Αποτελεί μνημείο πολιτικής οψιμότητας και εσωκομματικής υπονόμευσης η ξαφνική «αφύπνιση» του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος σε πρόσφατη ομιλία του θυμήθηκε να επιτεθεί στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας...
Αποτελεί μνημείο πολιτικής οψιμότητας και εσωκομματικής υπονόμευσης η ξαφνική «αφύπνιση» του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος σε πρόσφατη ομιλία του θυμήθηκε να επιτεθεί στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ισχυριζόμενος με στόμφο ότι τα «ήρεμα νερά» με την Τουρκία δεν ωφελούν.
Είναι τουλάχιστον προκλητικό να κουνάει το δάχτυλο στην παράταξη ο άνθρωπος που επί των δικών του ημερών στην πρωθυπουργία εφάρμοσε μια πολιτική πλήρους ακινησίας και αδράνειας στα εθνικά θέματα, αφήνοντας τα προβλήματα να χρονίζουν.
Η σημερινή κυβέρνηση θωρακίζει τη χώρα με πανίσχυρες διεθνείς συμμαχίες και εξοπλιστικά προγράμματα μαμούθ, και είναι θράσος να κατηγορείται για ενδοτικότητα από εκείνους που παρέδωσαν μια Ελλάδα διπλωματικά και οικονομικά εξασθενημένη.
Ακόμα πιο εξοργιστική, όμως, είναι η κοινή στάση που κρατά τόσο ο ίδιος όσο και ο Αντώνης Σαμαράς.
Όταν ο Αλέξης Τσίπρας ξεπουλούσε την ιστορία μας και τη Μακεδονία με τη ντροπιαστική Συμφωνία των Πρεσπών, αμφότεροι οι πρώην πρωθυπουργοί είχαν επιλέξει τη βολική σιωπή και τη θεσμική απόσταση, αποφεύγοντας να μπουν μπροστά στον αγώνα των Ελλήνων πολιτών.
Τότε που η πατρίδα τους είχε πραγματικά ανάγκη στα οδοφράγματα, παρέμεναν άφωνοι.
Το να θυμούνται σήμερα να κάνουν τους «τουρκοφάγους» και τους υπερπατριώτες, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν προσωπικές πικρίες και εσωκομματικά καπρίτσια, αποτελεί καθαρή υποκρισία που ζημιώνει τη χώρα. Η Ελλάδα κοιτάζει μπροστά με σοβαρότητα, ρεαλισμό και ισχυρή αποτρεπτική ισχύ.
Οι «όψιμοι σωτήρες» και οι εγχώριοι κήνσορες της δεξιάς πολυθρόνας, που σιώπησαν στα μεγάλα και θυμήθηκαν να μιλήσουν τώρα για να διχάσουν, έχουν ήδη ξεπεραστεί από την ίδια την ιστορία και την κρίση των σκεπτόμενων νεοδημοκρατών.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους