Πανελλαδικές 2026 - ΕΠΑΛ Ο Ντέιβιντ Χολάντερ, διακεκριμένος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και συγγραφέας του βιβλίου «Πώς το μπάσκετ μπορεί να σώσει τον κόσμο», μιλά για το μπάσκετ όχι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το διασκευασμένο κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα συνέντευξης του συγγραφέα σε εφημερίδα.

Θα μπορούσε το μπάσκετ να σώσει τον κόσμο; Το 2016 ο Ντέιβιντ Χολάντερ έβλεπε έναν κόσμο που έμοιαζε να διαλύεται:κοινωνική πόλωση, δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς και μία διαρκής αίσθηση συλλογικής αποσύνθεσης.

Ήταν μία εικόνα εντελώς διαφορετική από εκείνη που βίωνε μέσα από το μπάσκετ – ένα άθλημα που, για τον ίδιο, γεννούσε σύνδεση, κοινότητα, αίσθηση σκοπού και,τελικά, ένα είδος καταφυγίου.

Έτσι γεννήθηκε μία σκέψη: θα μπορούσαν οι αρχές που κρύβονται πίσω από το μπάσκετ να λειτουργήσουν ως εργαλείο κατανόησης ή ακόμη και βελτίωσης του κόσμου; Γιατί, όπως πιστεύει, το παιχνίδι μπορεί ακόμη να μας διδάξει πώς να συνυπάρχουμε,να συνεργαζόμαστε και να φανταζόμαστε έναν καλύτερο κόσμο. Δημοσιογράφος: Ποια είναι η κεντρική ιδέα του βιβλίου σας; Πώς μπορεί το μπάσκετ να σώσει τον κόσμο; Συγγραφέας: Το μπάσκετ είναι κάτι περισσότερο από ένα άθλημα, κάτι περισσότερο από ομάδες ή ομοσπονδίες∙ είναι ένας προσβάσιμος κοινωνικός θεσμός, που δημιουργήθηκε για να βοηθήσει τους ανθρώπους να μάθουν πώς να γίνονται καλύτεροι, καθώς συνεργάζονται μαζί με άλλους ανθρώπους.

Και, ως τέτοιος, έχει πολλά να μας διδάξει αναφορικά με το πώς να δρούμε και πώς να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και την κοινωνία σήμερα. Δημοσιογράφος: Ποιες από τις αρχές που παρουσιάζετε στο βιβλίο σας θεωρείτε πιο επίκαιρες σε αυτόν τον συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο; Συγγραφέας: Θα έλεγα την απουσία σταθερών θέσεων.

Το μπάσκετ είναι το μοναδικό παιχνίδι που παίζεται 100% χωρίς σταθερές θέσεις.

Όπως και στη ζωή, κανείς μας δεν είναι μόνο ένα πράγμα ‐ ούτε καν ο κόσμος που ζούμε.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, πρέπει να προσαρμοζόμαστε,να γινόμαστε αυτό που χρειάζεται και να κάνουμε αυτό που απαιτείται,προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις νέες συνθήκες και τα νέα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας – πάντα μαζί με άλλους ανθρώπους.

Ωστόσο, σημαντική θεωρώ και την υπέρβαση.

Το μπάσκετ είναι,επίσης, το μοναδικό άθλημα που έχει «υπερυψωμένο» στόχο.

Και άρα μας όχι μόνο να συνεργαζόμαστε και να προσαρμοζόμαστε, αλλά και να ανυψωνόμαστε.

Το μπάσκετ λέει: «Αψήφησε τη βαρύτητα, πέτα» ‐ και ξέρουμε ότι αυτό είναι αδύνατο.

Δεν μπορούμε να αψηφήσουμε τη βαρύτητα, δεν μπορούμε να πετάξουμε.

Το μπάσκετ όμως λέει: «κάν’ το όπως και να ‘χει». Το νόημα, λοιπόν, είναι πως πρέπει να θέτουμε υψηλούς στόχους, να επιχειρούμε αυτό που οι άλλοι θεωρούν αδύνατο.Πρέπει να επιμένουμε ώστε οι φιλοδοξίες μας να ξεπερνούν τα όριά μας.

Καμία μεγάλη κοινωνία δεν έλυσε ποτέ μόνο τα προβλήματα που βρίσκονταν μπροστά στα πόδια της.

Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι η ιστορία πραγμάτων που κάποτε θεωρούνταν αδύνατα και σήμερα αποτελούν απλώς μέρος της καθημερινότητάς μας.

Αυτό πρεσβεύει το μπάσκετ: να κοιτάς ψηλά και να κάνεις αυτό που σου λένε ότι δεν γίνεται.

Να υλοποιείς αυτό που θεωρούν αδιανόητο. Δημοσιογράφος: Ποια ήταν η στιγμή που σας ενέπνευσε να δείτε το μπάσκετ όχι απλώς ως άθλημα αλλά ως τρόπο κατανόησης της κοινωνίας; Συγγραφέας: Είναι μία ανάμνηση: όταν ήμουν έξι ετών, ο πατέρας μου ασφαλτόστρωσε την αυλή μας και έστησε μία κανονική μπασκέτα.

Τότε έμαθα το πρώτο πράγμα που μαθαίνει κανείς, όταν ξεκινά μπάσκετ: «Κοίτα ψηλά». Είναι ένας ισχυρός, βασικός, βιώσιμος προσανατολισμός, ένας βαθιά ανθρώπινος και εμπνευσμένος τρόπος να πορεύεσαι μέσα στον κόσμο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους