Original Post

Πλήρες Κείμενο:

τ.π.: Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα έχει πράγματι καθαρίσει σε μεγάλο βαθμό: η Τράπεζα της Ελλάδος έγραψε ότι ο δείκτης NPL έπεσε στο 3,6% τον Ιούνιο 2025, το χαμηλότερο επίπεδο από τότε που η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ.

Την ίδια στιγμή, Reuters,ECB σημείωσε ότι μετά τις τιτλοποιήσεις μεγάλο μέρος του ιδιωτικού χρέους βρέθηκε εκτός τραπεζικού συστήματος και ότι οι τέσσερις μεγάλες τράπεζες είχαν σχεδόν 5 δισ. ευρώ καθαρά κέρδη το 2025.

Και για να φανεί η αντίθεση με τα κόμματα: σε δημοσιευμένα οικονομικά στοιχεία του 2024, όπως παρουσιάστηκαν το 2025, η ΝΔ εμφανιζόταν με 541,8 εκατομμύρια ευρώ συνολικά χρέη, από τα οποία 530,9 εκατ. ευρώ προέρχονταν από τραπεζικά δάνεια, ενώ το ΠΑΣΟΚ με 507 εκατ. ευρώ συνολικά χρέη, εκ των οποίων 502,2 εκατ. ευρώ αφορούσαν τραπεζικά δάνεια.

Για τον♨️ απλό πολίτη που αδυνατεί να πληρώσει το στεγαστικό ή το επαγγελματικό του δάνειο, η πραγματικότητα είναι σκληρή: κατασχέσεις λογαριασμών, πλειστηριασμοί κατοικιών, απώλεια περιουσίας και επιχειρήσεων.

Κανείς δεν του επιτρέπει να συσσωρεύει χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ επί δεκαετίες χωρίς ουσιαστική αποπληρωμή.

Αντίθετα, τα δύο κόμματα εξουσίας εξακολουθούν να εμφανίζουν δανειακές υποχρεώσεις που ξεπερνούν συνολικά το ένα δισεκατομμύριο ευρώ.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο αν τα χρέη υπάρχουν λογιστικά.

Το ερώτημα είναι γιατί για τον πολίτη η αδυναμία πληρωμής οδηγεί σε απώλεια περιουσίας, ενώ για τα κόμματα το χρέος παραμένει επί δεκαετίες χωρίς αντίστοιχες συνέπειες.

Η συζήτηση δεν αφορά μόνο αριθμούς.

Αφορά την ισονομία.

Διότι σε ένα κράτος δικαίου οι κανόνες οφείλουν να είναι ίδιοι για όλους: για τον συνταξιούχο, τον μικρομεσαίο επιχειρηματία, τον αγρότη, αλλά και για τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα.

Όταν ο πολίτης βλέπει το σπίτι του να βγαίνει σε πλειστηριασμό για μια οφειλή που αδυνατεί να εξυπηρετήσει, δικαιούται να ρωτά γιατί δεν εφαρμόζονται τα ίδια αυστηρά κριτήρια και σε όσους δημιούργησαν κομματικά χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.

Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό και ηθικό ερώτημα που παραμένει ανοιχτό.

Κεντρί και μέλι: «Κύριε Γεωργιάδη, μην παρουσιάζετε ως “ανυπαρξία χρέους” αυτό που στην πράξη ήταν κοινωνικοποίηση του κόστους μέσω των τραπεζικών ανακεφαλαιοποιήσεων.

Το ίδιο το Reuters γράφει ότι το HFSF έβαλε περίπου 50 δισ. ευρώ για να στηρίξει τις τράπεζες στην κρίση και ότι η αποεπένδυση από τις τράπεζες ολοκληρώνεται τώρα, ενώ πολλοί απλοί Έλληνες εξακολουθούν να υφίστανται τις συνέπειες της κρίσης.

Για τον πολίτη, αντίθετα, το πλαίσιο είναι ασφυκτικό: ο Κώδικας Δεοντολογίας της Τράπεζας της Ελλάδος προβλέπει διαδικασία για οφειλές σε καθυστέρηση και “οριστική διευθέτηση” της απαίτησης, το Υπουργείο Οικονομικών δίνει τον εξωδικαστικό μηχανισμό με δυνατότητα διαγραφής ή κουρέματος μόνο υπό αυστηρές προϋποθέσεις πραγματικής οικονομικής αδυναμίας, και για τους ευάλωτους οφειλέτες η προστασία από κατασχέσεις, πλειστηριασμούς και εξώσεις ισχύει μόνο μέσα από ειδικό πρόγραμμα και όρους ένταξης.

Άρα το ζήτημα δεν είναι αν τα χρέη γράφονται σε έναν ισολογισμό.

Το ζήτημα είναι ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό: για τα κόμματα το βάρος σήκωσε το τραπεζικό/κρατικό σύστημα, ενώ για τον μικρομεσαίο και τον νοικοκύρη η πίεση είναι άμεση, αυστηρή και με πραγματικό κίνδυνο απώλειας περιουσίας αν δεν υπάρξει ρύθμιση.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους