ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ. Η αδελφοποίηση ή Σταυραδέρφια ή Βλάμηδες είναι ένα πανάρχαιο ελληνικό ,και όχι μόνο, έθιμο που δημιουργεί άρρηκτους δεσμούς...

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ. Η αδελφοποίηση ή Σταυραδέρφια ή Βλάμηδες είναι ένα πανάρχαιο ελληνικό ,και όχι μόνο, έθιμο που δημιουργεί άρρηκτους δεσμούς αφοσίωσης, πιο ιερούς και δυνατούς ακόμα και από τους δεσμούς του αίματος. Η Εκκλησία σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς είχε καταδικάσει το έθιμο από τον 18ο αιώνα.

Το οικουμενικό πατριαρχείο εξέδωσε πατριαρχικό επιτίμιο κατά της αδελφοποιίας. που βρίσκεται στους Σιναϊτικους κώδικες 1651 φ. 20 και 1605 φ. 181, Το επιτίμιο συντάχθηκε μετά από πληροφορίες των χρόνων εκείνων ότι ορισμένοι χριστιανοί του Καρπενησίου εξεδήλωσαν την πρόθεσή τους να συστήσουν αδελφοποιία.

Το επιτίμιο ανάμεσα στα άλλα τονίζει ότι η πραγματική αδελφοποιία πραγματικά γίνεται και προέρχεται από την στιγμή που ο χριστιανός ως μωρό βαπτίζεται στην ιερά Κολυμβήθρα με >. Οι πιο σημαντικές μελέτες περί αδελφοποιίας είναι εκείνες του καθηγητή Κ Ράλλη που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική Επετηρίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών τ. 3 (1906-7) σ. 236, και η άλλη το άρθρο του καθηγητή Σ. Κυριακίδη > στη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια.

Πάντως από όσα γνωρίζουμε το παραπάνω έθιμο γεννήθηκε από τα αρχαία χρόνια και κρατά ακόμα και σήμερα σε ορισμένους λαούς.

Η αδελφοποιία πήρε μεγάλη έκταση στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, αλλά και στον μεγάλο τελευταίο πόλεμο της Σερβίας 1876-1878.

Στους νομαδικούς λαούς του παρελθόντος το έθιμο ήταν διαδεδομένο όπως αναφέρει ο Λουκιανός στο βιβλίο του περί των Σκυθών. Στην Ελλάδα και στη Μικρά Ασία το έθιμο ήταν κάτι το σύνηθες από τους πρώτους κιόλας χριστιανικούς χρόνους όπου τότε επλάστηκαν και οι λέξεις αδελφοποιώ, αδελφοποιία, αδελφοποιητός. Πολλοί Βυζαντινοί συγγραφείς αναφέρονται στο έθιμο αυτό όπως ο Συκεώτης στο βίο του Οσίου Θεοδοσίου, ο Κεκαυμένος και ο Ρώσος Δημιτριέφσκη στα Ευχολόγια που δημοσιεύτηκαν στο Κίεβο το 1910.

Αδελφοποιία γινότανε και μεταξύ νέων διαφορετικών φύλων, όπως μας λέει και ο Στίχος του Κρητικού ποιητή γεννημένου στο Ηράκλειο το 1330-1391 Στέφανου Σαχλίκη (Συναξ. γυναικών εκδ.

Krumbacher στ. 1201: άλλη δι' άδελφοποιητόν έχει τόν άγαπητικό.

Ο στίχος αυτός μας δείχνει ότι η αδελφοποιία όπως υπήρχε μέχρι τότε έχασε την αγνότητα της και για τον λόγο αυτό η εκκλησία την απαγόρευσε μεταξύ των μοναχών Οι απαγορεύσεις αυτές έχασαν την δύναμη τους στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, γιατί η αδελφοποιία ενίσχυσε την αλληλοβοήθεια και την αλληλεγγύη των Ελλήνων κατά των Τούρκων και για αυτό τον λόγο το έθιμο αυτό ξαναφούντωσε.

Υπάρχει ένας Κρητικός στίχος που μας λέει: >.( Πάντα σταθεροί οι ανώτεροι εκκλησιαστικοί μας Ταγοί στον δρόμο της υποταγής και της προδοσίας στους Οθωμανούς, και μετά αναρωτιόμαστε από που πηγάζει η δουλοπρέπεια και ο ραγιαδισμός πολλών Ελλήνων, σε Τούρκους Γερμανούς, Ιταλούς και Αμερικάνους σήμερα.

Όλοι αυτοί οι Ραγιάδες του σήμερα αυτούς είχαν προγόνους!!). Ο Κρητικός ιστορικός Ιωάννης Μουρέλος στο βιβλίο του > τόμος Γ' σελ.1596 μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες για το έθιμο της αδελφοποιίας καθώς και για την ίδια την τελετουργία μύησης στην παραπάνω τελετή: > και μετά τις ευχέςμ δίνανε όλοι με τη σειρά τους τον καθιερωμένο όρκο βάζοντας το δεξί τους χέρι επάνω σε ένα εικόνισμα της Παναγίας που κρατούσε ο ιερέας, Ο όρκος ήταν σύντομος, >. Προτού τελειώσει η τελετή και ενώ ακόμα ήταν δεμένοι με την αλυσίδα ο παπάς έδινε για να φάει ο κάθε ένας λίγο ψωμί, λίγο αλάτι και λίγο άψητο συκώτι από μικρό Ρίφι.

Μαζί με τα παλληκάρια ορκιζόταν και η κόρη και έτρωγε και αυτή από το περίεργο αυτό έδεσμα.

Μετά την τελετουργία αυτή που τελείωνε με γλέντι δυνατό ο αδερφοκτός ήταν πια έτοιμος να ποθάνει για τον αδερφοκτό του, και για την παρθένα, που όλοι τους την θεψρούσαν πια σαν αδερφή τους και δεν μπορούσε ο κόσμος να χαλάσει να την παντρευτεί ένας από τους αδερφοκτούς της.

Η αδελφοποιία γινότανε και με πρόχειρη αφαίμαξη και μετάγγιση αίματος.

Με μαχαίρι έδκιζε καθένας το μπράτσο του και ο άλλος ρουφούσε το αίμα από την πληγή του άλλου.

Το ίδιο έκαναν και οι παρθένες κόρες αδερφοκτές.

Υπάρχει μια ακόμα περιγραφή της αδελφοποιίας του Π. Κ. Κριάρη σε μια άλλη παραλλαγή που θα την δημοσιεύσουμε σε επόμενο κείμενο μας. ΕΡΓΑΖΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ 30-5-2026 ΑΘΗΝΑ. ΝΕΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους