Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ρε μάγκες, όσο κι αν είμαστε ΑΕΚ, όσο κι αν έχουμε φάει τα νιάτα μας να βρίζουμε τον Παναθηναϊκό, ένα πράγμα δεν μπορούμε να κοροϊδέψουμε.

Τον πόνο να χάνεις το σπίτι σου.

Το έχουμε ζήσει.

Και το έχουμε ζήσει άσχημα.

Όταν έπεφτε το Νίκος Γκούμας, επεφτε η ιστορία μας.

Έπεφταν οι αναμνήσεις μας.

Έπεφτε το μέρος που μας πήγαν πρώτη φορά οι πατεράδες μας.

Το μέρος που είχε προσκυνήσει η Ρεάλ.

Το μέρος που ήταν η ίδια η ΑΕΚ.

Και μετά ξεκίνησε η περιπλάνηση. Πόσο ΟΑΚΑ φάγαμε ρε μαλάκες; Πόσες βροχές; Πόσα ξεπαγιάσματα; Πόσα χιλιόμετρα μέσα σε ένα αχανές γήπεδο που ποτέ δεν έγινε σπίτι μας; Πόσες ήττες, πόσες πίκρες, πόσες Κυριακές που φεύγαμε με το κεφάλι κάτω; Ήμασταν μια μεγάλη ομάδα χωρίς γήπεδο.

Και αυτό σε τρώει από μέσα.

Και το χειρότερο; Τα παραμύθια. «Θα γίνει στα Λιόσια». «Θα γίνει στο αεροδρόμιο». «Θα γίνει εδώ». «Θα γίνει εκεί». Είκοσι χρόνια ακούγαμε μαλακίες.

Είκοσι χρόνια μας έλεγαν να ξεχάσουμε τη Νέα Φιλαδέλφεια.

Αλλά υπήρχαν κάποιοι που δεν το δέχτηκαν ποτέ. Ο Χατζηχρήστος, ο Μανωλάς, ο Μελισσανίδης και τόσοι άλλοι.

Η θέση της ΑΕΚ ήταν μία. Στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Πουθενά αλλού.

Ηρθε και εκείνο το βράδυ με την ΤΣΣΚΑ…. Τι βραδιά θεέ μου … Όσοι ήμασταν εκεί θυμόμαστε.

Ήταν σαν να έφυγε ένα βάρος δεκαετιών από πάνω μας. «Βγήκαν οι άδειες, ξεκινάνε τα έργα». Τόσο απλή φράση.

Και ξαφνικά γίναμε όλοι εργολάβοι.

Πηγαίναμε στο εργοτάξιο λες και είχαμε τελειώσει Πολυτεχνείο.

Βλέπαμε τα γεωτρύπανα να βαράνε την άσφαλτο και αναλύαμε την υπογειοποίηση λες και ήμασταν μηχανικοί.

Κάθε εβδομάδα και φωτογραφία.

Κάθε εβδομάδα και επίσκεψη.

Πόσες φορές πήγαμε απλά για να χαζέψουμε το έργο; Πόσες φορές κολλήσαμε στα κάγκελα να κοιτάμε τις εργασίες; Πόσες φορές θέλαμε απλά να πάρουμε μια τζούρα από το τσιμέντο που έπεφτε; Πόσες φορές σκαρφαλώναμε σκαλωσιες για να δούμε λίγο κερκίδα ; Και οι καψεροί οι σεκιουριτάδες να φωνάζουν επειδή έκαναν τη δουλειά τους.

Αλλά ποιος μας κρατούσε; Γι’ αυτό και σήμερα, αν η Λεωφόρος φτάνει στο τέλος της διαδρομής της, εμείς ίσως καταλαβαίνουμε καλύτερα από πολλούς… Είναι οι αναμνήσεις σου.

Και όταν βλέπεις το σπίτι σου να γκρεμίζεται, πονάει.

Ακόμα κι αν ξέρεις ότι κάτι καινούργιο θα χτιστεί.

Εμείς το ζήσαμε. Το αντέξαμε. Και όταν επιστρέψαμε στη Φιλαδέλφεια καταλάβαμε ότι άξιζε κάθε δευτερόλεπτο της αναμονής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους