Zachary Foster, Για το Μύθο ότι ο Σιωνισμός στόχευε στη διάσωση των Εβραίων Φτιάχτηκε το "μικρό κράτος του Ισραήλ" που λένε και οι "φίλοι" μας για να προστατεύσει τους διωκόμενους εβραίους; "Στις...

Πλήρες Κείμενο:

Zachary Foster, Για το Μύθο ότι ο Σιωνισμός στόχευε στη διάσωση των Εβραίων Φτιάχτηκε το "μικρό κράτος του Ισραήλ" που λένε και οι "φίλοι" μας για να προστατεύσει τους διωκόμενους εβραίους; "Στις δεκαετίες του 1920-1930, η Σιωνιστική μεταναστευτική πολιτική παρέμεινε εξαιρετικά επιλεκτική.

Οι μετανάστες ελέγχονταν για την υγεία, τις δεξιότητες, το κεφάλαιο και την ιδεολογική καταλληλότητα.

Άρρωστοι και ασθενείς Εβραίοι απορρίπτονταν.

Ορφανά, χήρες, θύματα βιασμού, επιζώντες λιμού, χρεοκοπημένοι Εβραίοι θεωρούνταν «τραυματισμένοι στο σώμα ή στο πνεύμα» και επομένως απορρίπτονταν.

Όλες αυτές οι ομάδες θα αποτελούσαν κίνδυνο για το Γισούβ.

Στη δεκαετία του 1920, οι Σιωνιστικές αρχές συχνά απέλαυναν ανεπιθύμητους Εβραίους έξω από την Παλαιστίνη, πίσω στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων Εβραίων με επιληψία, καρδιοπάθεια και σύφιλη, όπου «πέθαναν στους δρόμους από ασθένεια». Οι Εβραίοι στερούνταν ιατρικών παροχών και υποστήριξης που παρείχαν Σιωνιστικά ιδρύματα ώστε να εξαναγκαστούν να φύγουν.

Εκατοντάδες απελάθηκαν με αυτόν τον τρόπο, με τους απορριφθέντες να στέλνονται είτε στην Αυστρία είτε ακόμη και στη Γερμανία μέχρι και το 1936, χρόνια μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.

Το 1933, οι Σιωνιστές στην Παλαιστίνη έμαθαν ότι οι Σιωνιστές στο Βερολίνο έδιναν πιστοποιητικά μετανάστευσης σε ανάπηρους. Τον Νοέμβριο του 1933, η Henrietta Sald (σ.μ. Szold) έγραψε στο Βερολίνο απαιτώντας αυστηρότερο ιατρικό έλεγχο των υποψηφίων μεταναστών. Η Sald απαίτησε επίσης κάποιοι από τους ανάπηρους να επιστραφούν πίσω στη Ναζιστική Γερμανία ώστε να μην επιβαρύνουν το Γισούβ.

Δεν υπήρχε σχεδόν καμία προσποίηση ότι το κίνημα ενδιαφερόταν για τη διάσωση Εβραίων.

Μεταξύ 1933-1939, περίπου τα δύο τρίτα των Γερμανοεβραίων αιτούντων απορρίφθηκαν από το Σιωνιστικό γραφείο στην Παλαιστίνη.

Ήταν@ χαμηλής ποιότητας «ανθρώπινο υλικό Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, 250.000 απελευθερωμένοι Εβραίοι βρέθηκαν σε στρατόπεδα Εκτοπισμένων Προσώπων (DP camps) στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ιταλία.

Είχαν επιζήσει του πολέμου στη Σοβιετική Ένωση ή ως κρατούμενοι των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η Σιωνιστική ηγεσία στην Παλαιστίνη εμπόδισε τη διάσωσή τους προς προορισμούς άλλους από την Παλαιστίνη, παρά τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους, παρά τις προσφορές επανεγκατάστασης και παρά την επιθυμία πολλών να φύγουν.

Για τους Σιωνιστές, το δίλημμα ήταν, ή Παλαιστίνη, ή υποφέρετε και πεθάνετε.

Εν τω μεταξύ, πολλές δεκάδες χιλιάδες Ευρωπαίοι Εβραίοι που είχαν βρει καταφύγιο στην Παλαιστίνη πριν ή κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επιδίωξαν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους μετά τον πόλεμο. Η Σιωνιστική ηγεσία στην Παλαιστίνη, και έπειτα το Κράτος του Ισραήλ, συνεργάστηκαν με ξένα προξενικά γραφεία για να αποτρέψουν την επιστροφή τους.

Τα σώματά τους χρειάζονταν ως δημογραφικοί όμηροι στον πόλεμο εναντίον του γηγενούς πληθυσμού της Παλαιστίνης. Το Ισραήλ και η «διάσωση», 1948 και μετά Οι περιοριστικές μεταναστευτικές πολιτικές συνεχίστηκαν μετά την ίδρυση του Ισραήλ ως κράτους το 1948, με άλλα λόγια, αφού το Σιωνιστικό κίνημα μπορούσε να οργανώσει τη δική του μεταναστευτική πολιτική χωρίς βρετανική παρέμβαση. Το Υπουργείο Αλίγια συνέχισε να αποκλείει τους ανάπηρους, τους ασθενείς, όσους είχαν χρόνιες παθήσεις και τους ηλικιωμένους, παρέχοντας στους γιατρούς έναν κατάλογο «Ιατρικών Κανόνων για την Έγκριση Αλίγια». Η πολιτική απαιτούσε «κάθε Oleh (σ.μ. Εβραίος μετανάστης προς το Ισραήλ) να είναι ψυχικά και σωματικά υγιής και ικανός για εργασία.

Ιδιαίτερα πρέπει να διαπιστώνεται ότι ο υποψήφιος δεν έχει κάποια αναπηρία που περιορίζει πλήρως ή μερικώς την ικανότητά του για εργασία». Ο κατάλογος ανέφερε αναπηρίες όπως τυφλοί, ακρωτηριασμένοι, άνθρωποι που βρίσκονταν ή είχαν βρεθεί σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, άτομα ύποπτα για ψυχική ασθένεια αλλά χωρίς νοσηλεία, άτομα με «διανοητικές ανεπάρκειες», άτομα με «χρόνιες και σοβαρές περιπτώσεις νεύρωσης με σημάδια έλλειψης οποιουδήποτε ταλέντου» και άτομα με «σοβαρές διαταραχές προσωπικότητας». Όπως δήλωσε ο Δρ. Nahum Goldmann της Εβραϊκής Υπηρεσίας το 1948: «Ένα κράτος και ένα έθνος δικαιούνται να ασκούν έναν ορισμένο βαθμό σκληρότητας… μια πιο αποτελεσματική επιλογή είναι καλή για τη μετανάστευση» Όλο το άρθρο εδώ : https://bestimmung.blogspot.com/.../zachary-foster.html... Ταξικές Μηχανές die Bestimmung des Menschen May 27 Zachary Foster, Για το Μύθο ότι ο Σιωνισμός στόχευε στη διάσωση των Εβραίων Πηγή (με ενσωματωμένα links πηγών και παραπομπών): https://zacharyfoster.substack.com/.../on-the-myth-that... Εισαγωγή «Πώς μοιάζει ο Ιουδαϊσμός χωρίς τον Σιωνισμό;» Αυτο ανέφερε ένας πρόσφατος τίτλος των New York Times, προκαλώντας μια συνηθισμένη απάντηση μεταξύ των υποστηρικτών του Ισραήλ: Με το Ολοκαύτωμα. Ο Σιωνισμός είναι αναγκαίος για τη διάσωση Εβραίων που διεφεύγουν τις διώξεις.

Αυτό είναι που θα σας πουν τόσοι πολλοί Σιωνιστές.

Αυτό που δεν θα σας πουν είναι ότι το Σιωνιστικό κίνημα δεν αφορούσε ποτέ τη διάσωση Εβραίων που διέφευγαν τις διώξεις.

Στην πραγματικότητα, αυτοί συνήθως ήταν οι πρώτοι που απορρίπτονταν από το σιωνιστικό κίνημα, το οποίο ήθελε πρωτοπόρους και οικοδόμους ενός έθνους, δηλαδή νέους, πλούσιους και υγιείς Εβραίους, όχι οικογένειες, πρόσφυγες ή ανάπηρους που έφευγαν από διώξεις.

Το σχέδιο ήταν να χτιστεί ένα Εβραϊκό Κράτος σε μια μη εβραϊκή χώρα, χωρίς πολλά πολλά, σίγουρα όχι διάσωση, η οποία συχνά θεωρούνταν απειλή για το σιωνιστικό κίνημα.

Αυτή είναι μια σύντομη ιστορία των Εβραίων που ξεχάστηκαν από τους Σιωνιστές, εκείνων των ανεπιθύμητων Εβραίων που αφέθηκαν να υποφέρουν και να πεθάνουν στο βωμό του Σιωνισμού, και έπειτα χρησιμοποιήθηκαν ως όπλο δικαιολόγησης για το ίδιο το σιωνιστικό σχέδιο. Το Σιωνιστικό κίνημα και η «διάσωση», 1900-1939 Πριν το 1914, η Σιωνιστική ηγεσία απέρριψε το 61% των Εβραίων που ήλπιζαν να εγκατασταθούν στην Οθωμανική Παλαιστίνη, και ο κύριος λόγος της απόρριψής τους ήταν η εξαθλίωση. Το Σιωνιστικό κίνημα ενδιαφερόταν να προσελκύσει οικονομικά ανεξάρτητους Εβραίους που μπορούσαν να φέρουν το δικό τους κεφάλαιο στην Παλαιστίνη, ώστε να το επενδύσουν στις καταρρέουσες επιχειρήσεις της Γισούβ (σ.μ. η σιωνιστική εβραική κοινότητα στη Παλαιστίνη). Και έτσι, οι Εβραίοι που ήταν πιο πιθανό να υποφέρουν από πογκρόμ στις δεκαετίες του 1880, 1890, 1900 και 1910 ήταν ταυτόχρονα οι Εβραίοι που ήταν πιο πιθανό να απορριφθούν από το Γραφείο Παλαιστίνης στη Γιάφα, υπό την ηγεσία των Menachem Sheinkin και Arthur Ruppin.

Από το 1918 έως το 1922, εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανοί Εβραίοι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους μετά το πιο θανατηφόρο κύμα πογκρόμ μέχρι τότε, αφήνοντας δεκάδες χιλιάδες νεκρούς. Το Σιωνιστικό κίνημα τούς απέρριψε κατηγορηματικά όλους. Οι Σιωνιστές ήθελαν οικοδόμους ενός έθνους, όχι πρόσφυγες «αδύναμους στο σώμα και στην ψυχή». «Ακόμη και ένα τοις εκατό να είναι κακό, θα χαλάσει πάρα πολλούς καλούς ανθρώπους», είπε ο ηγέτης του Σιωνιστικού κινήματος Chaim Weizmann.

Ήταν τόσο ανήσυχος για την εισροή, που έπεισε πράγματι τις βρετανικές αρχές να μειώσουν τις ποσοστώσεις εβραϊκής μετανάστευσης στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ακριβώς όταν οι Εβραίοι της Ουκρανίας βρίσκονταν στη μεγαλύτερη ώρα ανάγκης τους.

Το 1921-22 στην Ουρμία του Ιράν, οι Εβραίοι αντιμετώπισαν επίσης αντιεβραϊκή βία και λιμό και αναζήτησαν καταφύγιο στην Παλαιστίνη. Η Σιωνιστική ηγεσία τούς απέρριψε όλους. Η Παλαιστίνη χρειαζόταν πρωτοπόρους, ή halutzim, όχι πρόσφυγες.

Στις δεκαετίες του 1920-1930, η Σιωνιστική μεταναστευτική πολιτική παρέμεινε εξαιρετικά επιλεκτική.

Οι μετανάστες ελέγχονταν για την υγεία, τις δεξιότητες, το κεφάλαιο και την ιδεολογική καταλληλότητα.

Άρρωστοι και ασθενείς Εβραίοι απορρίπτονταν.

Όλες αυτές οι ομάδες θα αποτελούσαν κίνδυνο για το Γισούβ.

Δεν υπήρχε σχεδόν καμία προσποίηση ότι το κίνημα ενδιαφερόταν για τη διάσωση Εβραίων.

Ήταν χαμηλής ποιότητας «ανθρώπινο υλικό». Το 1938, οι Γερμανοί Εβραίοι υπέστησαν το χειρότερο πογκρόμ τους μέχρι τότε, τη Kristallnacht. 91 Εβραίοι σκοτώθηκαν, 1.400 συναγωγές καταστράφηκαν και πάνω από 7.000 εβραϊκές επιχειρήσεις υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν.

Λίγο αργότερα, οργανώθηκε μια επιχείρηση διάσωσης γνωστή ως «Kindertransport», κατά την οποία η Βρετανία συμφώνησε απρόθυμα να επιτρέψει σε 10.000 εβραιόπουλα από τη Γερμανία να μεταβούν στη Βρετανία.

Σε απάντηση, ο Ben-Gurion δήλωσε στις 9 Δεκεμβρίου 1938: «Αν ήξερα ότι θα ήταν δυνατό να σωθούν όλα τα παιδιά στη Γερμανία φέρνοντάς τα στην Αγγλία, ή μόνο τα μισά από αυτά μεταφέροντάς τα στο Ισραήλ, τότε θα επέλεγα τη δεύτερη εναλλακτική, γιατί πρέπει να σταθμίσουμε όχι μόνο τη ζωή αυτών των παιδιών, αλλά και την ιστορία του λαού του Ισραήλ». Ο Ben-Gurion κατανοούσε ότι η οικοδόμηση ενός Εβραϊκού Κράτους και η διάσωση Εβραίων ήταν συχνά ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, και ότι η έμφαση στις επιχειρήσεις διάσωσης αποτελούσε άμεση απειλή για την εστίαση στην κρατική υπόσταση.

Για τον Ben-Gurion, το Σιωνιστικό κίνημα κινδύνευε να γίνει δευτερεύον ζήτημα μεταξύ των Εβραίων φιλανθρώπων. «Αν οι Εβραίοι βρεθούν αντιμέτωποι με μια επιλογή ανάμεσα στο πρόβλημα των προσφύγων και τη διάσωση Εβραίων από στρατόπεδα συγκέντρωσης από τη μία πλευρά, και στη βοήθεια για την Παλαιστίνη από την άλλη», είπε ο Ben-Gurion, «όλη η δύναμη του λαού μας θα κατευθυνθεί στη βοήθεια προς τους πρόσφυγες». Επέμενε ότι «ο Σιωνισμός θα εξαφανιστεί από την ατζέντα της παγκόσμιας κοινής γνώμης… διακινδυνεύουμε την ίδια την ύπαρξη του Σιωνισμού αν επιτρέψουμε να διαχωριστεί το πρόβλημα των προσφύγων από το πρόβλημα της Παλαιστίνης». Το Σιωνιστικό κίνημα και η «διάσωση» κατά τη διάρκεια και μετά το Ολοκαύτωμα Και έτσι, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Σιωνιστικό κίνημα παρεμπόδισε τις προσπάθειες διάσωσης εβραϊκών ζωών.

Το 1940, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Roosevelt σχεδίαζε να δεχθεί 150.000 πρόσφυγες στις ΗΠΑ, και η Βρετανία συμφώνησε να κάνει το ίδιο.

Ωστόσο, οι Σιωνιστές ηγέτες αντιτάχθηκαν σθεναρά σε αυτό το σχέδιο, αποκαλώντας το «προδοσία», αφού αυτοί οι Εβραίοι χρειάζονταν ως όπλα σε έναν δημογραφικό πόλεμο στην Παλαιστίνη.

Ως αποτέλεσμα, ο Roosevelt ενημέρωσε τη Βρετανία ότι έπρεπε να εγκαταλείψουν το σχέδιο, δηλώνοντας ότι «δεν μπορούμε να το περάσουμε επειδή η κυρίαρχη εβραϊκή ηγεσία δεν θα το ανεχτεί». Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, 250.000 απελευθερωμένοι Εβραίοι βρέθηκαν σε στρατόπεδα Εκτοπισμένων Προσώπων (DP camps) στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ιταλία.

Για τους Σιωνιστές, το δίλημμα ήταν, ή Παλαιστίνη, ή υποφέρετε και πεθάνετε.

Ιδιαίτερα πρέπει να διαπιστώνεται ότι ο υποψήφιος δεν έχει κάποια αναπηρία που περιορίζει πλήρως ή μερικώς την ικανότητά του για εργασία». Ο κατάλογος ανέφερε αναπηρίες όπως τυφλοί, ακρωτηριασμένοι, άνθρωποι που βρίσκονταν ή είχαν βρεθεί σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, άτομα ύποπτα για ψυχική ασθένεια αλλά χωρίς νοσηλεία, άτομα με «διανοητικές ανεπάρκειες», άτομα με «χρόνιες και σοβαρές περιπτώσεις νεύρωσης με σημάδια έλλειψης οποιουδήποτε ταλέντου» και άτομα με «σοβαρές διαταραχές προσωπικότητας». Όπως δήλωσε ο Δρ. Nahum Goldmann της Εβραϊκής Υπηρεσίας το 1948: «Ένα κράτος και ένα έθνος δικαιούνται να ασκούν έναν ορισμένο βαθμό σκληρότητας… μια πιο αποτελεσματική επιλογή είναι καλή για τη μετανάστευση» Η πολιτική φαίνεται ότι εφαρμόστηκε σύμφωνα με το σχέδιο. Ο Itzhak Rafael, επικεφαλής του Τμήματος Αλίγια της Εβραϊκής Υπηρεσίας (JA), καυχήθηκε ότι καθυστέρησε χιλιάδες βίζες που είχαν εκδοθεί για «ανάπηρους» στην Τυνησία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. «Καθυστέρησα 2.000 βίζες στην Τύνιδα, οι οποίες είχαν εκδοθεί σε ηλικιωμένους και ανάπηρους, και έδωσα εντολή να μην τους φέρουν.

Καθυστέρησα 800 βίζες στη Γαλλία, οι οποίες είχαν εκδοθεί σε άρρωστους και ηλικιωμένους ανθρώπους ... επίσης ανάπηρους στη Γερμανία, 5.000 ανθρώπους». Με άλλα λόγια, το Ισραήλ καθυστέρησε τις βίζες 5.000 επιζώντων του Ολοκαυτώματος επειδή ήταν αδύναμοι ή ανίκανοι να φροντίσουν τον εαυτό τους λόγω ασθένειας, τραυματισμού ή προβλήματος υγείας. Το Ισραήλ έκανε εξαιρέσεις στις κατευθυντήριες γραμμές του για Εβραίους που αντιμετώπιζαν αφανισμό, αν και το Μαρόκο αποτέλεσε εξαίρεση στην εξαίρεση, όπου ακόμη και άρρωστοι και ηλικιωμένοι Εβραίοι που αντιμετώπιζαν αφανισμό απορρίπτονταν.

Αυτό φαίνεται να εξηγεί γιατί περίπου τα δύο τρίτα των Εβραίων που επιδίωξαν να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ από όλη τη Βόρεια Αφρική απορρίφθηκαν πριν το 1954.

Μετά το ξέσπασμα πογκρόμ το 1954 στο Μαρόκο, τα κριτήρια χαλάρωσαν και μόνο το ένα τρίτο των Μαροκινών Εβραίων που ήλπιζαν να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ απορρίφθηκαν.

Την ίδια στιγμή που οι ανεπιθύμητοι Εβραίοι απορρίπτονταν, μάζες Εβραίων γίνονταν δεκτές. Το Ισραήλ χρειαζόταν υγιή εβραϊκά σώματα για να συμβάλουν στην εβραϊκή υπερπλειοψηφία, να επεκτείνουν τη δεξαμενή ανθρώπινου δυναμικού για τη δημιουργία στρατού και, ίσως το σημαντικότερο, να εποικίσουν τις συνοριακές περιοχές του κράτους με 108 εποικισμούς πολιτών, όπου οι Εβραίοι χρειάζονταν στην πρώτη γραμμή για να λειτουργούν ως ανθρώπινες ασπίδες απέναντι στα γύρω αραβικά κράτη, καθώς και στους Παλαιστίνιους που είχαν εκδιωχθεί πέρα από τα σύνορα.

Παρόλα αυτά, παρά τον μεγάλο αριθμό Εβραίων που έγιναν δεκτοί κατά τα πρώτα χρόνια της κρατικής υπόστασης, οι περιορισμοί παρέμειναν σε ισχύ.

Το 1951, ο Ben-Gurion είπε ιδιωτικά στους συνεργάτες του ότι «ήταν ακόμη απαραίτητο να διασφαλιστεί ότι οι “τυφλοί και κουτσοί” αποκλείονταν, επειδή ήταν αδύνατο να γεμίσει η χώρα με “περιπτώσεις πρόνοιας”». Το 1952, ο Ben-Gurion απάντησε σε μια συμφωνία μεταξύ της Εβραϊκής Υπηρεσίας και του ισραηλινού Υπουργείου Υγείας σχετικά με την εβραϊκή μετανάστευση από το Μαρόκο: «Αυτό αποκαλούμε Αλίγια, να φέρνουμε παράλυτους επειδή θέλουμε να φαίνονται μεγαλύτεροι οι αριθμοί; … αυτό χρειάζεται αυτή η χώρα; … Πώς μπορείτε να υπογράψετε μια συμφωνία χωρίς περιορισμούς σχετικά με την υγεία και τις σωματικές συνθήκες; … Αυτό είναι ενάντια στον Νόμο της Επιστροφής … υπάρχουν 250.000 Εβραίοι στο Μαρόκο … οπότε γιατί να αρχίσουμε με τους παράλυτους και τους τυφλούς;» Δείτε την οικογένεια Vazana, η οποία επιθυμούσε να μεταναστεύσει από το Μαρόκο στο Ισραήλ τη δεκαετία του 1950, αλλά παρέμεινε στην Καζαμπλάνκα επειδή οι ισραηλινές μεταναστευτικές αρχές δεν τους επέτρεψαν να ταξιδέψουν, με δύο από τα παιδιά τους να έχουν χαρακτηριστεί ανάπηρα από το Ισραήλ.

Η οικογένεια ενημερώθηκε ότι έπρεπε να τα αφήσουν πίσω.

Η ιστορία τους ήταν μια τυπική περίπτωση Εβραίων μεταναστών από το Μαρόκο.

Στα τέλη του 1951, η ισραηλινή κυβέρνηση αυστηροποίησε την ήδη επιλεκτική μεταναστευτική της πολιτική, αφού ένα μεγάλο ποσοστό των Ρουμάνων, Λίβυων και Ιρανών Εβραίων που έφτασαν αποδείχθηκαν ηλικιωμένοι, ανάπηροι, άρρωστοι ή ανειδίκευτοι.

Το ισραηλινό κοινό εξέφρασε φρίκη που τόσοι πολλοί κατώτεροι Εβραίοι είχαν επιτραπεί να μεταναστεύσουν. «Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συμφωνήσουμε ότι από όλους τους ανθρώπους, το τμήμα που είναι ηθικά ή σωματικά καθυστερημένο … θα μεταναστεύει στο Ισραήλ», έγραψε το 1951 ο Eliezer Livne, μέλος της Κνεσέτ.

Είπε ότι το πρόβλημα δεν ήταν οικονομικό αλλά κοινωνικό και πνευματικό. «Το Ισραήλ δεν είναι καταφύγιο για τους καθυστερημένους και μη παραγωγικούς κύκλους των κοινοτήτων της Διασποράς, αλλά κέντρο για τους πρωτοπόρους και τους καλύτερους ανάμεσα στους γιους τους». Όπως το έθεσε ο Yehuda Braginsky, ηγέτης στο Τμήμα Απορρόφησης της JA, το πρόβλημα με τους Μαροκινούς Εβραίους ήταν ότι ήταν Μαροκινοί. «Δεν πιστεύω στη θεραπεία όλων των Εβραίων από το Μαρόκο», είπε.

Ήταν εγγενώς μολυσμένοι.

Η ηλικία, η υγεία, ο πλούτος και η δυνατότητα απασχόλησης ήταν και πάλι βασικές παράμετροι, μια πολιτική που εφαρμοζόταν σε όλους τους μετανάστες, αλλά ιδιαίτερα στους Ιρανούς και Βορειοαφρικανούς Εβραίους.

Όσον αφορά τους Ιρανούς Εβραίους, το 1953, ο Ben-Gurion είπε κάποτε σε έκρηξη θυμού: «έξι άνθρωποι από την Περσία έφτασαν με αεροπλάνο, και όλοι τους έχουν κληρονομική σύφιλη, αυτό είναι ενάντια στον νόμο μας». Όσον αφορά τους Βορειοαφρικανούς Εβραίους, πολλοί απορρίφθηκαν από το γραφείο της JA στη Μασσαλία, σε μία περίσταση απορρίπτοντας 20 από τις 70 περιπτώσεις.

Μια οικογένεια επιθυμούσε να μετακινηθεί στο Ισραήλ από την Αλγερία τον Αύγουστο του 1954 αλλά απορρίφθηκε επειδή «ο πατέρας, 57 ετών, είναι άρρωστος και ανίκανος για εργασία.

Η σύζυγός του είναι επίσης άρρωστη.

Οι δύο νεότεροι γιοι είναι καθυστερημένοι και οι δύο μεγαλύτεροι έφυγαν από το σπίτι και δεν στηρίζουν τους γονείς τους». Όχι ακριβώς το είδος ανθρώπινου υλικού που αναζητούσε το Ισραήλ.

Σε άλλη περίπτωση, το 1952, όταν ο Itzhak Rafael προσπάθησε να παρακινήσει 6.000 Εβραίους από τη νότια Τυνησία και το Μαρόκο να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ, ο Ben-Gurion αντέδρασε επειδή περίπου το 10% αυτών ήταν ηλικιωμένοι ή ανάπηροι.

Οι αξιωματούχοι συζήτησαν έναν συμβιβασμό σύμφωνα με τον οποίο το Ισραήλ θα επέτρεπε στην Επιτροπή Joint Distribution Committee να επανεγκαταστήσει τους ηλικιωμένους και τους ανάπηρους σε μεγαλύτερες εβραϊκές κοινότητες στο Μαρόκο, ενώ το Ισραήλ θα απορροφούσε τους υπόλοιπους, το επιθυμητό ανθρώπινο υλικό.

Αλλά ακόμη και αυτό αποτελούσε πρόβλημα για τον Ben Gurion, ο οποίος «άσκησε όλη του την επιρροή για να μπλοκάρει το σχέδιο», όπως το έθεσε ένας ιστορικός.

Για τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ, «η αποδοχή της μετανάστευσης μιας ολόκληρης κοινότητας όταν πολλά από τα μέλη της βρίσκονταν σε κακή υγεία δεν θα βοηθούσε στην οικοδόμηση της χώρας». Το 1954, ο Πρωθυπουργός Moshe Sharett είπε ότι η επιλογή έπρεπε να συνεχιστεί «με κάθε σκληρότητα». Τα άκαμπτα κριτήρια επιλογής ήταν «μια μορφή ελέους» προς τον «άνθρωπο που υποφέρει, που είναι δύστυχος, που είναι άρρωστος ή ηλικιωμένος, που είναι αδύναμος και δεν έχει εισόδημα». Δικαιολογούσαν τις απορρίψεις ισχυριζόμενοι ότι θα ήταν καλύτερα να παραμείνουν εκεί που βρίσκονταν.

Ακόμη και το 1958, σε μια υπόθεση που αποκαλύφθηκε μόλις πρόσφατα, η τότε Υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Golda Meir πρότεινε να εμποδιστεί η είσοδος ανάπηρων και άρρωστων Πολωνοεβραίων στη χώρα.

Συμπέρασμα : Η ιδέα ότι «Ιουδαϊσμός χωρίς Σιωνισμό = το Ολοκαύτωμα» διαψεύδεται από την ιστορία του Σιωνιστικού κινήματος, το οποίο, για μεγάλο μέρος της ιστορίας του, απέρριπτε Εβραίους που έφευγαν από διώξεις.

Αυτό συνέβαινε επειδή ο στόχος του Σιωνιστικού κινήματος ήταν να οικοδομήσει ένα Εβραϊκό κράτος σε μια γη που ήταν κατά 95% μη εβραϊκή, ένα απίστευτα φιλόδοξο έργο που απαιτούσε όλη την προσοχή, τα χρήματα, τον χρόνο και την προσπάθεια του σιωνιστικού κινήματος, και ακόμη περισσότερα.

Η διάσωση Εβραίων δεν ήταν απλώς δευτερεύουσα σκέψη, αλλά συνήθως επέβαλλε βάρη στο κίνημα και επομένως συχνά απορριπτόταν.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι, αντίθετα με τη δημοφιλή αντίληψη, η διάσωση Εβραίων δεν βρισκόταν απλώς εκτός του πεδίου του Σιωνιστικού σχεδίου - συνήθως θεωρούνταν από τους Σιωνιστές ηγέτες ως άμεση απειλή για το σιωνιστικό κίνημα.

Δημοσιεύτηκε 4 days ago από τον χρήστη Ονειρμός Από τον τοίχο της Elenis G *** *Via Arnold Clapmar Μύθοι και Πραγματικότητες των ''Διαπραγματεύσεων Ειρηνικής Επίλυσης'' (1937, 1947, 1967, 2000) του Παλαιστινιακού Ζητήματος (μετάφραση στα ελληνικά από το Νorman Finkelstein, Beyond Chutzpah: On the Misuse of Anti-Semitism and the Abuse of History ) https://bestimmung.blogspot.com/2025/04/blog-post_24.html Ζachary Foster, Μια Σύντομη Ιστορία των Ειρηνευτικών Συνομιλιών μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς (ελληνική μετάφραση) https://bestimmung.blogspot.com/2025/08/jachary-foster.html Το ''Μυστικό της Πολιτικής Οικονομίας" : Σημείωμα για την Αποικιακή Κατάκτηση της Παλαιστίνης και τη Πρωταρχική Συσσώρευση Σιωνιστικού Κεφαλαίου https://bestimmung.blogspot.com/2025/04/blog-post_20.html *Μεταφράσεις στα ελληνικά για την Παλαιστίνη: Μαρουάν Μπαργούτι, Ιλάν Παπέ, Άβι Σλάιμ, Σάρα Ρόι https://bestimmung.blogspot.com/2025/05/blog-post.html (Via Juliette Gata)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους