Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΙΜΟΤΕΡΗ ΚΑΜΠΗ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ Νίκος Σίμος Όταν βαθαίνει απροκάλυπτα η κρίση του θεσμικού μεταχουντικού (μεταπολιτευτικού) εποικοδομήματος Όταν η Δικαιοσύνη...

Πλήρες Κείμενο:

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΙΜΟΤΕΡΗ ΚΑΜΠΗ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ Νίκος Σίμος Όταν βαθαίνει απροκάλυπτα η κρίση του θεσμικού μεταχουντικού (μεταπολιτευτικού) εποικοδομήματος Όταν η Δικαιοσύνη αμφισβητείται - όχι άδικα - ανοιχτά από τους πολίτες Όταν τα καρτέλ των ιδιωτικών συμφερόντων χειμάζουν έναν λαό Όταν διαλύεται στην συνείδηση των πολιτών η ουσία της έννοιας πολιτική, τότε η εξουσία έχει αποκοπή πλήρως και ουσιαστικά από την πραγματικότητα της χώρας και της κοινωνίας της.

Είναι τέτοιο το μέγεθος της κοινωνικοπολιτικής μας παρακμής και της συλλογικής μας απελπισίας που η απολιτική παρουσία μοιάζει να αποτελεί προσόν στον «νεοφανή» δημόσιο βίο μας Είναι αναμφίβολα το πολιτικό σύμπτωμα μιας ουσιαστικής κοινωνικής εξάντλησης.

Με την τελευταία μνημονιακή και εξωγενώς πειθήνια κυβέρνηση της Μητσοτακικής Δεξιάς, ζούμε την ολοκλήρωση της κατάρρευσης της πολιτικής και ηθικής νομιμοποίησης ολόκληρου του μεταχουντικού κοινοβουλευτικού αστικοδημοκρατικού μοντέλου, που στην ουσία αποτέλεσε την παλινόστηση της προχουντικής φαυλότητας, κάτω από την παραδοσιακά εξωγενή εξάρτηση της προτεκτοροποίησης.

Εδώ που φτάσαμε και με τα εφιαλτικά πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και εθνικά αδιέξοδα μπροστά μας, η πλειοψηφούσα κοινωνική αδράνεια δεν μπορεί να δικαιολογηθεί Χωρίς την Νέμεσι που πρέπει να επέλθει για τα πεπραγμένα που υποθήκευσαν το μέλλον γενεών, η προοπτική της Αναγέννησης της Πατρίδας δεν μπορεί να υπάρξει Μόνο μέσα από την λαϊκή πλειοψηφικά συμμετοχική, εξεγερτική διαδικασία μπορεί να κατακτηθεί η συλλογική συνείδηση, για το που βρισκόμαστε και που θέλουμε να πάμε σαν κοινωνία, σφυρηλατώντας παράλληλα την συλλογική αυτοκριτική μας ωριμότητα, γιατί πλειοψηφικά ο λαός αυτός δεν είναι άμοιρος της παρακμιακής πορείας της χώρας.

Οι απαντήσεις για το άγος του χρεοστασίου , η απόδοση ευθυνών για το σύνολο της διαχείρισης της μνημονιακής περιόδου στα δημόσια πρόσωπα που είχαν πρωταγωνιστική συμμετοχή στην υποθήκη της χώρας, οφείλει να αποτελέσει την πλειοψηφική λαϊκή απαίτηση Αυτό απαιτεί κινητοποίηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών που θα απαιτήσουν και θα επιβάλουν αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, ώστε να πάρουν τον έλεγχο και την ευθύνη των παραπέρα πολιτικών εξελίξεων Ιστορικά και με την εμπειρία μου στην νεότερη πολιτικοκοινωνική επικαιρότητα στην χώρα αυτή και με την επικρατούσα κοινωνική παραίτηση, οι τρέχουσες εσωτερικές εξελίξεις δεν με εκπλήσσουν Ζούμε στην εποχή των ανάποδων εννοιών και ανάμεσα σε ανθρώπους - πολλοί τάχατες προοδευτικοί κατά δήλωση τους - που εθίζονται στην στρέβλωση αξιών και εννοιών κατά πως βολεύει το αφήγημα που τους κάνει να νομίζουν ότι υπάρχουν ! Η νεοελληνική μας πραγματικότητα κάνει μια ιλιγγιώδη και παρατεταμένη πορεία φθοράς και μέσα σε αυτή εθίζονται - παλιοί και νέοι φερέλπιδες εκπρόσωποι της συλλογικής ενοχής - να θέλουν να διαχειριστούν την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο σε ένα προδιαγεγραμμένο, από την φθορά, την υποθήκη της χώρας και την πλειοψηφούσα συλλογική ασυνειδησία, μέλλον Οι ανελεύθερες κοινωνίες πάσχουν από έλλειμμα συλλογικής συνείδησης και διακατέχονται από βαθιά συντηρητικότητα Σε κοινωνίες σαν την δική μας οι αλλαγές και οι ρήξεις τρομάζουν και κατά πλειοψηφία η ίδια αυτή κοινωνία έχει το συνήθειο να μην προσέχει ποτέ επι της ουσίας τον δημόσιο λόγο αλλά το πρόσωπο που τον εκφέρει Φτάνει ο τίτλος , η φήμη, ο εφήμερος ατομικός προσδιορισμός, η επίκαιρη προβολή του ομιλούντος για να πείσει, να ενθουσιάσει ή και να φανατίσει Έτσι όταν η μέλλουσα πολιτική πράξη δεν θα συμφωνήσει με τον δημεγερτικό λόγο του και με τις - πολλές φορές - ανεδαφικές προσδοκίες που γέννησε αυτός ο λόγος, έρχεται η απογοήτευση Η επανάληψη στον χρόνο της ίδιας πλειοψηφικής κοινωνικής νεοελληνικής νοοτροπίας (ελπίδα, προσδοκία, ανάθεση) έφερε την κοινωνική παραίτηση και ιδιώτευση σε μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας μας Χωρίς σαφή ταξικό προσανατολισμό και χωρίς διακριτό πολιτικοιδεολογικό στίγμα, κανένας πολιτικός φορέας δεν θα καταφέρει να διαχειριστεί τα τεράστια προβλήματα που γεννά η δυναμική και διαρκής παρουσία του χρεοστασίου Ακόμα και ο στόχος της δικαιότερης διαχείρισης της χρεοδουλείας θα προσκρούσει στις αποικιακές απαιτήσεις των δάνειων δυνάμεων που χάλκευσαν τα εκατονταετή, τουλάχιστον, δεσμά του χρέους της χώρας Στην ημεδαπή μας Παροικία και στο παρατεταμένο χρεοστάσιό της αφού υποθηκεύσαμε το μέλλον μας και το αύριο των παιδιών μας και αφού καταφέραμε πολλά από αυτά να τα ξενιτεύσουμε πορευόμαστε ...ελπίζοντας, σε πρόσωπα , σε σχήματα ...στον «καλό Θεό της Ελλάδας», σταθερά επαναλαμβάνοντας πλειοψηφικά την πολιτική και πολιτισμική μας οπισθοδρόμηση και τον διαρκή μα και με οβιδιακές μεταβολές ραγιαδισμό μας Εν τω μεταξύ νέα πολιτικά κόμματα εμφανίζονται πολλά υποσχόμενα και σφοδρή εκλογοπολιτική ανακατάταξη προοιωνίζεται στις επόμενες εκλογές Εμείς … σταθερά προσηλωμένοι στις «δεδομένες διεθνείς υποχρεώσεις» της χώρας και στην «Ευρωπαϊκή μας προοπτική» - σε μια ΕΕ, παρεμπιπτόντως, που κατέρρευσε ουσιαστικά και ακολουθεί το σχέδιο που θα την μετατρέψει σε πολεμικό πεδίο αναμέτρησης της δυτικότροπης παγκοσμιοποίησης με την Ρωσία - αναμένομε τον «καλό Θεό της Ελλάδας» …και βλέπουμε! Θυμίζω: Το 2027 ολοκληρώνονται τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και σταδιακά πλησιάζουμε στο 2032, όπου λήγει η περίοδος χάριτος για την αποπληρωμή των τόκων του χρέους.

Ποιο είναι το σχέδιο επιβίωσης της χώρας όταν αυτές οι δύο δικλείδες ασφαλείας εξαφανιστούν; Αποφεύγοντας να παραθέσω, για λόγους οικονομίας του κειμένου, την νομική τεκμηρίωση, σε σχέση με το βασικό μνημόνιο του 2010 και της επακόλουθες μνημονιακές συμβάσεις, του αείμνηστου μέντορα του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργου Κασιμάτη θα σημειώσω: Αν ο χώρος, που σημειολογικά ονομάζεται Ελλάδα, δεν επαναμετατραπεί σε χώρα με σχετική κυριαρχία, αποτινάζοντας την χρεοδουλεία, τίποτα από τις «εκθέσεις ιδεών» και τις κοινοτυπίες που ακούμε χρόνια τώρα, επί τη ευκαιρία της ιλιγγιώδους παρακμής μας, δεν πρόκειται ΠΟΤΕ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΘΕΙ Για να αποτιναχθεί ο Ζυγός της Δουλείας χρειάζονται ρήξεις με το πολιτικομεταπρατικό σύστημα και βεβαίως με τα αφεντικά του, τους νεοκοτζαμπάσιδες που διαφεντεύουν την χώρα, σε ένα κλοιό ιδιοτελών συμφερόντων που ακουμπά σε εξωελληνικές γεωπολιτικές και γεωοικονομικές επιδιώξεις Κατά τα άλλα ...η ελπίδα έρχεται ... Δεκαέξι χρόνια στον δρόμο είναι... που θα πάει;...θα φτάσει κάποτε!... Πότε; Όταν ο νεοέλληνας από υπήκοος και νεοραγιάς, που εθίζεται στο να κριτικάρει επί παντός επιστητού και να χειροκροτεί ότι του χαϊδεύει τα αυτιά αναθέτοντας, γίνει πολίτης και πάψει να χειροκροτεί φανατιζόμενος αυτόκλητους ή μεθοδευμένα εμφανιζόμενους «σωτήρες» και πάρει την πρωτοβουλία καθολικά συμμετέχοντας στα ζητήματα που αφορούν τον ίδιο και την χώρα Όταν αποφασίσει μαχητικά να αλλάξει την μοίρα του, την μοίρα της χώρας του, δίνοντας πραγματική προοπτική σε μια Ελλάδα στην οποία θα μπορούν να οικοδομήσουν το μέλλον τους οι νεότεροι Έλληνες

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους