Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρακολουθώ τα σχόλια των τελευταίων ημερών και μου κάνει εντύπωση πόσος θαυμασμός εκφράζεται για έναν άνθρωπο που έμεινε δίπλα στη γυναίκα του στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της.

Δεν λέω ότι δεν είναι συγκινητικό. Είναι.

Απλώς αναρωτιέμαι γιατί μας φαίνεται τόσο σπάνιο.

Για μένα, όταν δύο άνθρωποι έχουν χτίσει μια ζωή μαζί, η παρουσία του ενός δίπλα στον άλλο στις δοκιμασίες δεν είναι κάτι που χρειάζεται μετάλλιο.

Είναι η υπόσχεση που δίνουμε όταν αγαπάμε, ακόμη κι αν δεν την εκφράζουμε με λόγια.

Ίσως τελικά αυτό που προκαλεί τόσο μεγάλη εντύπωση να είναι ότι έχουμε συνηθίσει να ακούμε περισσότερες ιστορίες φυγής παρά παραμονής, περισσότερα παραδείγματα αδιαφορίας παρά αφοσίωσης.

Έτσι, όταν βλέπουμε κάποιον να κάνει το αυτονόητο, το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι εξαιρετικό.

Δεν μειώνω καθόλου τη στάση του.

Το αντίθετο.

Τη θεωρώ αξιοπρεπή, ανθρώπινη και βαθιά ουσιαστική.

Απλώς θα ήθελα να ζούμε σε μια κοινωνία όπου τέτοιες πράξεις δεν θα μας ξάφνιαζαν τόσο, γιατί θα ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Η αληθινή αγάπη δεν αποδεικνύεται στα εύκολα.

Αποδεικνύεται όταν κάποιος επιλέγει να μείνει παρών μέχρι το τέλος.

Και αυτό, όσο σπουδαίο κι αν είναι, θα έπρεπε να το θεωρούμε φυσικό για όποιον αγαπά πραγματικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους