Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προχθές το απόγευμα σε θέατρο. Παρά την ηχογραφημένη ειδοποίηση να κλείσουν κινητά, χτύπησαν 3 φορές παρατεταμένα.

Τις δύο τα σήκωσαν.

Προκαλώντας την οργή, όχι μόνο των θεατών αλλά και των ηθοποιών που μονόλογησαν- δικαίως-εκτός ρόλου . Κάποιοι στη νέα γενιά θεατών θεωρούν ότι αυτό είναι φυσιολογικό, όπως και το να μπαινοβγαίνουν στην αίθουσα ενώ ο ηθοποιός παίζει . Να τρώνε (*ακόμα και μακαρονάδα μπροστά μου προ μηνών σε παράσταση μεγάλου θεατρου) . Να μιλάνε δυνατά.

Να σχολιάζουν τους ηθοποιούς.

Να φεύγουν όποτε γουστάρουν στη διάρκεια μιας παράστασης, τσαλαπατώντας Θεατές (* σε ερώτηση μου που πάτε προ μηνός στον Κεραμεικό μου'παν: Μα είμαι πρόσκληση! ) ΟΧΙ αγαπητοί Θεατές.

Δεν είστε σπίτι σας.

Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος ν'ανεχτεί τη δική σας αγένεια, θεατρίνος η θεατής, αλλά εσείς να ακολουθήσετε τη νόμιμη οδό παρακολούθησης και τις ηχογραφημένες συμβουλές . Συνάδελφος αναγγγέλει προ έναρξης , ότι στο δεύτερο κινητό που θα ηχήσει ή θ' ανάψει (* άλλη μάστιγα οι φωτεινές οθόνες, μα βλέποντας Ibsrn μαντάμ θυμήθηκες να στείλεις μηνυμα;) θα σταματήσει την παράσταση. Δικαίως.

Ανήκω στη γενιά που παρακολουθεί θέατρο με ευλάβεια και χειροκροτεί κάθε προσπάθεια & εντονότερα , ότι μαρέσει.

Στα δικά μου ξεκινήματα η Μαριάννα πάντα ανέεφερε την περίπτωση της Σμαρουλας Γιούλη, που για να μην ενοχλήσει πρόβα στο Sweet Charity που πρωταγωνιστούσε , και για να πάρει θέση για τη σκηνή της έπεσε σε ανοιχτή καταπακτή στο Βέμπο και καθυστέρησε ενάμιση μήνα η πρεμιέρα.

Έτσι λειτουργούσε κι έτσι οφείλει να λειτουργεί το θέατρο.

Σαν ιεροτελεστία.

Σαν πράξη συνενοκδοχής θεατή & ηθοποιού.

Οι υπόλοιποι ας μην έρθουν ΠΟΤΕ να μας δουν. Ας μείνουν εγκλωβισμένοι στη σχέση με το κινητό τους. Αρκεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους