Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από το «εικόνισμα» του Μίκη στα διαπιστευτήρια του Brookings. Το χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης πορείας.

=========================================== Ήταν καλοκαίρι του 2012. Η Ελλάδα βρισκόταν στο μεταίχμιο, ανάμεσα στην οργή των μνημονίων και την «ελπίδα» που υποσχόταν η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ.

Θυμάμαι ακόμα την ατμόσφαιρα στο σπίτι του Μίκη Θεοδωράκη, όταν έφτασε η πληροφορία. Ο Τσίπρας είχε περάσει την πόρτα της πρεσβείας «νύχτα». Η επιβεβαίωση ήρθε από δύο διαφορετικές πλευρές, και η απογοήτευση στο πρόσωπο του Μίκη ήταν ανείπωτη.

Λίγο καιρό πριν, ο Αλέξης Τσίπρας τον είχε επισκεφθεί ζητώντας τη στήριξη του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών «Σπίθα». Όπως αποδείχτηκε, δεν αναζητούσε πολιτική ουσία ή εθνική στρατηγική.

Αναζητούσε ένα «εικόνισμα» για να το περιφέρει ως λάφυρο, θέλοντας να εγκλωβίσει το υγιές πατριωτικό κομμάτι της κοινωνίας που –δικαίως– δεν τον εμπιστευόταν.

Η ανάρτηση της Maria Nikolakaki (που παραθέτω παρακάτω) έρχεται να συμπληρώσει αυτό το παζλ της πολιτικής εξαπάτησης με τον πιο κυνικό τρόπο. O Τσίπρας ήταν τα δύο πρόσωπα του Ιανού.

Ενώ στο εσωτερικό της χώρας ο λόγος ήταν «πύρινος» και αντιμνημονιακός, τον Ιανουάριο του 2013 στο Ίδρυμα Brookings των ΗΠΑ, τα διαπιστευτήρια δίνονταν με σαφήνεια: «Υπάρχει κάτι να φοβηθεί κανείς από την Αριστερά στην Ελλάδα;». Εκεί, η «επανάσταση» έδωσε τη θέση της στις διαβεβαιώσεις προς το διεθνές σύστημα.

Η κυνική ομολογία του συνέταιρού του το αποδεικνύει.

Η δήλωση του Πάνου Καμμένου που περιλαμβάνεται στην ανάρτηση είναι το «κλειδί» για να καταλάβουμε πώς λειτουργεί το σύστημα: «Ένας αριστερός πρωθυπουργός... μπορούσε να περάσει τη συμφωνία με τις ΗΠΑ χωρίς να υπάρξει αντίδραση... Δεν θα ξηλώνονταν τα πεζοδρόμια». Αυτό ακριβώς συνέβη.

Χρησιμοποιήθηκε το συναίσθημα ενός λαού σε απόγνωση για να περάσουν πολιτικές που κανένας «δεξιός» δεν θα τολμούσε να υπογράψει χωρίς να προκαλέσει κοινωνική έκρηξη.

Δυστυχώς υπάρχει ένα μάθημα που (δεν) μάθαμε: Σήμερα, χρόνια μετά, πολλοί μιλούν για «γνωστική ασυμφωνία». Η αλήθεια όμως είναι απλή.

Όσο λειτουργούμε με το θυμικό και όχι με τα δεδομένα, όσο επιλέγουμε την «ανάθεση» σε κάθε τι «νέο-παλιό» που μας πλασάρει το σύστημα ως σωτήριο, τόσο ο φαύλος κύκλος θα βαθαίνει.

Η ιστορία του 2012-2015 δεν ήταν μια αποτυχία της «ελπίδας». Ήταν ένας θρίαμβος της πολιτικής εξαπάτησης και της έγκαιρης ενσωμάτωσης. Ας αρχίσουμε να αναλύουμε τα δεδομένα πριν γίνουμε ξανά θεατές στο ίδιο έργο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους