Πόσο ακόμη χρειάζεται να επαναλαμβάνεται η ίδια εικόνα για να θεωρηθεί πρόβλημα και όχι “παραφωνία”; Και πόσες διαφορετικές μορφές εγκατάλειψης πρέπει να συνυπάρξουν σε έναν τόπο για να πάψει να...

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο ακόμη χρειάζεται να επαναλαμβάνεται η ίδια εικόνα για να θεωρηθεί πρόβλημα και όχι “παραφωνία”; Και πόσες διαφορετικές μορφές εγκατάλειψης πρέπει να συνυπάρξουν σε έναν τόπο για να πάψει να προσποιείται κανείς ότι δεν βλέπει; Γιατί η πραγματικότητα δεν είναι πια μεμονωμένα περιστατικά.

Είναι ένα μωσαϊκό συνεχούς υποβάθμισης: άτυπες χωματερές που εμφανίζονται και παραμένουν σαν να ανήκουν στο τοπίο, μπάζα και οικοδομικά υλικά που απορρίπτονται λες και ο χώρος δεν έχει ιδιοκτήτη, δεν έχει νόμο, δεν έχει όριο, αναδασωτέες εκτάσεις που δέχονται παρεμβάσεις αντί για προστασία, και αυθαίρετες κατασκευές που δεν “ξεφυτρώνουν” τυχαία αλλά παγιώνονται μέσα στον χρόνο, επειδή ποτέ δεν συναντούν πραγματική αποτροπή.

Και τότε γεννιέται το πραγματικό ερώτημα, αυτό που κανείς δεν απαντά καθαρά γιατί η απάντηση βαραίνει: τι είναι τελικά πιο ισχυρό ο νόμος ή η συνήθεια να μην εφαρμόζεται; Πόσο μάλλον όταν ο ίδιος ο Δήμος, που έχει την ευθύνη για την καθημερινή καθαριότητα και την προστασία του περιβάλλοντος, εμφανίζεται όχι ως ανάχωμα αλλά ως μέρος της εικόνας που θα έπρεπε να αποτρέπει.

Πόσο μάλλον όταν η έννοια της “διαχείρισης” καταλήγει να σημαίνει απλώς διατήρηση του προβλήματος.

Πού σταματά η αμέλεια και πού αρχίζει η ευθύνη; Πού τελειώνει η αδυναμία και πού αρχίζει η επιλογή; Πόσες φορές πρέπει να ειπωθεί το αυτονόητο για να σταματήσει να θεωρείται “υπερβολή”; Πού βρίσκεται το Δασαρχείο όταν πρόκειται για αναδασωτέες εκτάσεις με αυστηρό συνταγματικό καθεστώς προστασίας; Πού βρίσκονται οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της Περιφέρειας όταν η υποβάθμιση δεν είναι στιγμιαία αλλά χρόνια; Πού βρίσκεται το Υπουργείο όταν η εφαρμογή της νομοθεσίας μοιάζει να εξαντλείται στη διατύπωσή της; Γιατί τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει στο σκοτάδι.

Συμβαίνει μπροστά σε καταγγελίες, σε επισημάνσεις, σε επαναλαμβανόμενες εικόνες που παύουν να σοκάρουν ακριβώς επειδή δεν αλλάζουν ποτέ.

Και εδώ η ευθύνη παύει να είναι αφηρημένη.

Είναι συγκεκριμένη, κατανεμημένη και διαρκής: στην τοπική αυτοδιοίκηση για την καθημερινή διαχείριση, στο Δασαρχείο για την προστασία της δασικής γης, στην Περιφέρεια για τον έλεγχο και τον συντονισμό, στο κράτος για την επιβολή του νόμου που το ίδιο θεσπίζει.

Όταν όμως η εικόνα μένει αμετάβλητη, τότε δεν μιλάμε πια για έλλειψη λύσεων.

Μιλάμε για ανοχή που έχει γίνει καθεστώς.

Και τότε το τελευταίο ερώτημα δεν είναι ρητορικό είναι σχεδόν άβολο: Πόσο “προστατευόμενος” μπορεί να είναι ένας τόπος που στην πράξη έχει συνηθίσει να μην προστατεύεται; Δήμος Γαλατσίου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους