Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην ψυχολογία των κακοποιητικών σχέσεων, στις πλείστες των περιπτώσεων το θύμα επιστρέφει.

Και το ερώτημα είναι το εξής: γιατί παραμένει σε μια κατάσταση που το πληγώνει; Γιατί, ενώ αναγνωρίζει τον πόνο, συνεχίζει να επενδύει στον ίδιο άνθρωπο που τον προκαλεί; Η απάντηση δεν βρίσκεται στην αδυναμία του θύματος αλλά στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχολογίας.

Η συνεχής έκθεση στην απογοήτευση, η εναλλαγή ελπίδας και ματαίωσης, η σταδιακή μείωση των προσδοκιών και η πεποίθηση ότι «δεν υπάρχει καλύτερη εναλλακτική» δημιουργούν μια κατάσταση που στην ψυχολογία περιγράφεται ως μαθημένη αβοηθησία.

Κάτι ανάλογο μοιάζει να συμβαίνει και στην Κύπρο.

Σε πολλά σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη, οι πολίτες θεωρούν δεδομένα όσα στην Κύπρο εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο διεκδίκησης.

Αποτελεσματικές δημόσιες υπηρεσίες. Αξιοκρατία. Διαφάνεια. Λογοδοσία.

Σύγχρονα συστήματα υγείας και παιδείας.

Ορθολογικός πολεοδομικός σχεδιασμός.

Κοινωνική πολιτική που λειτουργεί. Στην Κύπρο, όμως, οι πολίτες συχνά πανηγυρίζουν για τα στοιχειώδη.

Για το αυτονόητο.

Για εκείνα που σε άλλες χώρες θεωρούνται μέρος της καθημερινής υποχρέωσης του κράτους προς τον πολίτη.

Ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι η χαμηλή ποιότητα της διακυβέρνησης.

Είναι η χαμηλή ποιότητα των προσδοκιών του καθενός από εμάς.

Και ίσως, αυτό εξηγεί και την ποιότητα των βουλευτών που εξέλεξε ο κόσμος μέσα από τα νέα ή και μέσα από τα υφιστάμενα κομματικά σχήματα.👇Το άρθρο εδώ👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους