Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ίσως άκουγες τη μαμά σου να λέει συνέχεια πως πρέπει επιτέλους να αδυνατίσει.

Μπορεί να άκουγες τη γιαγιά να λέει πως όλες είναι τόσο όμορφες όσο «εμείς έχουμε κακά γονίδια». Να έβλεπες τον μπαμπά να αποφεύγει τις φωτογραφίες, να τις αποστρέφεται χωρίς να πει ποτέ γιατί.

Το μυαλό ενός παιδιού ρουφάει τα πάντα.

Προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο μέσα από αυτούς που αγαπά και όταν βλέπει τους σημαντικούς άλλους να θεωρούν τους εαυτούς τους ανεπαρκείς, να μετράνε πάντα απέναντι σε έναν φανταστικό πήχη που δεν φτάνουν ποτέ, φτάνει η στιγμή που θα κοιτάξει και τον δικό του εαυτό στον καθρέφτη και θα τον δει με τα μάτια εκείνου που κρίνει με τον ίδιο τρόπο.

Η αυτοαποστροφή μαθαίνεται. Εκπαιδεύεται.

Και ποτέ μα ποτέ, δεν αφορά μια εσωτερική αλήθεια αλλά μια κριτική που φώλιασε εκεί που έμεινε κενή μια ανάγκη.

Το θέμα δεν είναι να «απαντάς» σε αυτές τις σκέψεις, να ξεμάθεις όσα έμαθες ή να ξε-βιώσεις όσα βίωσες.

Είναι να επιλέγεις να λες την ιστορία διαφορετικά.

Να ερμηνεύεις την πραγματικότητα μέσα από ένα νέο πρίσμα, ακόμα κι αν αρχικά μοιάζει ξένο, μέχρι η σκληρή φωνή που υπακούς να αρχίσει να ραγίζει. Έχεις αναγνωρίσει αυτή τη φωνή μέσα σου;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους