Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ηθοποιός Αντιγόνη Κουκούλη. Δεν έγινε ποτέ πρωταγωνίστρια - δεν χρειάστηκε.

Αν και οι ρόλοι που ερμήνευσε ήταν μικροί, πάντα κατάφερνε με το υποκριτικό της ταλέντο και τη νεανική της φρεσκάδα, να αιχμαλωτίζει το βλέμμα.

Ήταν από εκείνες τις μορφές που υπηρετούσαν το θέατρο και το σινεμά χωρίς θόρυβο, αλλά με ήθος ,σεμνότητα και ουσία.

Κι αυτό, ίσως, είναι το πιο σπουδαίο.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932.

Πρωτοεμφανίστηκε σε πολύ μικρή ηλικία στους θιάσους των γονιών της -ηθοποιών Εύας Μελά και Γ. Κουκούλη- ξεκινώντας έτσι μια πορεία που θα τη χαρακτήριζε πάντα μια λέξη: σεμνότητα.

Το 1954 της δόθηκε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού ως «εξαιρετικό ταλέντο» – μια διάκριση που υπογράμμιζε ήδη από νωρίς τη θεατρική της δυναμική.

Από το 1972 έως το 1980 συμμετείχε σε 31 παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, με την επόμενη δεκαετία να τη βρίσκει στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών.

Ήταν μια καθαρόαιμη θεατρίνα, μια χαρακτηριστική «καρατερίστα», από εκείνες που ακόμα και στον πιο μικρό ρόλο, κατάφερναν να δώσουν ουσία και να αφήσουν αποτύπωμα.

Στον κινηματογράφο, έπαιξε σε μόλις 12 ταινίες στην καριέρα της.

Η κορυφαία παρουσία της ήταν στον ρόλο της Ρούλας, της μοντέρνας και οργισμένης νέας των 60s (ταινία «Ο Θόδωρος και το Δίκανο» 1962), με το αξέχαστο υπαινικτικό εύρημα - κλειδί: «ο ρους των γεγονότων», όπου είναι -με μια λέξη- καταπληκτική.

Συμμετείχε επίσης στις ταινίες: «Γραφείο συνοικεσίων» (1956), «Δολλάρια και όνειρα» (1956), «Ο ζηλιαρόγατος» (1956), «Μια λατέρνα μια ζωή» (1958), «Ένα έξυπνο έξυπνο…μούτρο» (1965), «Ότι λάμπει είναι χρυσός» (1966), «Οι κυρίες της αυλής» (1966), «Αγάπη μου παλιόγρια» (1972). Έφυγε από τη ζωή στις 4 Οκτωβρίου 2012.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους