Original Post

Πλήρες Κείμενο:

– 1. Στην εγκληματολογία με οδήγησε μια μερίδα μανιτάρια. Είχα βρει στη βιβλιοθήκη του πατέρα μου ένα βιβλίο με ιστορίες του Hector Hugh Munro.

Σε μία από αυτές τις ιστορίες ένα αγόρι, επειδή έχει κάνει αταξίες, τιμωρείται να μείνει νηστικό.

Όλη η οικογένεια απολαμβάνει ένα πλούσιο δείπνο, εκτός από τον τιμωρημένο, ο οποίος βρίσκεται κλεισμένος στο δωμάτιό του.

Το δείπνο όμως περιλαμβάνει μανιτάρια, τα οποία αποδεικνύονται δηλητηριώδη.

Όλα τα μέλη της οικογένειας πεθαίνουν με φρικτούς πόνους.

Καταφθάνει ένας αστυνομικός και ενώ διαπιστώνει τους θανάτους, βλέπει ένα αγόρι να κατεβαίνει δειλά τη σκάλα από τον πάνω όροφο.

Το κοιτάζει σαν να το ρωτάει «Εσύ, γιατί ζεις;», και το αγόρι απαντάει: «Ζω επειδή ήμουν άτακτος». Η ιστορία αυτή και άλλες παρόμοιες με είχαν βυθίσει σε σκέψεις, επειδή έρχονται σε μετωπική σύγκρουση με την άποψη ότι το «καλό» ανταμείβεται και το «κακό» «τιμωρείται». Εδώ συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο.

Η τιμωρία του άταχτου αγοριού αποδεικνύεται αιτία της επιβίωσής του.

Πώς εξηγούνται όλα αυτά; Οι μεγάλοι δεν μπορούσαν να μου δώσουν ικανοποιητικές εξηγήσεις. – 2. «Το καθρέφτισμα μια ιτιάς σ’ ένα ποτάμι, η σκιά ενός σχοινοβάτη στην άμμο ή το τρίξιμο μιας πόρτας σε μια ξεχασμένη αποθήκη.

Το καθετί γύρω μας, μπορεί να γίνει η πύλη που οδηγεί στον κόσμο της έμπνευσης και της φαντασίας, ακόμα και τα λάθη που κάνω όταν γράφω βιαστικά ή που συναντώ όταν διορθώνω τα δοκίμια των...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους