Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Μάιο του 1969, η φήμη ότι νέες γυναίκες εξαφανίζονται στην Ορλεάνη διαδίδεται σε όλη την πόλη.

Εξαφανίζονται στα δοκιμαστήρια συγκεριμένων καταστημάτων ρούχων, τα οποία και τα έξι ανήκουν σε εβραίους.

Είναι φανερό ότι υπάρχει ένα κύκλωμα εμπορίου λευκής σαρκός.

Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία σχετική καταγγελία στην αστυνομία και τα τοπικά media δεν αναφέρουν τίποτα σχετικό.

Τι συμβαίνει; Αυτό ήταν το υπόβαθρο της κοινωνιολογικής μελέτης που έκανε ο Edgar Morin, και που κατέληξε στο δοκίμιο «Η φήμη τη Ορλεάνης» (La rumeur d’Orléans, 1970). Με την έρευνά του, που ο ίδιος ονόμασε «κοινωνιολογία του παρόντος», έδειξε πώς η προκατάληψη, η ξενοφοβία και η ανάγκη των ανθρώπων να εξηγούν αυτό που δεν κατανοούν, μπορούν να συμπυκνωθούν σε μια ιστορία που πείθει επειδή «συνομιλεί» με όσα ήδη υπάρχουν υπόγεια μέσα σε μια κοινωνία.

Πώς δηλαδή μια κοινωνία μπορεί να κατασκευάσει μια «αλήθεια» χωρίς γεγονότα (π.χ. να δει ξυλόλιο και βαγόνια που εξαϋλώνονται). Θυμήθηκα το βιβλίο, που είχα μελετήσει στο πλαίσιο των σπουδών μου, καθώς ο Edgar Morin πέθανε χθες στα 104 του χρόνια.

Αντιστασιακός, ενδιαφέρων ερευνητής, πολυπράγμων και παρεμβατικός, αλλά και άνθρωπος με σημαντικές αδυναμίες.

Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια υπερασπίστηκε και σχετίστηκε με τον Tariq Ramadan, κάτι που δεν τον τιμά καθόλου.

Ωστόσο, το συγκεκριμένο βιβλίο έχει ενδιαφέρον για εμάς που ασχολούμαστε με την επικοινωνία: Σήμερα που η κάθε φήμη μπορεί να διαδοθεί πολύ πιο γρήγορα και με πολύ περισσότερα μέσα, που η δημόσια συζήτηση τακτικά κινείται μεταξύ καχυποψίας, οπαδισμού/κοινοτισμού και αντικειμενικής πραγματικότητας, αξίζει ακόμα περισσότερο, πριν πιστέψουμε μια ιστορία, να κοιτάξουμε τι συμφέροντα εξυπηρετεί, ποιους στοχοποιεί και ποιον φόβο ενεργοποιεί. Καμία είδηση δεν κυκλοφορεί σε κοινωνικό κενό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους