Την προηγούμενη Κυριακή, πάνω σε αυτό το μικρό ψηφιακό «βαρέλι» του Facebook — όπως έγραφα, σαν εκείνα που στήνονταν παλιά στο Leicester Square, όπου άνθρωποι ανέβαιναν για να μοιραστούν μια σκέψη...

Πλήρες Κείμενο:

Την προηγούμενη Κυριακή, πάνω σε αυτό το μικρό ψηφιακό «βαρέλι» του Facebook — όπως έγραφα, σαν εκείνα που στήνονταν παλιά στο Leicester Square, όπου άνθρωποι ανέβαιναν για να μοιραστούν μια σκέψη, μια ιστορία ή μια διαφωνία — ξεκίνησα να μοιράζομαι βιβλία που με κάνουν να κοντοστέκομαι λίγο περισσότερο στις σελίδες τους.

Συνεχίζω λοιπόν σήμερα — γιατί τελικά οι ωραιότερες συζητήσεις δεν γίνονται πάντα με φωνές.

Καμιά φορά γίνονται σιωπηλά, ανάμεσα σε μια υπογράμμιση, μια σκέψη στο περιθώριο ή μια σελίδα που μένει ανοιχτή περισσότερη ώρα απ’ όσο υπολόγιζες.

Και χάρηκα πραγματικά γιατί μετά το προηγούμενο ποστ ήρθαν αρκετά μηνύματα για βιβλία, αγαπημένους συγγραφείς και αναγνωστικές συνήθειες που επιμένουν. «Ένας καλλιτέχνης του ρέοντος κόσμου» Καζούο Ισιγκούρο Εκδόσεις Ψυχογιός Μετάφραση: Αργυρώ Μαντόγλου. 1948. Η Ιαπωνία προσπαθεί ακόμη να μαζέψει τα συντρίμμιά της ύστερα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ένας ηλικιωμένος ζωγράφος κοιτάζει πίσω τη ζωή του, τις επιλογές και τις βεβαιότητές του.

Όσο προχωρούν οι σελίδες νιώθεις ότι το βιβλίο μιλά κυρίως για τη μνήμη.

Για όσα θυμόμαστε καθαρά και για όσα, χωρίς καν να το καταλάβουμε, τα μαλακώνουμε μέσα μας για να μπορούμε να συνεχίζουμε.

Κάποιες σελίδες τις διάβαζα αργά, σχεδόν επίτηδες.

Όχι γιατί είναι ένα δύσκολο βιβλίο, αλλά γιατί έχει μια σπάνια ησυχία.

Από εκείνες που σε κάνουν να σταματάς λίγο τον θόρυβο της ημέρας.

Και ίσως αυτό μου άρεσε περισσότερο: ότι χωρίς μεγάλες φράσεις και χωρίς επιτήδευση, σου θυμίζει πόσο σύνθετοι είναι οι άνθρωποι όταν μένουν μόνοι με το παρελθόν τους.

Αντιγράφω από τη σελίδα 157: «Και ευκαιρίας δοθείσης, μου είναι δύσκολο να καταλάβω πώς οποιοσδήποτε άνθρωπος με κάποιο αυτοσεβασμό θα προτιμούσε για μεγάλο διάστημα να αποφεύγει την ευθύνη των πράξεών του.

Μπορεί να μην είναι πάντα εύκολο, αλλά ασφαλώς όταν κανείς αναγνωρίζει τα λάθη που έκανε στην πορεία της ζωής του, ανταμείβεται με ικανοποίηση και αξιοπρέπεια.

Και οπωσδήποτε δεν πρέπει να ντρέπεται κανείς για τα λάθη που έκανε καλή τη πίστει.

Θα έπρεπε να ντρέπεται περισσότερο αν δεν είναι σε θέση ή δε θέλει να τα παραδεχτεί.» Υ.Γ. Τελικά αυτή η μικρή κυριακάτικη συνήθεια αξίζει να συνεχιστεί. Υ.Γ. Μην επιμένετε κάποιοι, κάποιες, κάποι@ για αδιαφορία προς τα σημαντικά. Είπαμε κοιτάμε εδώ: https://www.facebook.com/share/1JVaEgJHbA/?mibextid=wwXIfr #κυριακάτικο_βιβλίο #Δούρου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους