Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόσωπα Ρόμι Σνάιντερ 23 Σεπτεμβρίου 1938 - 29 Μαΐου 1982 Η Ρόσμαρι δεν κατόρθωσε να συνέλθει ποτέ.

Πέρασε στην άλλη άκρη της πραγματικότητας.

Μια τεράστια ουλή, μια πληγή που επιμένει, ο τραγικός θάνατος του δεκατετράχονου γιου της.

Έναν χρόνο αργότερα θα τον ακολουθήσει, θύμα ενός θανατηφόρου κοκτέιλ ψυχοφαρμάκων.

Θα προλάβει να ζήσει κάτι περισσότερο από το όνειρο.

Μια ραγισμένη κούκλα, η λεπτή τελειότητα που σε αναγκάζει να την παρατηρήσεις για να πιστέψεις πως συμβαίνουν θαύματα.

Ήταν ένα από τα πρόσωπα του Ραφαήλ, ίσως και να μην την φανταζόταν ποτέ να βγαίνει μέσα από το κιαροσκούρο της ζωής της.

Ήταν μόλις σαράντα τριών χρονών όταν έφυγε.

Την κοιτάζω στην Πισίνα, ένα από τα φιλμ που σημάδεψε την καριέρα της.

Θραύσμα και αυτή μιας τρομερής, ερωτικής θύελλας, από εκείνες που γράφουν τις τραγικότερες σελίδες και φανερώνουν του εαυτού μας την αθωότητα.

Τελευταία σκηνή.

Λίγο πριν το χωρισμό, κάτι από συγνώμη, δίχως λόγια η δύναμη του κινηματογράφου που δεν αφήνει τίποτε αθέατο, τίποτε ανείπωτο.

Μια ιστορία ζήλιας και ενοχής γραμμένη στο ειδυλλιακό τοπίο της Κυανής Ακτής, μες στο θάμπος της νεότητας και του σφάλματος.

Οι ανθρώπινοι χαρακτήρες, πάντοτε αδύναμοι, αιώνια παραδομένοι σε θέλγητρα και πάθη.

Έπειτα, η μεταμέλεια και η συγχώρεση.

Η κάμερα παραμένει το ανοιχτό βιβλίο δικαιώνοντας εκείνον που είπε πως δεν υπάρχει τίποτε σαν την καταγραφή του ανθρώπινου προσώπου.

Ο κινηματογράφος προχωρεί όμως πιο πέρα, πιο βαθιά.

Στις καλύτερες στιγμές του, φθανει ως την αίσθηση, πλάθοντας ατμόσφαιρες, συμπληρώνοντας την απούσα μορφή στο συγκλονιστικό γλυπτό του Böjte Horváth István ή δίνοντας μια δεύτερη ευκαιρία σε εκείνους που από έρωτα έχουν συντριβεί. Η Ρόμι Σνάιντερ, η πριγκίπισσα Σίσυ που τόσο θαύμαζε η μητέρα μου, είχε στιγμές ανθρώπινες και μια ομορφιά που ακόμη αντισταθμίζει το θάνατο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους