Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι άνθρωποι που μίλησαν στο podcast της Εποχής βρέθηκαν για τρεις μέρες αλυσοδεμένοι σε ένα πλοίο φυλακή να τρώνε ξύλο, να πεινάνε και να διψάνε, να τρώνε πλαστικές σφαίρες, να τους σπάνε τα πλευρά, να τους χτυπάνε με ρεύμα από τέιζερ.

Η τελευταία ναυτική αποστολή πολιτών προς τη Γάζα ήταν η πιο βίαιη μετά τα όσα τραγικά συνέβησαν στο Μαβί Μαρμαρά το 2010. Το Ισραήλ γνώριζε πως θα βασανίσει κατά το πλείστον δυτικούς λευκούς πολίτες με τα προνόμια που προκύπτουν εξ αυτού.

Θέλησε να βασανίσει το κράτος με σήμα τη θηλιά.

Θέλησε να το κάνει παραδειγματικά, επιστημονικά για να γυρίσουν πίσω τσακισμένοι, φοβισμένες να διαδώσουν να μην ξαναγίνει κάποια νέα αποστολή. Γελάστηκαν.

Οι ακτιβιστές του στόλου Αλληλεγγύης δεν είναι του επιτελεστικού κινηματισμού, είναι δοκιμασμένοι ριζοσπάστες, μυαλωμένοι και ενήμερες για τα δράματα του παλαιστινιακού λαού, για τις θηριωδίες του κράτους του Ισραήλ.

Ακούστε την, αξίζει τον χρόνο σας.

Δεν έχω κάνει πιο συγκινητική συνέντευξη.

Μέσα από τα λόγια των αλύγιστων αυτών παιδιών αυτών ανάβλυζε ο οίστρος που έχει συνεπάρει χιλιάδες και χιλιάδες φορές την ανθρωπότητα.

Μια προαιώνια "αρχή της ελπίδας" που λέει πως πρέπει να αποκαταστήσουμε μια ακέραιη σχέση με τον κόσμο κάνοντας μια ευγενή χρήση της ζωής μας ενάντια στο άδικο που ζώνει τον έρμο αυτό κόσμο.

Κάποια στιγμή αναφέρουν τους στίχους από το τελευταίο ποίημα του Ρεφαάτ Αλαρίρ που δολοφονήθηκε στη Γάζα πριν δύο μισή χρόνια: "αν πρέπει να πεθάνω, πρέπει να ζήσεις για να πεις την ιστορία μου". Αυτό ακριβώς έκαναν, μας είπαν την ιστορία "τους", εκείνων που τώρα υποφέρουν πιο πολύ από όλους για να κάνουμε ότι μπορούμε έτσι ώστε να μην υποφέρουν άλλο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους