Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Οι γυναίκες που δεν ζητούν τίποτα, παίρνουν ακόμη λιγότερα.» Η φράση αυτή της Simone de Beauvoir μου φέρνει στο μυαλό μια έννοια που ο Bessel van der Kolk θεωρεί θεμελιώδη για τη θεραπεία του τραύματος.

Την έννοια του «agency». Δεν υπάρχει ακριβής ελληνική λέξη που να το αποδίδει πλήρως.

Ίσως η πιο κοντινή να είναι η αίσθηση προσωπικής δύναμης, αυτοκίνησης και επιρροής στη ζωή μας.

Η βαθιά γνώση ότι μπορώ να δράσω, να επιλέξω, να επηρεάσω την πορεία μου και ότι δεν είμαι απλώς παθητικός αποδέκτης όσων μου συμβαίνουν. Ο Dr. Van der Kolk γράφει ότι η ουσία του τραύματος δεν είναι μόνο αυτό που μας συνέβη.

Είναι ότι, τη στιγμή του τραύματος, χάσαμε την αίσθηση ότι μπορούσαμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό.

Χάσαμε την αίσθηση ελέγχου, επιλογής και επιρροής.

Γι’ αυτό και η θεραπεία δεν αφορά μόνο την κατανόηση του παρελθόντος.

Αφορά την αποκατάσταση αυτής της αίσθησης agency.

Της δυνατότητας να πούμε: «Αυτό χρειάζομαι.» «Αυτό δεν μου κάνει καλό.» «Αυτό θέλω.» «Αυτό αξίζω.» «Μπορώ να πάω εκεί που χρειάζομαι!» Υπό αυτό το πρίσμα, η φράση της Simone de Beauvoir αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάθος.

Δεν μιλά απλώς για κοινωνική διεκδίκηση.

Μιλά για κάτι βαθιά ανθρώπινο.

Για τις γυναίκες, το θέμα αυτό αγγίζει ένα βαθύ συλλογικό βίωμα.

Για αιώνες, εκπαιδεύτηκαν να αφουγκράζονται τις ανάγκες των άλλων, συχνά πριν ακόμη προλάβουν να αναγνωρίσουν τις δικές τους.

Να είναι ευχάριστες, συνεργάσιμες, υπομονετικές.

Να μη ζητούν πολλά.

Να μη διεκδικούν πολύ χώρο.

Να μην ακούγονται υπερβολικά δυνατά.

Πολλές γυναίκες έμαθαν να αναγνωρίζουν αμέσως τις ανάγκες όλων γύρω τους, αλλά να δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τις δικές τους.

Να δίνουν αγάπη, φροντίδα, χρόνο και ενέργεια χωρίς να αισθάνονται ότι δικαιούνται να ζητήσουν το ίδιο για τον εαυτό τους.

Όταν αυτό συνδυάζεται με τραυματικές εμπειρίες, η σιωπή γίνεται τρόπος επιβίωσης.

Όχι επειδή η γυναίκα δεν έχει ανάγκες, αλλά επειδή κάποτε έμαθε ότι οι ανάγκες της δεν θα εισακουστούν ή ότι η έκφρασή τους έχει κόστος.

Η επούλωση αρχίζει όταν ξαναβρίσκουμε τη φωνή μας.

Όχι για να απαιτήσουμε περισσότερα από τους άλλους, αλλά για να σταματήσουμε να ζητάμε λιγότερα από τη ζωή.

Και αυτό να είναι μία από τις πιο ουσιαστικές μορφές ελευθερίας.

Να μπορούμε να κατοικούμε τον εαυτό μας πλήρως, να τολμάμε να πούμε καθαρά αυτό που χρειαζόμαστε, αυτό που ονειρευόμαστε και αυτό που δικαιούμαστε.

Γιατί, όπως μας θυμίζει ο Bessel van der Kolk, η θεραπεία δεν είναι απλώς η απουσία των συμπτωμάτων.

Είναι η ανάκτηση της αίσθησης ότι η ζωή μας ανήκει ξανά.

Ότι έχουμε φωνή.

Ότι έχουμε επιλογές.

Ότι μπορούμε να επηρεάσουμε την πορεία της ζωής μας.

Μια από τις πιο επαναστατικές πράξεις για μια γυναίκα να είναι αυτή η απλή παραδοχή: «Έχω ανάγκες.

Και η αλήθεια τους δεν χρειάζεται πια να κρύβεται για να αγαπηθώ. Δεν ήρθα σε αυτόν τον κόσμο για να περάσω από τη ζωή αόρατη.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους