Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ηρόδοτος περιγράφει μια συνάντηση δύο Σπαρτιατών με τον Πέρση σατράπη Υδάρνη, ο οποίος τους πρότεινε, αναφέροντας ως παράδειγμα τον εαυτό του, να υπηρετήσουν τον Μεγάλο Βασιλιά και να αποκτήσουν δύναμη και αξιώματα.

Η απάντησή τους έμεινε στην ιστορία.

Του είπαν ότι ο ίδιος γνωρίζει βέβαια καλά τι σημαίνει να είναι κανείς δούλος, αλλά δεν έχει δοκιμάσει ποτέ την ελευθερία.

Διότι αν την είχε γνωρίσει, θα αγωνιζόταν γι’ αυτήν όχι μόνο με δόρατα αλλά και με τσεκούρια! Περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, στη Μάχη της Κρήτης το 1941, το ίδιο πνεύμα φάνηκε ξανά.

Απέναντι στους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, πολλοί Κρητικοί δεν περίμεναν διαταγές, ούτε διέθεταν πάντοτε στρατιωτικό εξοπλισμό.

Αγρότες, βοσκοί, ηλικιωμένοι και νέοι πήραν ό,τι είχαν στα χέρια τους: κυνηγετικά όπλα, μαχαίρια, ρόπαλα, ακόμη και γεωργικά εργαλεία, όπως τσουγκράνες και αξίνες.

Δεν πολεμούσαν μόνο για ένα στρατιωτικό αποτέλεσμα, πολεμούσαν για να μη δεχθούν αδιαμαρτύρητα την υποδούλωση.

Η σύνδεση των δύο περιστατικών δεν βρίσκεται απλώς στην ανδρεία.

Βρίσκεται σε μια βαθύτερη πολιτισμική παράδοση που θεωρεί την ελευθερία υπέρτατο αγαθό, ανώτερο από την ασφάλεια, τα προνόμια ή ακόμη και την ίδια τη ζωή.

Από τις πόλεις-κράτη της αρχαιότητας έως τα βουνά της Κρήτης και τους αγώνες του νεότερου ελληνισμού, επανέρχεται η ίδια πεποίθηση: ότι ο ελεύθερος άνθρωπος έχει χρέος να αντιστέκεται όταν απειλείται η ανεξαρτησία του.

Έτσι, η απάντηση των Σπαρτιατών στον Υδάρνη και η αυθόρμητη αντίσταση των Κρητικών αποτελούν δύο στιγμές της ίδιας ιστορικής συνέχειας.

Είναι εκφράσεις μιας παράδοσης που, παρά τις αλλαγές των αιώνων, εξακολουθεί να αναγνωρίζει στην ελευθερία την ύψιστη αξία της ατομικής και συλλογικής ζωής. Δόξα και Τιμή στους Κρητικούς για την ένδοξη αντίσταση!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους