Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα είμαι στη συνάντηση των ονείρων Ι. Σε σκέφτομαι, Ρόζα. Όχι σαν σύμβολο, αλλά όπως ήσουν: μια γυναίκα που περπατούσε βιαστικά, με εκείνο το κοφτό τίναγμα του χεριού που έμοιαζε να ξεκαθαρίζει τα πράγματα.

Πέρασαν χρόνια, η ιστορία έγινε πέτρα, όμως κάτω από τα θεμέλια αυτής της πόλης κάτι μετακινείται ακόμα.

Αυτοί που φώναξαν «Η τάξη βασιλεύει!», δεν κατάλαβαν πως η σιωπή των δρόμων είναι απλώς η αναμονή πριν την επόμενη ανάσα. ΙΙ. Οι πλατείες είναι γεμάτες από ανθρώπους που δεν έχουν πια τι να χάσουν.

Γυναίκες που κοιτάζουν το άδειο, άνθρωποι σημαδεμένοι από τη δουλειά και την ανάγκη.

Και οι άλλοι —εκείνοι που πληρώνονται για να ξεχνούν— επιστρέφουν για να αποτελειώσουν όποιον μένει ακόμα γονατιστός.

Το άδικο λερώνει το χώμα.

Κι εσύ, με το δάχτυλο στραμμένο στο μέλλον, έδειχνες αυτό που κρύβεται πίσω από την ομίχλη: τους ερωτευμένους που επιμένουν να αγαπούν, τους ανθρακωρύχους που βγαίνουν από τα έγκατα της γης κουβαλώντας το σκοτάδι στα νύχια τους, αλλά το φως στα μάτια, τους αγρότες που ταΐζουν τα ζώα τους, έχοντας μόλις σπείρει.

Μας έμαθες πως η ζωή δεν είναι κανόνας σε βιβλίο, αλλά μια σκάλα που τη φτιάχνεις την ώρα που ανεβαίνεις. ΙΙΙ.

Γίναμε κομμάτια ενός ποταμού που ψάχνει διέξοδο.

Κοιτάμε γύρω μας —δεν υπάρχει πια τίποτα έτοιμο για να κρατηθούμε.

Μονάχα μια σημαία με το όνομα του Σπάρτακου, και το δικό σου όνομα, του Καρλ, των άλλων, που τα ψιθυρίζουμε σαν συνθηματικό τη νύχτα.

Έπειτα, εκείνος ο υποκόπανος.

Οι πολιτοφύλακες που μετρούν τα θύματά τους, το βρώμικο νερό του καναλιού που δέχτηκε το σώμα σου.

Σου έδωσαν μια σφαίρα για διαβατήριο. Κοίτα, Ρόζα, τα πλοία ταξιδεύουν ανάποδα, το μηδέν μεγαλώνει, ο ήλιος αργεί.

Οι νικητές της μιας μέρας πανηγυρίζουν πάνω στα χαρακώματα. IV. Σε χτυπούν, Ρόζα.

Σε ποδοπατούν οι δειλοί.

Κι όμως, μένει στον αέρα αυτό που μας φώναξες: «Μην τους αφήνετε να τρέφονται από τη δική σας ζωή». Δίπλα σου, ο Καρλ, στην ίδια κόκκινη τροχιά.

Έκαψαν τα γραπτά σας, γκρέμισαν τα σπίτια, έστησαν παντού τα λάβαρα του φόβου.

Όμως η υπόσχεσή σου δεν σβήνει: πως θα ’ρθει η μέρα που θα είμαστε όμορφοι, γιατί θα έχουμε γίνει, επιτέλους, άνθρωποι. V. Δεν τελείωσε ο κόσμος.

Αυτό που μας έλεγες σαν παραμύθι, το ζωγραφίζουμε τώρα με τα χέρια μας πάνω στον τοίχο της γης.

Μεγαλώνουμε τον τοίχο για να χωρέσουν οι ζωές όλων μας, πριν μας προλάβει το σκοτάδι.

Θα τα καταφέρουμε; Ίσως χάσουμε κι άλλες μάχες.

Όμως στο τέλος θα μάθουμε τον τρόπο.

Ας είναι το αίμα το τίμημα για να περάσουν οι επόμενοι όρθιοι. Ήμουν. Είμαι. Θα είμαι. Καλή αντάμωση, Ρόζα. © Π. Κουμουνδούρος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους