Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θεατρικό, κινηματογραφικό, τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό σχόλιο μαζί, που απευθύνεται σε ηθοποιούς ως tip! Ποτέ μην είστε τόσο καλοί ώστε να σας θαυμάζει ο θεατής την ώρα που σας βλέπει.

Να είστε τόσο καλοί όσο χρειάζεται για να σας θαυμάσει αφού βγεί απ το θέατρο (το σινεμά κλπ) Αν είστε πάρα πολύ καλοί ο θεατής κινδυνεύει απ τον θαυμασμό του να χάσει την υπόθεση του έργου (την πάτησα πριν λίγο με κάποιον που διάβαζε ένα παραμύθι στο ραδιόφωνο... ολη την ωρα έλεγα "δεν το πιστεύω... τι τέλειος... τι ηθοποιάρα.. απιθανος" και στο τέλος συνεισδητοποίησα ότι απ τον πολύ θαυμασμό δεν παρακολουθούσα την ιστορία και δεν κατάλαβα την υπόθεση) Γι αυτό λέμε ότι δεν πρέπει ποτέ να κλαίει ένας ηθοποιός στη σκηνή.

Γιατί εκείνη τη στιγμή της κορύφωσης της συγκίνησης που πρέπει να μαστε απολύτως προσηλωμένοι στην ιστορία που παρακολουθούμε, βγαίνουμε από την ιστορία και λέμε "πωπωπω πως το κανει ρε φίλε! κλαίει αληθινά!" Το ίδιο παθαίνει κι ο ηθοποιός.

Μόλις κλάψει λεει από μέσα του "Απόψε το πέτυχα... τι κριμα που δεν τα κατάφερα τόσο καλά χθες" και βγαίνει απ τον ρόλο.

Ο μεγάλος Γάλλος ηθοποιός Κοκλέν (φωτο), όταν έπαιζε τον Συρανό ντε Μπερζεράκ (με Ρωξάνη την Σάρα Μπερνάρ) σε μια παράσταση παρασύρθηκε τόσο από το συναίσθημά του που δάκρυσε επί σκηνής.

Στο τέλος της παράστασης κάλεσε όλους τους συναδέλφους του ηθοποιούς στις κουίντες και ζήτησε ταπεινά συγγνώμη που δεν μπόρεσε να ελέγξει τα εκφραστικά του μέσα υποσχόμενος πως δεν θα ξανασυμβεί! Την ίδια εποχή ο Στανισλάφσκι έθετε τα θεμέλια της μεθόδου του με την "συγκινησιακή μνήμη" ενώ έναν αιώνα πριν ο Ντιντρό έγραφε το "Παράδοξο με τον ηθοποιό"! Γι αυτό επιμένω οτι η δουλεια του ηθοποιού δεν εχει καμια σχέση με το συναίσθημα το οποιο παραδοξως ειναι το βασικο ζητουμενο της ερμηνειας του! Αλλά για να προκύψει η δουλεια δε γινεται πανω σ αυτο αλλα στα ερεθίσμνατα που το προκαλουν.

Ο ηθοποιος δηλαδη δουλευει το ερεθισμα δεν δουλευει το αποτελεσμα οπως εκαναν παλια κατι ηθοποιίσκοι που ολη τους η ερμηνεια καταναλωνονταν στο πως θα το πω αυτο και πως θα το πω εκεινο (εγραφαν διπλα στις ατακες "εντονα... νευρικα... θυμωμένα... γελώντας κλπ κλπ κλπ") Στη ζωη δεν λεμε "συγγνωμη μισο λεπτο θελω να στεναχωρεθω λιγο" Αν στεναχωριομαστε αυτο προκυπτει απο κατι που συνεβη. ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΤΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙ! Το συναίσθημα είναι ένας αστάθμητος παράγοντας που άλλοτε έρχεται κι άλλοτε δεν έρχεται.

Εμείς όμως δεν μπορούμε να στηριχτούμε σ αυτο ειδικά όταν είμαστε επαγγελματίες γιατι και την μια μερα και την αλλη ο θεατης πληρωνει εισιτηριο.

Δεν μπορουμε να του πουμε "κριμα που δεν ηρθες χθες, χθες μου βγηκε, σημερα δεν μου βγηκε και τοσο" Αυτα ειναι επικινδυνοι και απαραδεκτοι ερασιτεχνισμοι.

Αφήνουμε λοιπον το συναίσθημα να προκύπτει μεσα από τις δρασεις μας.

Τοσο απλά.

Και είμαστε πάντα λίγο λιγότερο καλοί απ αυτό που θα μπορούσαμε... αλλά... ... ως εκεί που δεν παίρνει... γοητευτικοί 🙂

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους