Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#Απολείπειν_ο_θεός_Δημήτριον*** Ούτος εκείνος! «…Ο βασιλεύς Δημήτριος (μεγάλην είχε ψυχή) καθόλου — έτσι είπαν — δεν φέρθηκε σαν βασιλεύς.

Επήγε κι έβγαλε τα χρυσά φορέματά του, και τα ποδήματά του πέταξε τα ολοπόρφυρα.

Με ρούχ’ απλά ντύθηκε γρήγορα και ξέφυγε.

Κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός που, όταν η παράστασις τελειώσει, αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται.» Απολείπειν ο θεός Δημήτριον.

Από λύπη γράφεται αυτό το αποχαιρετιστήριο.

Από λύπη βαθιά και ακόμη βαθύτερη εκτίμηση και ευγνωμοσύνη.

Η είδηση του θανάτου του #Δημήτρη_Δασκαλόπουλου , ενός εκ των μεγάλων Καβαφιστών, έσκασε ως κεραυνός εν αιθρία το μεσημέρι του Ψυχοσάββατου, καταμεσίς του τριημέρου του Αγίου Πνεύματος.

Πότε αλλιώς θα του ταίριαζε καλύτερα ο συγχρονισμός, αν όχι του Πνεύματος του Αγίου; Τέλειωσαν τα χρόνια του και μείναν τα χαρτιά του, ζωή του μέλλοντος αιώνος. Τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο και τη Μαρία Στασινοπούλου, έτσι μαζί και δίπλα δίπλα όπως τους ήθελε η ζωή, τους γνώρισα, αν δεν απατώμαι, το 2009, στα #Καβάφεια στο Κάιρο.

Τον θαύμαζα τότε για τον εκδοτικό του άθλο – μεταξύ άλλων – που είχε κυκλοφορήσει λίγα χρόνια πριν, τη μνημειώδη Βιβλιογραφία Καβάφη, ένα βιβλίο 1.300 σελίδων, έργο ζωής.

Μία ζωή έζησε, αλλά πολλά έργα ζωής μάς χάρισε.

Είχα παραξενευτεί κι εγώ όταν κάποια στιγμή εντόπισα στη βιβλιοθήκη μου, στο πατρικό μου στη Θεσσαλονίκη, από την εποχή που διάβαζα με μανία ποίηση στα νιάτα μου, την πρώτη του ποιητική συλλογή, #Επιστροφές, από τις εκδόσεις Ίκαρος, το 1973! Κι όλο έλεγα πως θα του την πάω για ένα ετεροχρονισμένο αυτόγραφο, μισό αιώνα μετά, δίπλα στ’ άλλα, με τις τρυφερές, αγαπητικές αφιερώσεις του.

Σε ανύποπτο χρόνο, παρουσιάζοντας μια από τις εκδόσεις του, έγραψα πως «κάθε φορά που ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος εκδίδει μια εργασία του, γινόμαστε κατά τι πλουσιότεροι. (Κι έναν καφέ να πιει κανείς μαζί του, πάλι κερδισμένος θα βγει.)» Για μια τυχαία συνάντησή μας μ’ αυτόν τον ωραίο Έλληνα, σ’ ένα υπόγειο πάρκινγκ της Αθήνας, είχα πει πως «με κάποιους ανθρώπους ανοίγει η ψυχή σου όταν τους συναντάς.

Νευριάζω με τον εαυτό μου που του στερώ τέτοια πολύτιμα δώρα κι αφήνομαι στο τρέξιμο της καθημερινότητας». Δεν θέλω να πω κάτι καινούργιο.

Αυτοχλευάζομαι δημοσίως για τις αναβολές μου μπροστά στο τετελεσμένο.

Δεν του έστειλα ακόμη τις φωτογραφίες από τα τελευταία Καβάφεια, όπως του είχα υποσχεθεί.

Δεν του τηλεφώνησα να μου πει πώς του φάνηκε το διήγημά μου στον συλλογικό τόμο #Αλεξάνδρεια_της_μνήμης_και_του_μύθου, που εκδόθηκε στις αρχές του μήνα και στον οποίο συγκατοικούμε.

Μόνο η δική του γνώμη μ’ ενδιέφερε πραγματικά, ειδικά γι’ αυτό το υβριδιακό κείμενο που έγραψα με ξένες λέξεις.

Αύριο θα τον πάρω. Αύριο.

Μετά το τριήμερο.

Τώρα στ’ αυτιά μου, φωνάζει η ζωή: «Ο συνδρομητής που καλείτε δεν είναι διαθέσιμος». Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος και η Μαρία Στασινοπούλου, έτσι μαζί και δίπλα δίπλα, όπως τους ήθελε η ζωή, στη ζωή και στα βιβλία και στο παντού και πάντα, από τους πιο γενναιόδωρους ανθρώπους που γνώρισα· με νοιάξιμο στο βλέμμα, με γλύκα στο χαμόγελο, με γνώση της λογοτεχνίας, ευγενικοί και αυστηροί μαζί στις επιλογές τους, με την αυστηρότητα του καλού και χορτασμένου ανθρώπου.

Του χρωστώ ευγνωμοσύνη που αυτός με υποδέχτηκε στο εκδοτικό τοπίο της ποίησης, παρουσιάζοντας ο μέγιστος το πρώτο ποιητικό βιβλίο εμού του ελαχίστου, την ποιητική μου συλλογή #Η_γλώσσα_της_φυγής (εκδόσεις Μικρή Άρκτος, 2016), στο Μορφωτικό Κέντρο της Αιγύπτου στην Αθήνα.

Χαρίζοντάς μου χώρο να ψηλώνω στη σκιά του, κάνοντας το πρώτο εκείνο σκαλί μου να φαντάζει πλατύσκαλο, καλωσορίζοντάς με, στην ουσία, στων ιδεών την πόλη.

Όχι, δεν παραμέρισε για να περάσω.

Μου άφησε, όμως, ένα μονοπάτι να περπατήσω.

Και αυτό θα του το χρωστώ.

Σκεφτόμουν να το επαναλάβουμε, τώρα που πέρασε μια δεκαετία από τότε.

Μα όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει.

Θα μείνω με την ανάμνηση του ακριβού του λόγου, την πατρική αγάπη με την οποία ανέγνωσε τα πρωτόλειά μου, την ευγένεια να με αφήσει να καθίσω δίπλα του.

Στο πρώτο σχόλιο, το βίντεο εκείνης της ημέρας του Δεκέμβρη του 2016 ερμηνεύει τη διά βίου ευγνωμοσύνη μου. Τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο και τη Μαρία Στασινοπούλου, έτσι μαζί και δίπλα δίπλα όπως τους ήθελε η ζωή, στα Καβάφεια του 2009 τους συνάντησα για πρώτη φορά και στα Καβάφεια του 2026 για τελευταία.

Ανάμεσα, αρκετές φορές – πολύ λιγότερες απ’ όσες θα ήθελα – σε Καβάφεια, σε στρογγυλά ή τετράγωνα τραπέζια, σε εστιατόρια ή σε σπίτια, στην Αθήνα ή στο Κάιρο.

Τελευταία φορά στην Αθήνα, στο σπίτι της Ευφροσύνης μας (Euphrosyne Doxiadis), με τον #Θανάση_Νιάρχο, τον #Γιώργο_Ευσταθίου, τον #Τάκη, τον #Ραφαήλ.

Τελευταία φορά στην Αίγυπτο, στο τραπέζι που παρέθεσε ο Έλληνας πρέσβης στο Κάιρο, #Νικόλαος_Παπαγεωργίου, επ’ ευκαιρία της λήξης των Καβαφείων 2026 στην Αλεξάνδρεια, λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά, τόσο από την επίγεια όσο και από την τελευταία κατοικία του Καβάφη.

Μαζί μας Λινα Νικολακοπουλου με την ομάδα της συναυλίας, Νάσος Βαγενάς, Αλέξης Πανσέληνος,Λουκία Δέρβη, Δημητρη Κόκκορης, Βασίλης Φιλιππάτος, Γιαννης Μελαχροινούδης κ.α. Την προηγουμενη ημέρα, θεός φώτισε και με πρωτοβουλία του Έλληνα πρέσβεως, τιμήθηκε για την προσφορά του στα Καβάφεια με το ειδικό Βραβείο Καβάφη για την πολυετή προσφορά του στα Καβάφεια, το οποίο του απένειμε η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη (Στα σχόλια και οι χθεσινες δηλώσεις της) Τον παρατηρούσα σ’ αυτές τις τελευταίες μας συναντήσεις.

Έβλεπα στο βλέμμα του ,το βλέμμα του Καβάφη.

Όσο μεγάλωνε, τόσο του έμοιαζε φυσιογνωμικά.

Όπως μοιάζουν όλα τα ζευγάρια μετά από δεκαετίες συμβίωσης.

Σκεφτόμουν πόσο θα του ταίριαζε να τον ενσαρκώσει επί σκηνής. Τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο και τη Μαρία Στασινοπούλου, έτσι μαζί και δίπλα δίπλα, όπως τους ήθελε η ζωή, τους κρατάω στην καρδιά μου, τον καθένα με τη δική του διάσταση, αλλά μαζί.

Γιατί τέτοια #ΜΑΖΙ κανένας θάνατος δεν μπορεί να τα χωρίσει.

Εύχομαι καλό του δρόμο στο φως που έσπειρε.

Εύχομαι και στη Μαρία να ζει για δύο, να γίνει πούπουλο το βάρος της απώλειας.

Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στα παιδιά του.

Το μπουκάλι Johnnie Walker Black Label που μου φέρανε τον Φλεβάρη θα το ανοίξω και θα το πίνω έως την τελευταία σταγόνα, στη μνήμη του Δημήτρη, στη δύναμη της Μαρίας, σηκώνοντας το ποτήρι και φωνάζοντας στο κενό «το εξαίσιο Ούτος Εκείνος». ***αποχαιρετώντας τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο, έναν ωραίο Έλληνα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους