«Δεν θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια», έχω ακούσει να λένε. «Όλοι αυτοί οι τύποι, με ιστορίες τρόμου από όταν ήταν παιδιά... τίποτε από όσα θυμάμαι εγώ δεν εξηγεί γιατί τώρα συμπεριφέρομαι έτσι όπως...

Πλήρες Κείμενο:

«Δεν θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια», έχω ακούσει να λένε. «Όλοι αυτοί οι τύποι, με ιστορίες τρόμου από όταν ήταν παιδιά... τίποτε από όσα θυμάμαι εγώ δεν εξηγεί γιατί τώρα συμπεριφέρομαι έτσι όπως συμπεριφέρομαι». Πολλοί άνθρωποι, όταν αντιμετωπίζουν αυτό που οι ίδιοι θεωρούν αδυναμία να θυμηθούν, συχνά αναρωτιούνται κατά πόσο αυτό το κενό μνήμης παρακωλύει την επούλωσή τους.

Υπάρχουν δύο καλοί λόγοι για τους οποίους η απάντηση είναι ένα ενθαρρυντικό όχι.

Όπως έχουμε ήδη πει, το τραύμα δεν είναι κάτι που συνέβη σε εμάς, αλλά ό,τι συνέβη μέσα μας, ως συνέπεια. Ο Πίτερ Λεβίν μάς θυμίζει ότι «το τραύμα έχει να κάνει με τη διακοπή στη σύνδεση.

Με τη διακοπή στη σύνδεση με το σώμα μας, με τη διακοπή στη σύνδεση με την ενέργειά μας, την πραγματικότητά μας και με τους άλλους». Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι όσο είμαστε ζωντανοί και έχουμε σώας τας φρένας, η επανασύνδεση εξακολουθεί να είναι εφικτή.

Δεν χρειαζόμαστε το παρελθόν γι’ αυτή, μονάχα το παρόν.

Και αυτός είναι ο πρώτος λόγος για τον οποίο δεν χρειάζεται να χάνουμε την ελπίδα για επούλωση, ακόμη κι αν δεν είμαστε σε θέση να συμπληρώσουμε τα ιστορικά κενά.

Μπορούμε πάντα να δουλέψουμε με το εδώ και το τώρα, ακόμη και αν το «πολύ καιρό πριν» είναι κλειδωμένο κάπου μακριά.

Ωστόσο, υπάρχει κι ένας δεύτερος, πιο πρακτικός λόγος: Δεν είναι αλήθεια ότι δεν θυμάστε.

Οι αναμνήσεις μας εμφανίζονται καθημερινά στη σχέση μας με τον εαυτό μας και με τους άλλους.

Καθημερινά κάτι μας προκαλεί, κάτι πατάει τη σκανδάλη —πράγμα που σημαίνει ότι ξαφνικά έχουμε μια ανεπιθύμητη, ακατανόητα υπερβολική συναισθηματική αντίδραση—, και αυτό είναι το παρελθόν μας που κάνει την εμφάνισή του.

Μια ηχώ από τα παιδικά μας χρόνια, όπως πραγματικά τη βιώσαμε, έστω και όχι έτσι όπως τη θυμόμαστε συνειδητά.

Υπάρχουν τρόποι να ανακτήσουμε τέτοιες κωδικοποιημένες αναμνήσεις, χρησιμοποιώντας συναισθήματα της παρούσας στιγμής, καθώς και σωματικές εμπειρίες προκειμένου να ανακαλύψουμε την προέλευσή τους. Dr Gabor Mate & Daniel Mate Ο μύθος του φυσιολογικού Τραύμα, ασθένεια και ίαση σε μια τοξική κουλτούρα KEY BOOKS 📷 Liza Summer

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους