Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ψυχοσαββατο

!!!! . Στην εκκλησία μας δεν υπάρχει θάνατος!!! Η Εκκλησία μας είναι σώμα.

Δεν είναι κόμμα.

Είμαστε μέλη.

Δεν είμαστε οπαδοί.

Σώμα ένα με κεφαλή το Χριστό.

Πονάει ένα μέλος και πονάμε όλοι.

Δοξάζεται ένα μέλος και δοξαζόμαστε όλοι.

Οικογένεια μία είναι η Εκκλησία: Οι Ζώντες, – όσοι είμαστε μέσα στην Εκκλησία και όσοι βογγάνε έξω απ’ αυτήν…- Αυτοί που έφυγαν…, οι αδελφοί μας οι Κεκοιμημένοι.

Κι αυτοί που ακόμα δεν ήρθαν… Οι αγέννητοι.., τα παιδιά των παιδιών μας, τα δισέγγονα και τα τρισέγγονα, όσοι θα μπουν στην Εκκλησία και όσοι θα βογγάνε έξω απ’ αυτήν.

Οικογένεια μία.

Γι’ αυτό στην Εκκλησία δεν εορτάζουμε αλλά συνεορτάζουμε.

Δεν νηστεύουμε αλλά συννηστεύουμε.

Δε στενάζουμε αλλά συστενάζουμε.

Δεν προσευχόμαστε αλλά συμπροσευχόμαστε.

Συλλειτουργούμε και συλλειτουργούμαστε.

Σώμα ένα είμαστε.

Οι γιαγιάδες μας το ήξεραν καλά αυτό.

Ήξεραν ότι πρώτα ανήκουμε στην Εκκλησία και μετά στον εαυτό τους.

Πρώτα στην Εκκλησία και μετά στο σπίτι τους.

Γι’ αυτό συμμετείχαν στις ανάγκες της.

Στο χτίσιμο της Εκκλησίας, στο στρώσιμο, στον έρανο, στις νηστείες, στους εσπερινούς, στα Μυστήρια, στη Λειτουργία.

Οι παλιοί άνθρωποι ήξεραν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, γιατί άλλος δρόμος βγάζει σε άλλο τέρμα.

Γνώριζαν ότι η σωτηρία είναι μόνο μέσα στο Καράβι του Χριστού που όσα κύματα και όσες θύελλες κι αν το χτυπούν , δεν καταποντίζεται!. – Γέροντα, τα παιδιά μας κοιμούνται στην Εκκλησία, μήπως να μη τα φέρνουμε; – Στο Καράβι να είναι κι ας κοιμούνται, επέμενε ο Γέροντας Πορφύριος. Η Εκκλησία, το Σκάφος του Χριστού! Το Σώμα του Χριστού! Το Στόμα του Χριστού! Η Κιβωτός που μπαίνεις μέσα ... Οι Πατέρες λένε πως η Εκκλησία είναι ένα μεγάλο Νοσοκομείο που εφημερεύει σε εικοσιτετράωρη βάση, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Ένα Νοσοκομείο που εφημερεύει για όλους.

Για ασφαλισμένους και για ανασφάλιστους.

Για πλούσιους και για άπορους.

Για επώνυμους και για ανώνυμους και περιθωριακούς ανθρώπους.

Ένα μεγάλο Νοσοκομείο στο οποίο αντιμετωπίζεται κάθε νόσημα όσο βαθύ, όσο λοιμώδες και όσο θανατηφόρο κι αν είναι.

Ένα μεγάλο Νοσοκομείο στο οποίο μπαίνεις άρρωστος και βγαίνεις υγιής, όπως η αιμορροούσα.

Μπαίνεις διώκτης και βγαίνεις Απόστολος, όπως ο Παύλος.

Μπαίνεις αμαρτωλός και βγαίνεις άγιος, όπως η αγία Μαρία η Αιγυπτία.

Μπαίνεις λύκος και βγαίνεις αρνί, όπως ο άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας.

Μπαίνεις πτώμα εν αποσυνθέσει και ανίστασαι τετραήμερος, όπως ο Λάζαρος! Γιατί στην Εκκλησία δεν υπάρχει θάνατος.

Δεν υπάρχουν νεκροί. Η Εκκλησία είναι η χώρα των Ζώντων όπου υπάρχει Ζωή και περίσσεια Ζωής, δηλαδή ο Χριστός! βιβλίο: «Αντίδωρο» Τα μνημόσυνα δεν είναι απλώς μια ψυχολογική ανάμνηση των αγαπημένων μας ανθρώπων.

Δεν είναι μια ψυχολογική παρηγοριά για να αντέξουμε την απουσία τους.

Είναι πράξη αγάπης.

Είναι σχέση που συνεχίζεται.

Είναι μια γέφυρα προσευχής ανάμεσα στη γη και την αιωνιότητα. Η Εκκλησία δεν πιστεύει ότι ο θάνατος καταργεί την κοινωνία των προσώπων.

Πιστεύει ότι η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον θάνατο.

Γι’ αυτό προσευχόμαστε.

Γι’ αυτό τελούμε μνημόσυνα.

Γι’ αυτό γράφουμε ονόματα, προσφέρουμε κόλλυβα, ζητάμε Θεία Λειτουργία.

Όταν μια ψυχή φεύγει από αυτή τη ζωή και περιμένει «την κοινή ανάσταση των πάντων», εκείνο που τη χαροποιεί είναι η προσευχή της Εκκλησίας.

Ένα «Κύριε, ελέησον». Ένα κεράκι που ανάβει με αγάπη.

Ένα πρόσφορο. Μια Θεία Λειτουργία στο όνομά της.

Κανείς μας δεν γνωρίζει τα μυστήρια της άλλης ζωής.

Γνωρίζουμε όμως κάτι πολύ σημαντικό: ότι η αγάπη που γίνεται προσευχή δεν χάνεται ποτέ.

Όπου βρει η προσευχή μας τον αγαπημένο μας άνθρωπο, τον αγγίζει.

Τον αναπαύει.

Τον παρηγορεί.

Τον φωτίζει.

Και αν ήδη βρίσκεται στο φως του Θεού, τότε η χαρά του γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε στους κεκοιμημένους είναι η προσευχή και η Θεία Λειτουργία.

Αυτά είναι τα δώρα που περνούν στην αιωνιότητα.

Γι’ αυτό μη σταματάς να μνημονεύεις τους ανθρώπους που αγάπησες.

Μη θεωρείς ότι έφυγαν και τελείωσε η σχέση σας.

Να τους μιλάς στην προσευχή σου.

Να τους γράφεις στα χαρτάκια της Λειτουργίας.

Να κάνεις μνημόσυνα.

Να ανάβεις ένα κερί.

Γιατί η αγάπη δεν μπαίνει στον τάφο. Και ο Θεός δεν ξεχνά ποτέ κανέναν που αγαπήθηκε. -π. Λίβυος-

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους