Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλό μήνα στους υγιώς σκεπτόμενους και μη εμμονικούς φίλους μου. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα διανύει μια περίοδο όπου οι προκλήσεις είναι άμεσες και η ανάγκη για στοχευμένες παρεμβάσεις κρίνεται επιτακτική καθώς δεν έχει πλέον την πολυτέλεια της αναμονής Η άποψη που ακούγεται τις τελευταίες ημέρες, ότι ο επικείμενος τουρκικός νόμος για τις θαλάσσιες ζώνες «δεν παράγει κανένα διεθνές έννομο αποτέλεσμα» και συνεπώς «δεν μας αφορά», είναι νομικά ορθή αλλά στρατηγικά αφελής.

Τα κράτη δεν επιβάλλουν τις αναθεωρητικές τους επιδιώξεις μόνο μέσω του διεθνούς δικαίου.

Τις επιβάλλουν μέσω ισχύος, διοικητικών μηχανισμών, τετελεσμένων και κυρίως μέσω της σταδιακής κανονικοποίησης των διεκδικήσεών τους.

Αυτό ακριβώς επιχειρεί σήμερα η Τουρκία.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε το τελικό κείμενο του νομοσχεδίου ούτε να εξετάσουμε πόσο «ήπια» θα είναι η διατύπωσή του.

Η ουσία βρίσκεται αλλού.

Για πρώτη φορά η Άγκυρα επιχειρεί να μετατρέψει τη «Γαλάζια Πατρίδα» από πολιτικό σύνθημα και στρατηγικό αφήγημα σε κρατικό δίκαιο.

Και όταν ένα αναθεωρητικό δόγμα μετατρέπεται σε νόμο, παύει να είναι θεωρία.

Γίνεται κρατική πολιτική.

Από εκείνη τη στιγμή, οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, η Ακτοφυλακή, οι λιμενικές αρχές, οι κρατικοί οργανισμοί και το διοικητικό σύστημα της χώρας θα θεωρούν ότι έχουν θεσμική υποχρέωση να εφαρμόσουν αυτόν τον νόμο.

Τότε δεν θα συζητούμε για χάρτες σε τηλεοπτικά πάνελ.

Θα συζητούμε για παρεμπόδιση ηλεκτρικών διασυνδέσεων, για αμφισβήτηση ερευνών, για παρενοχλήσεις αλιευτικών, για παρεμβάσεις σε ενεργειακά έργα, για NAVTEX, για αποστολή πλοίων και για επιβολή μιας τουρκικής ερμηνείας σε περιοχές μεταξύ Κυκλάδων, Δωδεκανήσων, Καστελλορίζου και Κύπρου.

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Η Τουρκία δεν προσπαθεί να αλλάξει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Γνωρίζει ότι δεν μπορεί.

Προσπαθεί να αλλάξει την πραγματικότητα.

Και πολλές φορές στην ιστορία, οι πραγματικότητες που δημιουργούνται επί του πεδίου προηγούνται των νομικών συζητήσεων. Η Άγκυρα ακολουθεί μια στρατηγική που εφαρμόζει συστηματικά εδώ και χρόνια.

Δηλαδή δημιουργεί πρώτα το αφήγημα, στη συνέχεια το θεσμοθετεί, μετά το εφαρμόζει διοικητικά και τελικά απαιτεί από τους τρίτους να το λάβουν υπόψη τους ως «υφιστάμενη κατάσταση». Αυτό είναι το λεγόμενο lawfare, η χρήση του νόμου ως εργαλείου γεωπολιτικού εξαναγκασμού.

Και δυστυχώς πολλοί στην Ευρώπη εξακολουθούν να μην αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα αυτής της μεθόδευσης. Η Διακήρυξη των Αθηνών υπηρέτησε έναν συγκεκριμένο σκοπό.

Έδωσε χρόνο.

Έδωσε ανάσα στα εξοπλιστικά προγράμματα της χώρας.

Επέτρεψε την εμβάθυνση των στρατηγικών συνεργασιών με τη Γαλλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

Αλλά η Ιστορία δεν σταματά.

Και όταν η μία πλευρά προχωρά στη θεσμοθέτηση του αναθεωρητισμού της, ενώ η άλλη συνεχίζει να μιλά αποκλειστικά για «ήρεμα νερά», τότε δημιουργείται στρατηγική ασυμμετρία.

Δεν υποστηρίζω ότι η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει τον διάλογο.

Υποστηρίζω όμως ότι δεν πρέπει να συγχέει τον διάλογο με την αδράνεια.

Ούτε να συγχέει την ψυχραιμία με την ακινησία. Η Τουρκία έχει περάσει πλέον σε νέα φάση.

Η αμφισβήτηση δεν εκδηλώνεται μόνο με παραβιάσεις στο Αιγαίο ή με ερευνητικά πλοία.

Εκδηλώνεται με νόμους.

Με διοικητικές πράξεις.

Με χάρτες. Με NAVTEX αόριστης διάρκειας.

Με προσπάθεια εισαγωγής του τουρκικού αφηγήματος στις δομές του ΝΑΤΟ και σε διεθνείς οργανισμούς.

Απέναντι σε αυτή τη στρατηγική, η Ελλάδα δεν δικαιούται να παρακολουθεί παθητικά.

Οφείλει να διεθνοποιήσει το ζήτημα άμεσα και δημόσια.

Όχι αθόρυβα.

Όχι στο παρασκήνιο.

Όχι με τη λογική ότι «θα περάσει». Η χώρα μας είναι σήμερα μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Διαθέτει ισχυρές στρατηγικές συνεργασίες.

Είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πυλώνας σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οφείλει να αξιοποιήσει κάθε θεσμικό και διπλωματικό εργαλείο. Η Αθήνα πρέπει να ζητήσει έκτακτη συζήτηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο για τη θεσμοποίηση της «Γαλάζιας Πατρίδας». Πρέπει να καταστήσει σαφές ότι η τουρκική νομοθέτηση δεν στρέφεται μόνο κατά της Ελλάδας και της Κύπρου.

Στρέφεται κατά της ίδιας της ευρωπαϊκής έννομης τάξης.

Παράλληλα, η Ελλάδα οφείλει να παράγει τα δικά της νόμιμα τετελεσμένα.

Να ενεργοποιήσει άμεσα τη Συνορεύουσα Ζώνη μέχρι τα 24 ναυτικά μίλια.

Να επιταχύνει την ολοκλήρωση του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού.

Να ενισχύσει τον ρόλο της Ακτοφυλακής στην επιτήρηση και ασφάλεια των θαλασσίων ζωνών.

Να προχωρήσει σε όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Κυρίως όμως να καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε απόπειρα επιβολής τετελεσμένων επί του πεδίου θα αντιμετωπιστεί άμεσα και αποτελεσματικά.

Η αποτροπή δεν είναι μόνο στρατιωτική δυνατότητα.

Είναι πολιτική βούληση.

Και η πολιτική βούληση πρέπει να εκπέμπεται ξεκάθαρα.

Η μεγαλύτερη απειλή σήμερα δεν είναι μια αιφνίδια σύγκρουση.

Η μεγαλύτερη απειλή είναι να συνηθίσουμε σταδιακά τον αναθεωρητισμό.

Να συνηθίσουμε τους χάρτες.

Να συνηθίσουμε τις NAVTEX.

Να συνηθίσουμε τις αμφισβητήσεις.

Να συνηθίσουμε την ιδέα ότι η Ελλάδα πρέπει διαρκώς να αποδεικνύει αυτονόητα δικαιώματα που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο.

Αυτό ακριβώς επιδιώκει η Άγκυρα.

Όχι να κερδίσει μια μάχη.

Αλλά να μεταβάλει αργά και σταθερά τους όρους του παιχνιδιού.

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι τι γράφει ο τουρκικός νόμος.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η Ελλάδα έχει αντιληφθεί ότι απέναντί της δεν βρίσκεται πλέον μια συγκυριακή κρίση, αλλά μια μακρόπνοη στρατηγική αναθεώρησης που επιχειρεί να μετατρέψει τη «Γαλάζια Πατρίδα» από θεωρία σε πραγματικότητα. Και απέναντι σε αυτή την πρόκληση, η σιωπή δεν είναι στρατηγική. Είναι κίνδυνος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους