Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νύχτα της 18ης Ιανουαρίου 1957. Μέσα στο πυκνό, παγωμένο δάσος του Κύκκου, η καταιγίδα μαίνεται.

Οι αστραπές φωτίζουν για δευτερόλεπτα τα δέντρα και η βροχή πέφτει σαν μαστίγιο.

Μέσα στο σκοτάδι, μια φιγούρα οδηγεί την ομάδα της.

Είναι ο «Λυκούργος» της ΕΟΚΑ. Ο Μάρκος Δράκος. ​Στα 24 του χρόνια, ο Δράκος ήταν ο άνθρωπος των ειδικών αποστολών.

Οργανωτικός, ατρόμητος, με ένα βλέμμα που μαγνήτιζε.

Ήταν αυτός που τον Απρίλιο του '55 συγκλόνισε τη Λευκωσία ανατινάζοντας το ραδιοφωνικό ίδρυμα, και αυτός που κατάφερε το αδιανόητο: Νς δραπετεύσει από το Κάστρο της Κερύνειας μαζί με συναγωνιστές του. ​Εκείνη τη νύχτα του Γενάρη, η μοίρα είχε στήσει καρτέρι. Οι Βρετανοί στρατιώτες ξεπρόβαλαν μέσα από το σκοτάδι.

Οι σφαίρες έσκισαν τη σιωπή του δάσους. Ο Δράκος, πιστός στην υπόσχεσή του να καλύπτει πάντα πρώτος τους συντρόφους του, δέχεται τα πυρά. ​Έπεσε εκεί, πάνω στα βρεγμένα χώματα του Κύκκου, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στην αγκαλιά της κυπριακής γης.

Όταν οι αποικιοκράτες τον βρήκαν, πάνω του δεν είχε χρυσάφι, ούτε μυστικά έγγραφα.

Είχε μόνο μια Καινή Διαθήκη, και μια εικονίστα της Παναγίας. ​Ο Μάρκος Δράκος δεν πρόλαβε να δει την Κύπρο ελεύθερη.

Έγινε όμως ο ίδιος το σύμβολο της θυσίας που γέννησε την ελευθερία.

Ένας «δράκος» της ιστορίας μας, που το όνομά του έμεινε να αντηχεί στις βουνοκορφές του Τροόδους κάθε φορά που φυσάει ο άνεμος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους