Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράφει ο Απόστολος Σιέρρας για ΤΡΩΑΔΕΣ... Χτες, προτελευταία ημέρα του Μαΐου, είχαμε την τύχη να ζήσουμε μία συγκλονιστική εμπειρία τέχνης.

Στο θέατρο + ΠΛΗΝ δινόταν η τελευταία παράσταση της τραγωδίας "Τρωάδες". Ο χώρος είναι οικείος.

Παρακολουθούμε όλες τις παραστάσεις που ετοιμάζει το + ΠΛΗΝ.

Η χθεσινή εμπειρία ήταν διαφορετική ! Από την αρχή, πριν την έναρξη του έργου υπήρχε ο προϊδεασμός: η Εκάβη - η κοπέλα που θα υποδυόταν την τρωαδίτισσα βασίλισσα, τη γυναίκα του Πρίαμου - είχε πάρει θέση ανάμεσα στους θεατές και τραγουδούσε/ μοιρολογούσε λέγοντας λόγια από το δημοτικό "ξενιτεμένο μου πουλί..." Σπουδαίο εύρημα για προετοιμασία των θεατών! Σκηνικό λιτό.

Υποβλητικό, και στο βάθος, απέναντι ακριβώς μπροστά στα μάτια των θεατών ένα πανό με δύο λέξεις: ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ.

Αρχίζει η Παράσταση.

Παιδιά - κορίτσια και αγόρια - μαθητές της σχολής του + ΠΛΗΝ βγαίνουν στη σκηνή.

Χάρμα ιδέσθαι! Κίνηση. Έκφραση... Η επόμενη στάση : μάς παίρνουν και μάς πάνε στην Τροία, στο στρατόπεδο των νικητών, λίγο μετά την άλωση της πόλης από τους Αχαιούς.

Βλέπουμε γνωστές / επώνυμες τρωαδίτισσες ( την Εκάβη, την Κασσάνδρα, την Ανδρομάχη)να θρηνούν, να οδύρονται.

Να αντιμετωπίζουν τον θάνατο αγαπημένων προσώπων ( υιών, συζύγων, γονιών...), την καταστροφή της Πατρίδας τους, τον αφανισμό της Τροίας, και τώρα το δικό τους "τέλος". Δούλες θα μεταφερθούν στα ανάκτορα των νικητών, δίπλα στους φονιάδες των παιδιών τους, και ομόκλινές τους! Η κορύφωση, υποκειμενική αίσθηση, έρχεται με την δολοφονία του Αστυάνακτα, του γιου του Έκτορα.

Η μάνα του, η Ανδρομάχη, σπαράζει, χάνεται! Αλλά δεν μπορεί να αλλάξει το σχέδιο/ την απόφαση των "ελλήνων"...να μη μείνει κανένας, ούτε ένας, ζωντανός ! Συγκλονιστικό! Είδα στο μισοσκόταδο υγρά μάτια.

Δάκρυα κυλούσαν... Τα παιδιά αυτά υποδύονταν με τέτοιο πάθος τη μοίρα των προσώπων, βίωναν τον λόγο και τα σημαινόμενα του Ευριπίδη, που μας κατέστησαν συμπάσχοντες στο δικό τους τραγικό τέλος.

Θα μπορούσα να γράφω και άλλα για το θέαμα, την παράσταση, τις / τους ηθοποιούς.

Να μην κουράσω... Όσοι τυχεροί, είδαν το έργο κατανοούν, νιώθουν... Λίγα λόγια για τον ποιητή, τον δημιουργό της τραγωδίας "Τρωάδες". Ο Ευριπίδης ( 480/485 - 406 π.Χ) ζει 700, περίπου, χρόνια μετά τον τρωικό πόλεμο.

Στο έργο του, αυτό, στέκεται απέναντι στο επίσημο αφήγημα.

Καταδικάζει τον πόλεμο.

Η εκστρατεία στην Τροία και η ολοκληρωτική καταστροφή της, οι θηριωδίες των "Ελλήνων" στον δεκαετή αυτόν πόλεμο κρίνονται αρνητικά. *( αφού, όπως λέει στην "Ελένη" του , ούτε η ωραία Ελένη βρισκόταν στην Τροία... Τότε για τι (!)πολεμούσαν ;) "Καθάρματα οι Έλληνες" στην Τροία; Τι άλλο; Πώς να χαρακτηριστούν αλλιώς, με όσα διέπραξαν; * ( και ας μην τους έλεγαν ακόμη Έλληνες, αλλά Αχαιούς, Δαναούς, Αργείους... Γιατί το όνομα Έλληνες θα επικρατούσε πολύ αργότερα, όπως εξήγησε ο Θουκυδίδης) Τόλμησε ο Ευριπίδης να δείξει μία αλήθεια, που πολλοί έκρυβαν.

Μυθοποιώντας τον πόλεμο στην Τροία! ( με κατορθώματα, ηρωισμούς, ήρωες...) Ενώ διαπράχτηκαν εγκλήματα, δολοφονίες... Γενοκτονία! Ο ποιητής βλέπει τη μοίρα των ηττημένων.

Τις γυναίκες της Τροίας, που τώρα θα συρθούν σκλάβες, αφού έχασαν τα πάντα... Πόσο διαφορετικοί άνθρωποι θα γινόμαστε αν, -αν- διδασκόμαστε στα Σχολεία μας και έργα όπως οι "Τρωάδες "ή η "Ελένη " , η "Εκάβη"... εμείς που μεγαλώσαμε, αποκλειστικά - και μεγαλώνουμε - με την Ιλιάδα και την Οδύσσεια του Ομήρου ! Κάποιος είπε ( δεν θυμάμαι ποιος) πως "τέχνη που δεν τα βάζει με την εξουσία, που δεν ελέγχει την εξουσία, δεν είναι Τέχνη αλλά δημόσιες σχέσεις" Δίκαια και αποδεδειγμένα μπορεί να υποστηρίξει κάποιος πως το θέατρο - ο χώρος αυτός - + ΠΛΗΝ, η ψυχή του ο Ηρακλής Τζαφέτας, και η ομάδα του, σίγουρα δεν κάνουν δημόσιες σχέσεις. Σάς ευχαριστούμε παιδιά! Είμαστε τυχεροί που δημιουργείτε στην πόλη μας, στη Λάρισα !

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους