Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για πολλά χρόνια μάθαμε να κοιτάμε μόνο τη συμπεριφορά. Αν κάποιος αποσύρεται, τον λέμε αντικοινωνικό.

Αν αναβάλλει, τον λέμε τεμπέλη.

Αν θυμώνει εύκολα, τον λέμε δύσκολο.

Αν υπεραναλύει, τον λέμε υπερβολικό.

Όμως η νευροεπιστήμη τα τελευταία χρόνια δείχνει κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον.

Πριν από τη συμπεριφορά, υπάρχει μια εσωτερική κατάσταση.

Πριν από τη σκέψη, υπάρχει μια αίσθηση.

Πριν από την απόφαση, υπάρχει ένα νευρικό σύστημα που αξιολογεί αν είναι ασφαλές να δράσει, να συνδεθεί, να εκφραστεί ή να αποσυρθεί.

Δεν γράφω αυτά τα λόγια για να πείσω κανέναν.

Ούτε πιστεύω ότι κάθε ανθρώπινη εμπειρία μπορεί να εξηγηθεί από ένα μόνο μοντέλο.

Αλλά όσο περισσότερο δουλεύω με ανθρώπους, τόσο περισσότερο παρατηρώ κάτι κοινό: Πολλές φορές δεν υποφέρουμε από αυτό που νομίζουμε.

Υποφέρουμε από καταστάσεις του νευρικού συστήματος που έχουμε μάθει να αποκαλούμε χαρακτήρα, προσωπικότητα ή ταυτότητα.

Ίσως λοιπόν η πιο σημαντική ερώτηση να μην είναι: «Γιατί είμαι έτσι;» Αλλά: «Σε ποια κατάσταση βρίσκεται το σύστημά μου όταν γίνομαι έτσι;» Γιατί όταν αλλάζει η κατάσταση, συχνά αλλάζουν οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι επιλογές, οι σχέσεις, και τελικά η ίδια η εμπειρία της ζωής.

Αυτή είναι μια παρατήρηση.

Όχι μια αλήθεια που πρέπει να αποδεχτείς. Αλλά ίσως μια οπτική που αξίζει να εξερευνήσεις. — Christos Koumaradios

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους