Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Κοίταξε τα χέρια μου. Πότε γέμισαν ρυτίδες; Πότε πέρασαν οι δεκαετίες σαν νερό;Τότε, όταν είμασταν νέοι, νομίζαμε ότι είχαμε όλο το χρόνο δικό μας.

Νομίζαμε ότι οι κανόνες των άλλων, οι φόβοι μας, οι εγωισμοί μας, είχαν σημασία.

Τι ανόητος που ήμουν.

Πόσο μικρός μπροστά σε αυτό που μας δόθηκε.Όλα αυτά τα χρόνια έζησα μια ζωή σωστή.

Μια ζωή όπως την ήθελαν οι άλλοι.

Παντρεύτηκα, έκανα οικογένεια, γέρασα ήσυχα.

Όλοι λένε ότι πέτυχα.

Όμως κάθε βράδυ, πριν κλείσω τα μάτια μου, η ψυχή μου δραπέτευε σε εκείνα τα απογεύματα.

Σε εκείνο το ανεπανάληπτο πάθος που μας έκαιγε.Τώρα που το τέλος πλησιάζει, οι δικαιολογίες τελείωσαν.

Ο κόσμος που φοβόμουν δεν με νοιάζει πια.

Οι άνθρωποι που μας εμπόδισαν έχουν χαθεί.

Μείναμε μόνο εγώ, ο χρόνος και η ανάμνησή σου.Πέρασα μια ζωή να λέω στον εαυτό μου "Ευτυχώς που σε έζησα". Και είναι αλήθεια.

Ήσουν το μόνο αληθινό φως που είδα ποτέ.

Όμως σήμερα, με αυτά τα κουρασμένα μάτια, μπορώ επιτέλους να αντέξω την πιο σκληρή αλήθεια.Μετάνιωσα που σε έχασα…»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους