Με τα μάτια στη Γάζα του Ντίνου Σιώτη Γράφει η Χριστίνα Λιναρδάκη στο Στίγμα Λόγου Στο αποτρόπαιο έγκλημα που συντελεί το Ισραήλ εναντίον του παλαιστινιακού λαού στη Γάζα αναφέρεται ο Ντίνος Σιώτης...

Πλήρες Κείμενο:

Με τα μάτια στη Γάζα του Ντίνου Σιώτη Γράφει η Χριστίνα Λιναρδάκη στο Στίγμα Λόγου Στο αποτρόπαιο έγκλημα που συντελεί το Ισραήλ εναντίον του παλαιστινιακού λαού στη Γάζα αναφέρεται ο Ντίνος Σιώτης σε αυτή τη συλλογή του, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πόλις και που ήρθε να προσταθεί στο ήδη σημαντικό σώμα αντίστοιχων έργων με θέμα τα δεινά της Παλαιστίνης και των ανθρώπων της.

Την εισαγωγή στη συλλογή υπογράφει ο Παντελής Μπουκάλας και τον πρόλογο ο γερουσιαστής των ΗΠΑ Bernie Sanders.

Όπως διευκρινίζει στο υστερόγραφο ο ποιητής, «τα ποιήματα αυτής της συλλογής είναι ανταποκρίσεις από τη Γάζα, έναν τρόπο μαρτυρίου.

Γράφτηκαν εν θερμώ –και δημοσιεύονται ανεπεξέργαστα, με τη σειρά που γράφτηκαν-, από την πρώτη μέρα της τρομοκρατικής επίθεσης της Χαμάς στο Ισραήλ τον Οκτώβριο του 2023 μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου του 2026». Και τα ποιήματα είναι πολλά.

Συνήθως σύντομα, δύο ή τριών στροφών μόλις, χωράνε δύο (ή και τρία ενίοτε) στη σελίδα – όσο πολλά όμως και να ‘ναι δεν φτάνουν (καμία κραυγή, καμία υπερβολή δεν φτάνει) για να περιγράψουν τη φρίκη της γενοκτονίας σε όλη της την έκταση: ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ Οι αεροπορικές επιδρομές στη Γάζα καταπίνουν το φως της μέρας, ανα- κατεύουν τα συντρίμμια των κτιρίων με το αίμα, πελαγοδρομούν σε έναν κατεστραμμένο ουρανό, μοιράζουν απλόχερα συντριβή και θάνατο Ο πόλεμος αυτός είναι ένα απίστευτο έγκλημα που γίνεται με τη σύμπραξη των Δυτικών οι οποίοι, με την ανοχή τους, ουσιαστικά στηρίζουν τους Ισραηλινούς: «μπροστάρηδες ΗΠΑ και ΕΕ, όλοι/ μαζί ένα θαυμαστό συνονθύλευμα,/ μια χλευαστική επίφαση πολιτισμού» (από το ποίημα «Επίφαση πολιτισμού»). Τα παιδιά είναι ανάμεσα στα πάμπολλα θύματα που θρηνούν οι παλαιστινιακές οικογένειες από την αρχή του πολέμου.

Θύματα που δεν είναι μόνο στρατιώτες, παρά άνθρωποι απλοί, άμαχοι, ξεχασμένοι: ΑΜΑΧΟΙ ΝΕΚΡΟΙ Τόσοι νεκροί, Θεέ μου, τόσες χιλιάδες νεκροί από βομβαρδισμούς σε τόσες πόλεις, χωρίς καν μία μάχη, από πυρά εχθρικά περικυκλωμένοι από παντού, άοπλοι, άμαχοι, γκρεμισμένοι, άταφοι, χαροκαμένοι, ξεχασμένοι από όλους.

Ο πόνος υψώνεται απύθμενος, η αγωνία ολοένα κορυφώνεται, οι θυσίες δεν είναι ποτέ αρκετές, η δίψα για αίμα μαίνεται αβυσσαλέα: ΓΑΖΕΣ ΣΤΗ ΓΑΖΑ Κρατάω γάζες πολέμου δεμένες με αίμα, λευκούς αφρούς στο στόμα σκοτωμένων παιδιών, μητέρες με τρύπες από σφαίρες στο στήθος, αδιάκοπο κλάμα και οργή, τάφους μαζικού, νοσοκομεία πυροπολημένα Ο Ντίνος γράφει όχι μόνο με θαυμαστή ενσυναίσθηση, αλλά με πραγματική συμπόνοια και σύμπνοια, στηλιτεύει με αιχμηρότητα τους ιθύνοντες χωρίςνα μασάει τα λόγια: «Κύριε Νετανιάχου, κύριε Τραμπ, στη Γάζα/ τα τελευταία δύο χρόνια έχετε φέρει μόνο/ εξαθλίωση, καταστροφή και θάνατο» (από το ποίημα «Εγκληματίες πολέμου»). Η συλλογή είναι ένα ηχηρό σχόλιο ενάντια στον πόλεμο, μια κατάθεση του συγκλονισμού που αισθάνεται οποιοσδήποτε σώφρων άνθρωπος στη θέα όλων όσων συμβαίνουν στη Γάζα και όχι μόνο αυτό: είναι ένα βαρύ κατηγορώ εναντίον όλων των υπευθύνων για την κατάσταση, άμεσων και έμμεσων: Ο ΡΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Θυμάστε ποιοι ήταν, θυμηθείτε τι έκαναν, θυμάστε πότε ήρθαν, θυμηθείτε τι υποσχέθηκαν, κοιτάξτε την αναλογία θανάτων αμάχων προς μαχητές, κοιτάξτε ποιοι ζήτησαν να αδειάσουν τα κράτη στην αίθουσα του ΟΗΕ, μην αφήνετε την Ιστορία σε απολγητές του πολέμου, η Γάζα είναι αυτό που έκανε πάντα το Ισραήλ: Θείε Σαμ, θέλω αυτό το όπλο κι εκείνο το όπλο κι αυτό το τανκ κι εκείνο το ντρόουν», εμείς απλώς κοιτάμε, δεν συμμετέχουμε παρά μόνο με πορείες, στολίσκους ειρήνης, διαμαρτυρίες και ψηφίσματα, εκείνοι σκοτώνουν, δολοφονούν και θανατώνουν, αλλάζουνε τον ρου της Ιστορίας.

Περισσότερο από ένα κατηγορώ, η συλλογή αυτή του Ντίνου Σιώτη είναι μια πρόσκληση για επιστροφή στη σύνεση και την αλήθεια, μια κραυγή για ανθρωπιά στο πρόσωπο των φρικτότερων δεινών του πολέμου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους