Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η απαρέσκεια μέσω Τσίπρα και η καταδίκη μέσω Καρυστιανού της κυβέρνησης, δεν αποτελούν πολιτικό σχέδιο.

Το ζήτημα δεν είναι αν επιχειρείται αναβίωση κόμματος του ΕΑΜ ΕΛΑΣ ή του Κολοκοτρώνη.

Το ερώτημα είναι πολύ πιο καθημερινό και άμεσο: τι ακριβώς προτείνεται; Μας γνωστοποιήθηκαν τα κόμματα Τσίπρα Καρυστιανού.

Πέρα από γενικές αναφορές στη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, την κοινωνική ισότητα και την πατρίδα, πέρα από διαπιστώσεις και διακριβώσεις, ποιες είναι οι συγκεκριμένες προτάσεις τους για την οικονομία, την παραγωγή, το δημογραφικό, τους θεσμούς, την ασφάλεια, την εξωτερική πολιτική και για το κράτος που υποτίθεται πως πρέπει να αλλάξει; Δεν ακούστηκε για παράδειγμα τι θα γίνει με την ιδιωτική ΔΕΗ, τις ιδιωτικές τράπεζες, τα δάνεια ιδιοκτητών ακινήτων, τα ξεπουλημένα λιμάνια, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομους. Τίποτε.

Μόνο γενικόλογες αναφορές δίχως ουσία και περιεχόμενο.

Η ελληνική κοινωνία έχει χορτάσει από αντιμνημονιακές επαναστάσεις χωρίς σχέδιο, από εθνικές κορώνες δίχως αποτέλεσμα και από ηθική ανωτερότητα που εξατμίζεται μόλις πλησίασει την εξουσία.

Το έργο το ζήσαμε.

Ζήσαμε το πως οι ονειροπόλοι αγωνιστές, τη βραδιά των νικηφόρων εκλογών, μετατρέπονται αυτόματα σε διαχειριστές προσωπικών συμφερόντων.

Για τον Τσίπρα, το παράδοξο παραμένει εντυπωσιακό.

Επιχειρεί να εμφανιστεί ως φορέας υπέρβασης του συστήματος ενώ υπήρξε πρωταγωνιστής του, επί σχεδόν μία δεκαετία.

Στην πολιτική η μνήμη μπορεί να αποδυναμώνεται αλλά δεν εξαφανίζεται. Η Καρυστιανού έχει κάτι που κανένας επαγγελματίας πολιτικός δεν μπορεί να αποκτήσει τεχνητά.

Διαθέτει αυθεντικότητα που γεννήθηκε μέσα από την απώλεια.

Αυτό της δίνει ηθικό βάρος.

Δεν της προσφέρει αυτόματα όμως, πολιτικό πρόγραμμα.

Η μετάβαση από το σύμβολο στη διακυβέρνηση είναι η πιο δύσβατη απόσταση στη δημόσια ζωή.

Διότι άλλο να εκφράζεις την οδύνη μιας κοινωνίας και άλλο να διαχειρίζεσαι με επάρκεια τις αντιφάσεις της.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα και των δύο δεν είναι η άσκηση σκληρής κριτικής στην κυβέρνηση.

Η κριτική είναι εύκολη.

Και στην περίπτωση της Κυβέρνησης Μητσοτάκη απολύτως δικαιολογημένη.

Η καταγγελία είναι εύκολη.

Το δύσκολο αρχίζει όταν ζητηθεί σχέδιο.

Εκεί που τελειώνουν τα συνθήματα τους, εμφανίζονται οι γενικολογίες τους.

Και στο σημείο αυτό ξεκινά ο λαϊκισμός.

Γιατί πολιτική δεν είναι να δείχνεις τον ένοχο, αλλά να εξηγείς με ακρίβεια τι θα κάνεις διαφορετικά.

Είμαστε παγιδευμένοι ανάμεσα σε δύο καταστάσεις.

Από τη μία η αυτάρεσκη και αποκομμένη εξουσία της εγκληματικής οργάνωσης του Μαξίμου και από την άλλη οι επίδοξοι εκφραστές της κοινωνικής δυσαρέσκειας που επενδύουν περισσότερο στην αγανάκτηση παρά στην πολιτική πρόταση.

Κανένας δεν εμπνέει πολίτες απλώς λέγοντας ότι είναι λιγότερο κακός από τον προηγούμενο.

Και κανένας δεν κινητοποιεί το λαό μόνο υποδεικνύοντας ενόχους.

Οι κοινωνίες συνεγείρονται όταν εμπνευστούν και ελπίσουν ότι υπάρχει δρόμος.

Δεν αρκεί ο θυμός και η εκδίκηση για να φέρουν τους «παρκαρισμένους» πολίτες στην κάλπη.

Η αποδοκιμασία μιας κυβέρνησης μπορεί να γκρεμίζει εξουσίες.

Δεν αρκεί όμως για να χτίσει μια χώρα.

Οι πρωταγωνιστές Τσίπρας Καρυστιανού απλώς ανακυκλώνουν τραύματα, σύμβολα και δυσαρέσκεια.

Το πολιτικό κενό είναι υπαρκτό.

Το αν θα καλυφθεί από νέα πρόσωπα, παλιά ονόματα ή προσωρινές εκρήξεις οργής παραμένει ανοιχτό.

Τα μόνα κόμματα πάντως που παρουσιάζουν σήμερα ολοκληρωμένα προγράμματα διακυβέρνησης είναι του Κασελάκη και το δικό μας το ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ του Χατζηιερεμία.

Οι δημοσκοπήσεις σαφώς και δεν μας εντοπίζουν γιατί την ώρα που γίνονται, οι δικοί μας ψηφοφόροι κοιμούνται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους