Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είδα τον «Βιολογικό Μετανάστη» του Αρκά και ήταν από αυτές τις παραστάσεις που σε ξεγελούν.

Ξεκινάς να γελάς.

Με τα όργανα που τσακώνονται, φοβούνται, ειρωνεύονται, αντιδρούν.

Και όσο περνά η ώρα καταλαβαίνεις ότι δεν βλέπεις απλώς ένα έξυπνο θεατρικό εύρημα.

Βλέπεις εμάς.

Βλέπεις μια κοινωνία που τρομάζει μπροστά σε ό,τι δεν γνωρίζει.

Τον άνθρωπο που βαφτίζει «απειλή» ό,τι είναι διαφορετικό.

Τον φόβο που ντύνεται λογική.

Την προκατάληψη που παριστάνει την άμυνα.

Και εκεί ακριβώς είναι που το έργο πονάει.

Όχι γιατί μιλάει για κάτι μακρινό ή ξεπερασμένο.

Αλλά γιατί μιλάει για κάτι που ακόμα υπάρχει.

Ο «ξένος» του Αρκά δεν είναι μόνο ένα μεταμοσχευμένο όργανο μέσα σε έναν οργανισμό.

Είναι κάθε άνθρωπος που αντιμετωπίζεται σαν απειλή πριν καν ακουστεί.

Κάθε διαφορετικός που πρέπει πρώτα να απολογηθεί για την ύπαρξή του.

Κάθε «άλλος» που γίνεται εύκολος στόχος για να νιώσουν οι υπόλοιποι ασφαλείς.

Και μέσα σε όλο αυτό, τα κορίτσια της Θεατρικής Ομάδας Ολιστικής Μέριμνας Πτολεμαΐδας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στάθηκαν στη σκηνή με δύναμη, ρυθμό και αλήθεια.

Δεν κρύφτηκαν πίσω από το κείμενο του Αρκά.

Το σήκωσαν.

Το υπηρέτησαν.

Του έδωσαν σώμα, φωνή, νεύρο και ψυχή.

Η σκηνοθεσία των Κωνσταντίνου Ιωαννίδη Κωνσταντίνος Ιωαννίδης και Μένια Ρώμα Μένια Ρώμα δεν αρκέστηκε στο να παρουσιάσει ένα έξυπνο έργο.

Το άνοιξε.

Το έκανε καθρέφτη.

Το έφερε στο σήμερα.

Και η μουσική επιμέλεια του Κώστα Σιδηρόπουλου Kostakis Sidiropoulos λειτούργησε σαν υπόγειος παλμός, κρατώντας την ένταση χωρίς να τη φωνάζει.

Το θέατρο, όταν κάνει σωστά τη δουλειά του, δεν σου δίνει πάντα τη λύση έτοιμη.

Δεν σου δείχνει με το δάχτυλο τι πρέπει να κάνεις.

Σου δίνει όμως κάτι πιο δύσκολο και πιο ουσιαστικό: τον τρόπο να σκεφτείς.

Να δεις αλλιώς.

Να αναρωτηθείς αν το πρόβλημα είναι πράγματι ο «ξένος» ή ο τρόπος που μάθαμε να τον κοιτάμε.

Και κάπου εκεί έρχεται το χαστούκι.

Ήταν η στιγμή που το γέλιο σταμάτησε να είναι μόνο γέλιο και έγινε σκέψη.

Γιατί τελικά ο «ξένος» δεν είναι ποτέ μόνο ο άλλος.

Είναι αυτός που φοβόμαστε, αυτός που δεν καταλαβαίνουμε, αυτός που μας αναγκάζει να κοιτάξουμε μέσα μας.

Μπράβο σε όλους τους συντελεστές.

Μπράβο στους σκηνοθέτες, στη μουσική επιμέλεια, σε όσους δούλεψαν για να στηθεί αυτή η παράσταση.

Και πάνω απ’ όλα, μπράβο στα κορίτσια.

Γιατί απέδειξαν ότι το ερασιτεχνικό θέατρο, όταν έχει αλήθεια, τόλμη και ψυχή, δεν είναι καθόλου «ερασιτεχνικό». Είναι θέατρο. https://www.eordaia.gov.gr/%CE%BF-%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%AC-%CE%AD%CF%81/ Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους