Original Post

Πλήρες Κείμενο:

● Ο Τσίπρας, ο Κασσελάκης και τα άλλα παιδιά…| (Μεγάλη καρδιά ο Τσίπρας, ή για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζουμε, κάνει την καρδιά του πέτρα…)… -| Γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης | “Documento” |- Σε μια εντελώς επιφανειακή ανάγνωση όσων συμβαίνουν στην πολιτική σκηνή με την άφιξη του νέου κόμματος Τσίπρα, τα πράγματα έχουν ως εξής: ο Αλέξης Τσίπρας επιτέλους επανέρχεται, για να ενώσει ένα χώρο που διέλυσε ο Στέφανος Κασσελάκης και να αντιμετωπίσει επιτέλους τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Πολύ ωραίο, αλλά διαφωνεί και η Ιστορία και η επικαιρότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ή για να μην γελιόμαστε, το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, υπήρξε ένα κόμμα που καβαλώντας το κύμα των εξελίξεων και της οργής, βρέθηκε στην κυβέρνηση.

Ποτέ άλλοτε μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, κάποια πολιτική δύναμη, δεν βρέθηκε αντιμέτωπη με τέτοιες δυσκολίες, κατάρρευση Οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής.

Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να αντιμετωπίσει ευρύτερες αποφάσεις σε κύκλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και το πολεμικό κλίμα (με χρήση ακόμη και fake news), που δημιουργούσαν οι χαμένες πολιτικές δυνάμεις και τα συμφέροντα με τα οποία ήταν συνδεμένες.

Περισσότερο από την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ, τους φόβιζε η άγνοια για το τι μπορούσε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δυστυχώς η ίδια άγνοια, ναρκοθετούσε εσωτερικά και το κυβερνών κόμμα αλλά και την ηγεσία του. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήξερε τι θέλει να κάνει.

Θεωρητικά, αντιπροσώπευε το κοινωνικό συμφέρον και την ανάγκη μεταρρύθμισης της χώρας.

Πρακτικά αν και υπήρξε συγκριτικά με το παρελθόν καλύτερη διακυβέρνηση, δεν επέφερε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, δεν χτύπησε τη διαφθορά, δεν έβαλε κάποιον φυλακή κατά το λαϊκό λεγόμενο, δεν άλλαξε τους όρους λειτουργίας της Δικαιοσύνης ώστε να μην αποτελεί στυλοβάτη και μηχανισμό συγκάλυψης της διαπλοκής.

Η πολιτική ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποίησε ως επιχείρημα και πολλές φορές ως άλλοθι, το «ηθικό πλεονέκτημα». Δίπλα στην αναποτελεσματικότητα και την ατολμία που συνόδευσε την διακυβέρνηση Τσίπρα (για αντικειμενικούς και υποκειμενικούς λόγους) δημιουργήθηκε μια βολική θεσμολαγνεία.

Ό,τι κακό δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει, το εμφάνιζε ως θεσμολαγνεία και σεβασμό στη Δημοκρατία.

Ακόμη και η λειτουργία παραδικαστικών μηχανισμών μέσα στη Δικαιοσύνη τους οποίους γνώριζαν καλά οι υπουργοί Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ (υπήρχαν συνομιλίες ανώτατων δικαστών που έπαιρναν συνθηματικά «τούρτες και ψάρια» για να απαλλάξουν ενόχους), αντί να γίνουν σημαία για την κάθαρση στη Δικαιοσύνη, έγιναν γαργάρες.

Και ως να μην έφτανε αυτό, οι Ποινικοί Κώδικες που έφερε η κυβέρνηση, οδήγησαν σε απαλλαγή επιχειρηματιών που αντιμετώπιζαν τη φυλάκιση μέσα από δεμένες δικογραφίες.

Αυτά που τότε φαίνονταν ως αναποτελεσματικότητα και φοβική συμπεριφορά (τουλάχιστον σε μένα), σήμερα φοβάμαι ότι αποτελούσαν διαδικασία άμεσης συναλλαγής.

Επιπλέον, ακόμη και η υπόθεση το πόθεν έσχες του Μητσοτάκη, το οποίο ήταν διάτρητο και αποδεδειγμένα ανακριβές, αρχειοθετήθηκε, ενώ ο γράφων εξαιτίας αυτής ακριβώς της τακτοποίησης, βρέθηκε υπόδικος για τις αποκαλύψεις.

Το ίδιο έγινε αργότερα με την υπόθεση Novartis.

Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δεν τα έβαλε με τις Τράπεζες, με τη διαφθορά, με τα καρτέλ, με όσα στοίχειωναν την κοινωνία και όλα αυτά που ξαναανακαλύπτει ο Αλέξης Τσίπρας.

Παρά τα αρνητικά στοιχεία, το 2019, ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε με φυσική φθορά μόλις 4 μονάδων και μάλιστα, παρά το κόστος από την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών.

Το 2023 όμως, παρότι ήταν στην Αντιπολίτευση και παρότι υπήρχαν τα αρνητικά στοιχεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχασε κατά κράτος.

Ο λόγος έχει καταγραφεί ιστορικά όσο και αν αποφεύγεται ως πολιτικό συμπέρασμα από τον Αλέξη Τσίπρα.

Έχασε γιατί δεν έκανε Αντιπολίτευση, συμπορεύτηκε ως πολιτική δύναμη αποδοχής του συστημισμού με τον ηγέτη του να περιμένει τον Μητσοτάκη να πέσει σαν ώριμο φρούτο.

Η αντιπολίτευση που έκανε το Documento χαρακτηριζόταν απαξιωτικά «σκανδαλοθηρία», ενώ αδυναμία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να μιλήσει στον κόσμο και τις ανάγκες του, βαφτιζόταν πολιτική ευπρέπεια και μετριοπάθεια. Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2019, είναι αυτό που βλέπει κάποιος στο πρόσωπο του σημερινού ηγέτη του (με ημερομηνία λήξης), Σωκράτη Φάμελλου.

Η προσωπικότητα ωστόσο και η εικόνα που είχε δημιουργηθεί για τον Αλέξη Τσίπρα, εμφάνιζε τον γραφειοκρατικό μηχανισμό που διύλιζε τον κώνωπα στην Κουμουνδούρου, ως κάτι το ακόμη ελπιδοφόρο.

Όταν ο άγνωστος Στέφανος Κασσελάκης επιβλήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ από τον Αλέξη Τσίπρα ο οποίος θεωρούσε ότι μπορούσε έτσι να ελέγχει το κόμμα έως ότου επιστρέψει, οι ψηφοφόροι του κόμματος το είδαν ως σωτηρία.

Παρέβλεψαν την πολιτική του άγνοια και όποια άλλα αρνητικά στοιχεία, γιατί αυτό είχε ανάγκη.

Με όρους marketing που ήδη είχε υιοθετήσει ο Τσίπρας μιμούμενος τον Μητσοτάκη, ο Κασσελάκης ήταν αυτός που θα μπορούσε να νικήσει τον πρωθυπουργό.

Η κομματική γραφειοκρατία και ο τεχνητά συγκολλημένος μηχανισμός μέσα από δήθεν κοινές ιδεολογικές ανησυχίες, άρχισαν να καταρρέουν.

Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας παρενέβη για να αποκαταστήσει την ορθό κομματικό χαρακτήρα του κόμματος.

Για τραγική ειρωνεία, αυτός που διέλυσε το κόμμα δεν ήταν ο Κασσελάκης, αλλά ο ίδιος ο Τσίπρας, ο οποίος το χρησιμοποιεί σήμερα ως δεξαμενή ψηφοφόρων στην οποία κατέληξε μετά από τις δικές του ιδεολογικές παλινωδίες.

Ο καθένας μπορεί να πιστεύει σήμερα, πως ανεξάρτητα από όσα έχουν γίνει, ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο μοναδικός που μπορεί να αντιμετωπίσει τον Μητσοτάκη.

Μπορεί και να ισχύει, αν και επί δύο χρόνια στη Βουλή δεν πήρε τον λόγο ούτε ως βουλευτής ούτε ως πρώην πρωθυπουργός για να το αποδείξει.

Δημιούργησε ένα κόμμα, το οποίο εμφανίζει ως συνεχιστή των μεγάλων παραδόσεων της Αριστεράς (ακόμη και του ΕΛΑΣ), πλην όμως αντί να επενδύσει στα συμπεράσματα που τον οδήγησαν στην ήττα και τη μνήμη, επενδύει στην αμνησία.

Ο άνθρωπος της νέας προσπάθειας, είναι ο στρατηγός της ήττας του το 2023, Νίκος Μαραντζίδης, γνωστός για την αντιΣΥΡΙΖΑ προπαγάνδα αλλά και το μίσος για την Εθνική Αντίσταση (αν και αυτή η δράση του δεν είναι απαραίτητα η πιο ύποπτη). Είναι δε τέτοια η αμνησία του Αλέξη Τσίπρα, που τοποθέτησε ως εκπρόσωπο Τύπου του νέου κόμματος, τον Νίκο Νυφούδη που τον αποκαλούσε «καραγκιόζη». Μεγάλη καρδιά ο Τσίπρας, ή για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζουμε, κάνει την καρδιά του πέτρα. … https://www.documentonews.gr/category/apopseis/

||||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους