Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άνθρωποι της Πάρου Γιώργος Σιταράς: Η καλοσύνη και η ανθρωπιά δωρεάν Ο Γιώργος Σιταράς έζησε στις Λεύκες πριν την εξέγερση του τουρισμού.

Τότε ζούσε με τη μητέρα του στο χωριό και στην είσοδο, εκεί που ήταν το παντοπωλείου του Ανδρέα Κονταράτου, απέναντι, είχε ένα μικρό κατάστημα με παιχνίδια για τα παιδιά, χαρτικά, τσιγάρα και άλλα.

Ήταν εκεί τόπος συνάντησης και περνούσαν μεγάλοι και μικροί και κάθε Κυριακή είχε ανοιχτό το ραδιόφωνο να ακούσουμε την αναμετάδοση του αγώνα.

Κάποτε για καιρό ήταν και τηλεφωνικό κέντρο και ο Σιταράς εξυπηρετούσε τους πάντες τρέχοντας ο ίδιος παντού.

Σαν παιδιά μάς έκανε εντύπωση η καλοσύνη αυτού του ανθρώπου και η ευγένεια, που ήταν πάνω από αυτό που καθημερινά συναντούσαμε.

Εκεί ο Λευτέρης ο Ξενάκης, συμμμαθητής Δημοτικού, που μάς άφησε, ο μικρός που πήγαινε παντού, περνούσε τα βράδια και άκουγε τους μεγάλους να συζητούν για διάφορα τα οποία μετέφερε σε μας τους μικρούς που κλεινόμασταν στα σπίτια.

Το να έχεις ένα τόπι η μια μπάλα τότε ήταν πλούτος, γιατί συνήθως φτιάχναμε από πανιά και κουρέλια μπάλες και παίζαμε.

Με το κατάστημα του Σιταρά με ευνόησε η τύχη και απόκτησα μια μπάλα που μού την έφερε ο Ανδρέας Χανιώτης, ο ταχυδρόμος.

Τότε είχαμε ταχυδρόμους, όχι εταιρείες.

Με μια δεκάρα έπαιρνες μια τσίχλα που είχε σχέδιο μιας μάρκας αυτοκινήτου.

Αν συμπλήρωνες όλους τους τύπους, νομίζω ότι ήταν πάνω από 50, έπαιρνες μια μπάλα από την Εταιρεία, αρκεί να εύρισκες κι ένα χαρτάκι στην τσίχλα με υπογραφή και τα σήματα της Εταιρείας.

Λοιπόν αυτό το βρήκα και ο Σιταράς ξέσπασε σε κραυγές χαράς.

Σαν να έπαιρνε εκείνος την μπάλα.

Δεν ήταν τρίφυλλη, όπως έλεγαν οι διαφημίσεις, αλλά δίφυλλη, πιο κάτω ποιότητας.

Αλλά παίξαμε πολύ και έπιασε τα λεφτά της.

Τις δεκάρες που δώσαμε για τις τσίχλες! Δεν ξέρω αν υπήρξε και άλλος τυχερός.

Θυμήθηκα τη μπάλλα και τον Σιταρά γιατί ο Φίλιππος που μ' επισκέφτηκε με ρώτησε πού εύρισκα τις μπάλες που έφερνα στο γήπεδο της Παροικιάς. Ο Γιώργος Σιταράς ήταν στις Λεύκες, αλλά εγώ "μετανάστευσα" στην Παροικιά οικογενειακώς για το Γυμνάσιο.

Ο πατέρας μου ήθελε πάντα να έχω μια μπάλα να παίζω και να ασχολούμαι γιατί ήμουν κατά τα άλλα διαβαστερός. Τον Γιώργο Σιταρά τον θυμούμαι γιατί κάνω ένα κατάλογο στη μνήμη μου των καλών ανθρώπων.

Και γνώρισα πολλούς.

Με τρυφερότητα και γλυκύτητα για τα παιδιά, με περίσσευμα αγάπης για όλους.

Η δυσκολία και η αγωνία τότε να ζήσουμε δεν έδινε και πολλά περιθώρια.

Ένα διάστημα αναπτύξαμε φιλίες με τους ανιψιούς του Σιταρά, τον Βαγγέλη και τον Σταμάτη.

Μέσα στη δίνη του χρόνου όλο και κάποια συνάντηση είχαμε.

Με τον Σταμάτη παίξαμε σβούρες και δεκάρες στην πλατεία του χωριού, εκεί που κατέφθαναν οι αγρότες όλοι στα καφενεία κι εκεί που γίνονταν οι προεκλογικές ομιλίες.

-------------------------------------------- Όποιο απ' τα παιδιά αυτά δεν πέρασε απ' το μικρό κατάστημα του Γιώργου Σιταρά και ζει σήμερα να σηκώσει το χέρι του! Στην τελευταία σειρά κάτω είναι ο Σταμάτης δεύτερος από αριστερά και οι τέταρτος (Κώστας), 9ος (Ιάκωβος) και 11ος (Λευτέρης) έχουν αποδημήσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους