Παρίσι: Μαρτυρία κατάθεση ψυχής για την αχαλίνωτη αυτοκαταστροφική πορεία της Γαλλίας αλλά και της Ευρώπης από έναν πυροσβέστη της πρωτεύουσας της Γαλλίας για τους βανδαλισμούς και εμπρησμούς...

Πλήρες Κείμενο:

Παρίσι: Μαρτυρία κατάθεση ψυχής για την αχαλίνωτη αυτοκαταστροφική πορεία της Γαλλίας αλλά και της Ευρώπης από έναν πυροσβέστη της πρωτεύουσας της Γαλλίας για τους βανδαλισμούς και εμπρησμούς τρομοκρατικού χαρακτήρα που προξένησαν οι "επενδυτες" με αφορμή την κατάκτηση του Champions League από την Παρί Σεν Ζερμέν Είμαι πυροσβέστης και αυτό που είδα χθες στους δρόμους του Παρισιού μου ράγισε την καρδιά.

Απαντήσαμε γύρω στις 10 μ.μ. σε μια κλήση για μια πυρκαγιά σε σκουπίδια που ξέφευγε από τον έλεγχο.

Νομίζαμε ότι ήταν απλώς ένα μικρό περιστατικό.

Όταν φτάσαμε, ήταν κόλαση. Το Παρίσι, η πόλη μου, αυτή όπου μεγάλωσα, όπου έκανα τις πρώτες μου βάρδιες, είχε γίνει εμπόλεμη ζώνη.

Μαύρος καπνός παντού, κραυγές, εκρήξεις όλμων.

Ομάδες νέων, συχνά από μεταναστευτικό υπόβαθρο, μασκοφόροι και οργανωμένοι, όρμησαν στην αστυνομία σαν να ήταν σε πεδίο μάχης.

Είδα συναδέλφους αστυνομικούς να δέχονται επίθεση με σιδερένιες ράβδους.

Είδα ένα περιπολικό να πετιέται με πέτρες καθώς πηγαίναμε να σβήσουμε μια φωτιά που απειλούσε οικογένειες.

Μας στοχοποίησαν ταραξίες που μας φώναζαν, αποκαλώντας μας «σκυλιά». Απλώς προσπαθούσαμε να σώσουμε ζωές και γίναμε στόχοι.

Πήρα ένα 14χρονο αγόρι, με το πρόσωπό του καλυμμένο με αίμα, να κλαίει και να λέει ότι είχε πάει με «τα μεγαλύτερα παιδιά» για να «διασκεδάσουν». Είδα μια μητέρα, με κλειστά παντζούρια, να μας παρακαλάει να προστατεύσουμε τα παιδιά της, ενώ όλα έσπαγαν κάτω.

Βιτρίνες σπασμένες, καταστήματα λεηλατημένα, αυτοκίνητα καμένα... όλα με το πρόσχημα ότι «γιορτάζουν» κάτι.

Ο εορτασμός δεν έχει να κάνει με την καταστροφή.

Έτσι θα είναι η Γαλλία το 2026; Μια χώρα όπου δεν μπορείς πλέον να βγεις έξω τη νύχτα χωρίς να ρισκάρεις τη ζωή σου; Μια χώρα όπου ολόκληρες γειτονιές παραδίδονται σε συμμορίες που δεν σέβονται ούτε τους νόμους μας, ούτε την ιστορία μας, ούτε τους πυροσβέστες μας, ούτε τους αστυνομικούς μας; Όπου παρακολουθούμε αβοήθητοι την πρωτεύουσά μας, ένα σύμβολο φωτός και πολιτισμού, να μετατρέπεται σε παιδική χαρά για βαρβάρους που φτύνουν στο χέρι που τους ταΐζει; Χθες το βράδυ, όταν γύρισα σπίτι στις 6 π.μ., ακόμα καλυμμένη με αιθάλη και ιδρώτα, έκλαψα σαν παιδί.

Όχι από κούραση.

Από οργή και θλίψη.

Για τα παιδιά μου.

Για τους τραυματισμένους συναδέλφους μου.

Για αυτή τη χώρα που αγαπώ, η οποία αφήνει τον εαυτό της να πεθάνει. Ξυπνήστε. Παρακαλώ. Πριν δεν μείνει τίποτα να σώσουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους