Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για την εφ. Documento και τον Νίκο Μαραντζίδη Με την εφημερίδα Documento συνεργάστηκα στενά για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ιστορικά κείμενά μου δημοσιεύθηκαν τόσο στην ίδια την εφημερίδα όσο και στα ένθετά της «Αιρετικά» και “HotDoc History”. Στα χρόνια μάλιστα της πανδημίας κρατούσα μια εβδομαδιαία επιφυλλίδα (στην τελευταία σελίδα του πολιτιστικού ένθετου “DocVille”) που ξεκινούσε πάντοτε από κάποιο γεγονός της επικαιρότητας για να ανατρέξει ύστερα σε ομόλογα φαινόμενα του παρελθόντος προτού ξανάρθει να φωτίσει διαφορετικά το παρόν (κείμενα που ακολούθως συγκεντρώθηκαν στο βιβλίο μου «Η μνήμη και η πόλις»). Παρότι διέκρινα τις (εμφανείς άλλωστε) «κίτρινες» ροπές της εφημερίδας, εκτιμούσα πως αξίζει να συνομιλεί κανείς με τους αναγνώστες της, καθότι -όσο μπορούσα να διακρίνω- ήταν άνθρωποι λαϊκοί, του μόχθου.

Με τον Νίκο Μαραντζίδη με ενώνει μια μακρόχρονη φιλία – γνωριστήκαμε περί το 1987 μέσω του Νίκου Ράπτη (που τώρα είναι συμπρόεδρος του Cosmos), όταν ήμαστε και οι τρεις στον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Ύστερα οι πολιτικές μας πορείες απέκλιναν για δεκαετίες ωσότου ξανασυναντηθήκαμε στο νέο εγχείρημα της ΕΛΑΣ, της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης.

Όλα τα ενδιάμεσα χρόνια, όμως, παρά τις πολιτικές μας διαφωνίες, η φιλία μας δεν διαταράχτηκε στο ελάχιστο.

Αντιθέτως συχνά συντονίζαμε τις διακοπές μας ώστε να έχουμε άπλετο χρόνο για απολαυστικές πολιτικές αντιπαραθέσεις.

Διότι ο Νίκος Μαραντζίδης είναι ένας εξόχως ευφυής όσο και ανοιχτόμυαλος συνομιλητής.

Γι’ αυτό άλλωστε, στο περιθώριο των συζητήσεων, συνυπογράψαμε και τρία αμιγώς επιστημονικά κείμενα που δημοσιεύθηκαν σε ισάριθμους αγγλόγλωσσους συλλογικούς τόμους.

Με δυο λόγια: Μπορεί να διαφωνήσει κανείς με τον Νίκο Μαραντζίδη, με ορισμένες από τις ιστορικές μελέτες του ή με τις κατά καιρούς πολιτικές επιλογές του, αλλά μόνο μικρόνοοι ή κακόπιστοι αμφισβητούν τη βαρύτητα των επιχειρημάτων του, την ευθύτητα του λόγου του και την ειλικρίνεια των προθέσεών του.

Διά ταύτα, μετά την (εξωφρενική) δολοφονία χαρακτήρα που εξαπέλυσε η σημερινή Documento ενάντια στον Νίκο, διακόπτω εντελώς κάθε συνεργασία μου μαζί της, παρότι συνεχίζουν να εργάζονται εκεί ορισμένοι καλοί δημοσιογράφοι, τους οποίους εκτιμώ και αγαπώ.

Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το μακρινό 2001.

Καλοκαίρι στο Πήλιο, ο καθείς με τη φανέλα που τότε τον ενέπνεε. Ο Νίκος Μαραντζίδης με τους δρομείς καθότι άρχισε να συμμετέχει παθιασμένα σε Μαραθώνιους, ο Νίκος Ράπτης πάλι είχε παθιαστεί με τους Νέους Δημοκρατικούς του Κλίντον (στη φανέλα αναγράφεται ο ιστότοπός τους) και εγώ έγραφα μανιωδώς ένα κριτικό κείμενο για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών (εξού το "επαναστατικό" σύνθημα «Αξιολόγηση; Όχι ευχαριστώ»).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους