Στις οκτώ του Μάη του 1945, μέρα παράδοσης της ναζιστικής Γερμανίας, οι γάλλοι αποικιοκράτες της Αλγερίας, στρατός και έποικοι ενωμένοι, ξεκίνησαν την μεγάλη σφαγή όσων τόλμησαν να ζητήσουν και την...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τις (μπόλικες) μέρες που κράτησαν οι "φασαρίες" έσφαξαν 40.000 αλγερινούς πολίτες σε δύο επαρχίες.

Ο αριθμός έρχεται από τον τότε πρόξενο των ΗΠΑ στην γαλλική Αλγερία, έδρα της κυβέρνησης της Ελεύθερης Γαλλίας - εναντια στον άξονα.

Οι γάλλοι ακόμη και σήμερα υποστηρίζουν ότι ήταν δεν ήταν χίλιοι οι νεκροί.

Δεν θυμούνται την εντολή από το Παρίσι φαίνεται: "στα χωριά που είναι απομακρυσμένα να χρησιμοποιηθεί η αεροπορία". Βομβαρδισμός δεκάδων μικρών αγροτικών κοινοτήτων, μέχρι την ισοπέδωση.

Επεσαν 41 τόνοι βόμβες υπέρ της τάξεως και της ασφαλείας... Ο Ρεϋμόν Ντυβάλ, ο στρατιωτικός υπεύθυνος της σφαγής, θα πει: "χάρισα στη Γαλλία 10 χρόνια ηρεμίας". Την 1η Ιουνίου της χρονιάς της σφαγής η Τζαμίλα Μπουχιρέντ έκλεινε τα δέκα της χρόνια.

Πήγαινε σε γαλλικό σχολείο, κόρη της αστικής τάξης της κατακτημένης Αλγερίας και μάθαινε το περίφημο "οι πρόγονοί μας οι γαλάτες". Στο τέλος των 10 ετών ηρεμίας, στα 20 της, ήταν στρατευμένη στο FLN.

Έβαζε βόμβες στα ωραία θέρετρα των γάλλων εποίκων.

Σε μία ντισκοτέκ μόνο, η βόμβα της σκότωσε 11 και τραυμάτισε 60. Ντυμένη δυτικά ρούχα, με τέλεια γαλλικά, πανέμορφη, περνούσε άνετα τις πόρτες.

Μέχρι που οι γάλλοι να καταλάβουν το ρόλο των γυναικών - με βέλο ή χωρίς- στην Επανάσταση.

Την συνέλαβαν λίγες μέρες μετά την βόμβα στο κλαμπ.

Την βασάνιζαν επί 17 μέρες και νύχτες. Δικάστηκε.

Οταν της ανακοίνωσαν την θανατικη ποινή έσκασε στα γέλια. "Μη γελάτε δεσποινίς! είναι πολύ σοβαρό!" της είπε ο δικαστης.

Κι εκείνη, πια, ξεκαρδίστηκε, γράψαν οι γαλλικές εφημερίδες.

Την ίδια χρονιά, εκατοντάδες κορίτσια στην Αλγερια έλαβαν το όνομα της Τζαμίλα.

Από τότε που ελευθερώθηκε, η καρδιά της γυναίκας, που πια όλοι αποκαλούσαν Μουτζαχεντα Τζαμίλα, συνέχισε να χτυπάει κατά του Ιμπεριαλισμού.

Από την απελευθέρωση της Αλγερίας και μετά, η Παλαιστίνη ήταν ο μεγάλος της αγώνας.

Το '14 ηγήθηκε πορείας γυναικών προς τη Γάζα.

Το '21, ασθενής από τον κόβιντ, ζητούσε εγγράφως συγνώμη που δεν μπορούσε «να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, δίπλα στους Παλαιστίνιους μαχητές της αντίστασης που αντιμετωπίζουν μια πραγματική γενοκτονία, καλυμμένη από τη συνένοχη σιωπή της διεθνούς κοινότητας». Για να συνεχίσει πως «η ελπίδα αναζωπυρώνεται από τις ομοβροντίες πυραύλων που εκτοξεύονται από την αντίσταση και φωτίζουν τον ουρανό της Γάζας». Σήμερα το κορίτσι της επανάστασης κλείνει τα 91 της, στο Αλγέρι της, όντας ήδη αθάνατη. Καλό μήνα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους