Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θυμάμαι... Τα παιδικά μου χρόνια, τα καλοκαίρια στο νησί δεν μετρούσαν ημέρες· μετρούσαν φως.

Το πατρικό της γιαγιάς, ασβεστωμένο ως την τελευταία του χαραμάδα, με τα παραθυρόφυλλα βαμμένα στο βαθύ κυανό της θάλασσας, έστεκε αγέρωχο πάνω από τον γιαλό.

Μπροστά του, η αυλή: μια έρημος από τσιμέντο, διψασμένη, ραγισμένη από τον χρόνο και τον ήλιο, που στις ρωγμές της το χώμα επέμενε να ανασαίνει.

Την περίμετρο την είχε ορίσει η γιαγιά με μια στρατιά από τενεκέδες.

Σκουριασμένοι, γυμνοί από χρώμα, ταπεινά δοχεία που κάποτε φιλοξένησαν λάδι και αλμύρα, τώρα στέγαζαν ένα θαύμα.

Κατηφέδες, πορτοκαλί σαν τη φλόγα που δεν καίει, γιασεμιά που κρατούσαν την ευωδιά της νύχτας φυλακισμένη ως το χάραμα, και μαργαρίτες σεμνές, με το βλέμμα στραμμένο πάντα στον ήλιο.

Μια αταίριαστη συμφωνία, όπου το ευτελές σκεύος γινόταν λίκνο για το εύθραυστο κάλλος και πάνω απ’ όλα, ηγεμόνευε εκείνη.

Η βουκαμβίλια.

Φυτρωμένη στη γωνιά του τοίχου, σαν αρχαία θεότητα ξεχασμένη από τους ανθρώπους.

Τον χειμώνα, ήταν ένας εφιάλτης από ξερά, στριμμένα κλαδιά και αγκάθια μυτερά σαν λόγχες, που ορθώνονταν σε προειδοποίηση.

Ένας σκελετός που φύλαγε τη σιωπή του.

Μα με τον πρώτο αναστεναγμό της άνοιξης, μεταμορφωνόταν.

Λυσσασμένη, ακόλαστη, ξεχυνόταν σε έναν καταρράκτη από φούξια, τόσο πυκνό που καταβρόχθιζε τον τοίχο, τον ουρανό, το φως.

Έπλεκε έναν θόλο, ένα ιερό από σκιά και χρώμα, και κάθε που φύσαγε ο βοριάς, τα άνθη της έπεφταν στο τσιμέντο σαν ράντισμα από πορφύρα και κάτω από τον βαρύ, ανθισμένο της θόλο, στεκόταν ο θρόνος μου.

Ένα σιδερένιο ράντζο, σκελετωμένο από τον χρόνο.

Το μέταλλό του κόκκινο από τη σκουριά, σαν ξεραμένο αίμα.

Το στρώμα του, ριγέ και φαγωμένο, βούλιαζε σε λαγούμια και μπαλώματα, μάρτυρας αμέτρητων σωμάτων που είχαν ξαποστάσει πριν από μένα.

Ένα μαξιλάρι με δαντέλα κιτρινισμένη από την πολυκαιρία, και μια λεπτή κουβέρτα ριγμένη βιαστικά, έμοιαζαν να περιμένουν αιώνες τον επόμενο ονειρευτή.

Εκεί κατέφευγα τις ώρες της μεσημβρινής ραστώνης.

Όταν ο ήλιος έλιωνε τον ορίζοντα και η θάλασσα στο βάθος πάγωνε σε μια ακίνητη λεπίδα από κοβάλτιο.

Ο αέρας μύριζε αλάτι, χώμα καμένο και την μεθυστική πικράδα της βουκαμβίλιας.

Ξάπλωνα, και το σίδερο έκαιγε τη ράχη μου.

Το σώμα μου γινόταν ένα ποτάμι από ιδρώτα, και εγώ άφηνα το βλέμμα μου να πνιγεί στο γαλάζιο.

Εκεί, ανάμεσα στον ίσκιο και το εκτυφλωτικό φως, γεννιόνταν τα όνειρα.

Όχι όνειρα, αλλά οράματα.

Έβλεπα τον εαυτό μου να σαλπάρει με τα πλοία που χάνονταν στη γραμμή του ορίζοντα.

Ένιωθα τα δάχτυλά μου να γίνονται πινέλα, να αιχμαλωτίζουν αυτό το αδύνατο φούξια.

Το φως, κοσκινισμένο από τα φύλλα, κεντούσε στο δέρμα μου κινούμενα ψηφιδωτά, χάρτες από φως για ταξίδια που δεν είχα κάνει ακόμα. «Το κρεβάτι της τεμπέλας», το έλεγε η γιαγιά με ένα χαμόγελο που έκρυβε επιείκεια. «Η φωλιά της χασομέρας», το βάφτισε η μάνα μου, με τη φωνή της να στάζει την ανησυχία των μεγάλων για τον χρόνο που κυλά ανεκμετάλλευτος κι έτσι, η γωνιά αγιάστηκε με το όνομα της αμαρτίας μου: η γωνιά της χασομέρας.

Σήμερα, εγκλωβισμένη σε μια πόλη από γυαλί και βιασύνη, κλείνω τα βλέφαρα και η μνήμη γίνεται αφή.

Νιώθω ξανά στο στήθος μου το βάρος εκείνης της γλυκιάς, ακίνητης ζέστης.

Ακούω το ξερό, νευρικό τραγούδι των τζιτζικιών.

Βλέπω τις σκιές της βουκαμβίλιας να σέρνονται αργά πάνω μου, σαν τα δάχτυλα ενός φαντάσματος.

Τα όνειρα εκείνα δεν πέθαναν.

Μόνο απολιθώθηκαν.

Κείτονται τώρα στις κατακόμβες του νου μου, μουμιοποιημένα, τυλιγμένα στις γάζες της ενηλικίωσης.

Μα μερικές νύχτες, όταν η σιωπή βαθαίνει, νομίζω πως τα ακούω. Ψιθυρίζουν. Περιμένουν.

Γιατί έμαθα πια από τη βουκαμβίλια: ό,τι μοιάζει νεκρό τον χειμώνα, απλώς κοιμάται.

Και οι ρίζες του, βαθιά στο χώμα, περιμένουν υπομονετικά, επίμονα και αιώνια, την δική τους, αναπόφευκτη ανάσταση. Θυμάμαι... Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους