιστής, σύμφωνα με τον ιστορικό του ορισμό και όχι σύμφωνα τις αυθαίρετες και ένοχες απολαύσεις μιας ρατσιστικής φιλίας, είναι όποιος υποστηρίζει το δικαίωμα των εβραίων να αποικούν την Παλαιστίνη σε βάρος των παλαιστίνιων, είτε σε κρατική είτε σε μη κρατική μορφή. 10. Αν κάποιος υιοθετεί σιωνιστικές θέσεις, είναι είτε επηρεασμένος από τη σιωνιστική ιδεολογία, είτε σιωνιστής.

Και στα δύο πρέπει να ασκηθεί σκληρή κριτική, και τα δύο πρέπει να καταπολεμηθούν.

Η σύγχυση ανάμεσα στο ''δικαίωμα έκφρασης διαφορετικής άποψης'', και στην καταπολέμηση του περιεχομένου αυτής της θέσης, όταν είναι καταπιεστική, μας θυμίζει εκείνος τους φασίστες που εργαλειοποιούν τιο δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου για να προωθήσουν περιεχομενικά καταπιεστικές θέσεις.

Αν κάποιος διαμαρτύρεται γιατί ''εσείς όλους τους λέτε σιωνιστές'', είναι σίγουρο πως σε αυτό το ''όλους'' κρύβεται η δική του άμυνα για το σιωνισμό το δικό του, των θέσεών του ή των κοντινών του.

Είναι κάτι που το ακούει συχνά κάποιος αντισιωνιστής.

Όμως οι σιωνιστές, σύμφωνα με έναν αντισιωνιστή, δεν είναι ''όλοι'', αλλά αντίθετα, είναι όλο και λιγότεροι.

Η αλήθεια είναι σκληρή και πικρή για τα σιωνιστικά απομεινάρια, που προσπαθούν να βρούν νέα ρητορικά τεχνάσματα. 11. Όποιος δηλώνει pro-Palestine, δεν είναι απαραίτητα με την Παλαιστίνη, ούτε με την καθολική απελευθέρωση. Αναγκαία, αλλά όχι επαρκής συνθήκη. Via E.Γ. https://bestimmung.blogspot.com/2026/05/blog-post_28.html?fbclid=IwdGRleASIyKRjbGNrBIgjyWV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHrZi6hGc5lvG7bKc24cOzAT_G-a6grIzVrE2gYm0zo6dPD3HmAV0GnQwDsPQ_aem_8YBjR0SSl4Yly6K__TMCSQ&m=1

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences