Σαν σήμερα 1930, γεννήθηκε ο σπουδαίος αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης, Κλιντ Ίστγουντ. Ο Κλιντ Ίστγουντ (Clinton Eastwood) είναι ένας από τους λίγους ηθοποιούς του Χόλιγουντ που το όνομά του...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αναδείχθηκε ως αστέρι πρώτου μεγέθους, όχι στην Αμερική, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά στην Ιταλία και επιστρέφοντας θριαμβευτικά στα πάτρια εδάφη εξελίχθηκε σ’ έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους σκηνοθέτες του κινηματογράφου.

Στη μακροχρόνια καριέρα του, που ξεκινά από το 1955, υποδύθηκε δύο εμβληματικούς χαρακτήρες της μεγάλης οθόνης, τον «Άνθρωπο δίχως όνομα» και τον «Επιθεωρητή Κάλαχαν» και σκηνοθέτησε σημαντικές ταινίες («Μπερντ», «Οι Ασυγχώρητοι», «Σκοτεινό Ποτάμι», «Million Dollar Baby»). Τα πρώτα βήματα στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη Ο Κλίντον Ίστγουντ ο νεώτερος γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1930 στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας.

Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, περιπλανήθηκε αρκετές φορές με την οικογένειά του, προτού τελικά εγκατασταθεί στο Πίντμοντ της Καλιφόρνιας το 1940.

Στρατεύτηκε κατά τη διάρκεια του Κορεατικού Πολέμου και υπηρέτησε τη θητεία του στην Καλιφόρνια.

Μετά την αφυπηρέτησή του το 1953, μετακόμισε στο Χόλιγουντ, κάνοντας διάφορες δουλειές του ποδαριού στην προσπάθειά του να βρει μία ευκαιρία να εισέλθει στο μαγικό κόσμο του κινηματογράφου.

Ένα δοκιμαστικό στη Universal το 1954 του εξασφάλισε ένα συμβόλαιο 40 εβδομάδων, αλλά ύστερα από μία ανανέωση και μία σειρά από ρολάκια στις ταινίες τρόμου του Τζακ Άρνολντ «Τρομαγμένη Πολιτεία» («Tarantula», 1955) και «Revenge of the Creature» (1955), το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε ξανά.

Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές, προτού κάνει το μεγάλο μπαμ το 1959 με το ρόλο του Ρόουντι Γέιτς στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά γουέστερν «Rawhide» (1959-1965). Ο Κλιντ Ίστγουντ έτυχε διεθνούς αναγνώρισης δια μέσου Ιταλίας, όταν υποδύθηκε τον «Άνθρωπο Χωρίς Όνομα» - ένα λιγομίλητο και ατρόμητο πιστολά, του οποίου η στωικότητα καλύπτει τον βάναυσο χαρακτήρα του - στην τριλογία των σπαγγέτι γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε «Για μια χούφτα δολάρια» («Per un pugno di Dollari», 1964), «Μονομαχία στο Ελ Πάσο» («Per qualche Dollari in più», 1965) και «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος» («Il buono, il brutto, il cattivo», 1966). Το 1967 οι τρεις ταινίες προβλήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες με μεγάλη επιτυχία, καθιστώντας τον Ίστγουντ αστέρι πρώτου μεγέθους και περιζήτητο ηθοποιό.

Το 1968 πρωταγωνίστησε στο πρώτο του αμερικανικό γουέστερν «Κρεμάστε τους ψηλά!» («Hang ’Em High»), που σκηνοθέτησε ο Τεντ Ποστ, κατ’ απομίμηση των ταινιών γουέστερν-σπαγγέτι.

Την παραγωγή της ταινίας ανέλαβε η νεοσύστατη εταιρεία του Ίστγουντ «Malpaso», που στα ιταλικά σημαίνει «κακή κίνηση». Ήταν η συμβουλή του ατζέντη του, όταν ο Ίστγουντ του ζήτησε τη γνώμη του για την απόφασή του να συνεργαστεί με τον ιταλό σκηνοθέτη Σέρτζιο Λεόνε.

Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Ντον Σίγκελ στο αστυνομικό δράμα «Το Δίκιο σου το Παίρνεις με Αίμα» («Googan’s Bluff»), ο οποίος του δίδαξε και τα μυστικά της σκηνοθεσίας, που αποτέλεσαν πολύτιμη παρακαταθήκη για τη μετέπειτα σπουδαία καριέρα του πίσω από την κάμερα, όπως έχει παραδεχτεί και ο ίδιος, απονέμοντας τα εύσημα στον δάσκαλό του σε κάθε ευκαιρία.

Με τον Σίγκελ συνεργάστηκε στο γουέστερν «Οι γύπες πετούν χαμηλά» («Two Mules for Sister Sara», 1970), στο ψυχολογικό θρίλερ «Ο Προδότης» («The Beguiled», 1971) και στην ταινία δράσης «Απόδραση από το Αλκατράζ» («Escape from Alcatraz», 1979). Η κορύφωση της συνεργασίας τους ήταν η ταινία με ήρωα τον αδίστακτα αποτελεσματικό αστυνομικό επιθεωρητή Χάρι Κάλαχαν, τον «Βρώμικο Χάρι» («Dirty Harry»), με τις χαρακτηριστικές ατάκες του τύπου «Go ahead, make my day». Η πρώτη ταινία ήταν «Ο Επιθεωρητής Κάλαχαν» («Dirty Harry», 1971) και ακολούθησαν τρεις ακόμη, στις οποίες δεν συμμετείχε ο Σίγκελ: «Ένα Μάγκνουμ 44 για τον Επιθεωρητή Κάλαχαν» («Magnum Force», 1973) του Τεντ Ποστ, «Ο Επιθεωρητής Κάλαχαν Ξαναχτυπά» («The Enforcer», 1976) του Τζέιμς Φάργκο και «Ο Βρώμικος Χάρι» («Sudden Impact», 1983), που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Ίστγουντ.

Οι πρώτες σκηνοθετικές απόπειρες Το 1971 ο Κλιντ Ίστγουντ στράφηκε στη σκηνοθεσία, με ταινίες όπως το θρίλερ «Η Νύχτα της Εκδικήσεως» («Play Misty for Me», 1971), τα γουέστερν «Περιπλανώμενος Πιστολέρο» («High Plains Drifter», 1972), «Εκδικητής εκτός νόμου» («The Outlaw Josey Wales», 1976) και το θρίλερ κατασκοπείας «Ο Δολοφόνος των Άλπεων» («The Eiger Sanction», 1975), κρατώντας σε όλες πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Στο γουέστερν «Εκδικητής εκτός νόμου» υποδύεται έναν αγρότη του Μιζούρι που καταφεύγει στη βία για να εκδικηθεί τη σφαγή της οικογένειάς του από λιποτάκτες στρατιώτες των Βορείων.

Μία ταινία που εξανθρωπίζει την αρχετυπική εικόνα του εκδικητή Ιστγουντ.

Το 1977 σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε μία ακόμη δυναμική περιπέτεια, την ταινία δράσης «Ο άνθρωπος που δεν υπέκυψε ποτέ» («Gauntlet»). Το λεπτό χιούμορ που διαπερνά την περιπέτεια «Μπρόνκο Μπίλι» («Bronco Billy», 1980) τον απομακρύνει αρκετά από το χάος των αστυνομικών ταινιών και των γουέστερν.

Το 1982 παρουσίασε το ψυχροπολεμικό θρίλερ «Ο υπερκατάσκοπος των δύο ηπείρων» («Firefox»), στην οποία υποδύεται έναν αμερικανό πιλότο που κλέβει ένα τζετ τελευταίας τεχνολογίας από τους Σοβιετικούς.

Την ίδια χρονιά γύρισε το κοινωνικό δράμα «Ο δρόμος για το Νάσβιλ» («Honkytonk Man»), που εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, με ήρωα ένα τραγουδιστή της κάντρι που βρίσκεται στα τελευταία του από φυματίωση και θέλει να πραγματοποιήσει το τελευταίο του όνειρο να παίξει σε συναυλία στο Νάσβιλ, την πατρίδα της κάντρι μουσικής.

Το 1985 επέστρεψε στις ρίζες του και γύρισε το γουέστερν «Σιωπηλός Καβαλλάρης» («Pale Rider»), ένα από τα λίγα επιτυχημένα γουέστερν της δεκαετίας του ’80. Το 1986 υποδύθηκε ένα βετεράνο λοχία των πεζοναυτών στην ταινία «Ο Στρατιώτης» («Heartbreak Ridge»), ο οποίος καλείται να εκπαιδεύσει μία ομάδα νεοσυλλέκτων προκειμένου αυτοί να χρησιμοποιηθούν στην εισβολή των Αμερικανών στην Γρενάδα.

Η ταινία του «Λευκός κυνηγός, Μαύρη Καρδιά» (1990) αναφέρεται σ’ ένα επεισόδιο από την ιστορία του κινηματογράφου και συγκεκριμένα στα περιπετειώδη γυρίσματα της ταινίας του Τζον Χιούστον «Η βασίλισσα της Αφρικής» («The African Queen», 1951). Λάτρης της τζαζ και πιανίστας o ίδιος, σκηνοθέτησε το 1988 τη βιογραφική ταινία «Μπερντ» («Bird»), για τον σπουδαίο και τραγικό συνάμα σαξοφωνίστα Τσάρλι Πάρκερ (τον υποδύθηκε ο Φόρεστ Γουϊτάκερ) και δημιούργησε το ντοκιμαντέρ «Thelonious Monk: Straight, No Chaser» (1988) για έναν άλλο μεγάλο της τζαζ, τον πιανίστα Θελόνιους Μονκ.

Εκτός οθόνης, ο Κλιντ Ίστγουντ απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα του Τύπου, όταν το 1986 εξελέγη δήμαρχος στην παραθαλάσσια πόλη Καρμέλ της Καλιφόρνιας.

Η αναγνώριση και τα πρώτα βραβεία Όσκαρ Επειδή το υποκριτικό του ύφος δεν ήταν ιδιαίτερα εκφραστικό, οι ταινίες του αρχικά αντιμετωπίζονταν αρνητικά τις περισσότερες φορές από την κριτική.

Ο τυπικός ρόλος του ήταν αυτός ενός μοναχικού και σκληρού άνδρα, του οποίου η βίαιη συμπεριφορά ήταν σύμφωνη με τις δικές του ηθικές αρχές.

Ωστόσο, η προθυμία του Ίστγουντ να απομυθοποιήσει αυτού του είδους τους χαρακτήρες, όπως τους πιστολάδες του γουέστερν και τους σκληρούς αστυνομικούς, άρχισαν να αλλάζουν σταδιακά τις απόψεις των κριτικών για τις ταινίες του. Ο Ίστγουντ τώρα ήταν σε θέση να παρουσιάζει πιο σύνθετους χαρακτήρες και πιο εκλογικευμένες σκηνές δράσης.

Μετά το ανεπιτυχές αστυνομικό δράμα «Βάπτισμα Πυρός» («The Rookie», 1990), γύρισε το αναθεωρητικό γουέστερν «Οι Ασυγχώρητοι» («Unforgiven», 1992), για να αποθεωθεί από την κριτική και να κερδίσει το Όσκαρ σκηνοθεσίας και να είναι υποψήφιος για το Όσκαρ του πρώτου ανδρικού ρόλου.

Ακολούθησε το δράμα «Ένας Τέλειος Κόσμος» («A Perfect World», 1993), όπου ένας δραπέτης κατάδικος (Κέβιν Κόστνερ) παίρνει ως όμηρο ένα αγόρι και μεταξύ τους αναπτύσσεται μία ασυνήθιστη σχέση. Ο Ίστγουντ παίζει έναν αστυνομικό που τους καταδιώκει.

Την ίδια χρονιά έκανε μία σπάνια εμφάνιση σε ταινία άλλου σκηνοθέτη, όταν υποδύθηκε ένα πράκτορα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που προσπαθεί να αποτρέψει τη δολοφονία του αμερικανού προέδρου, στο δημοφιλές θρίλερ δράσης του Βόλφγκανγκ Πέτερσεν «Η Δεύτερη Ευκαιρία» («In the Line of Fire»,

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους