Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πως “#σώθηκε” ο Αμερικανός ατζέντης της Τουρκίας και φίλος του Προέδρου Τράμπ; Οι δύο ανακοινώσεις του Μάρκο Ρούμπιο για τον Μπάρακ… Ο αποκεφαλισμός της αντιπολίτευσης από τον ισλαμιστή Ερντογάν .

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~` Ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάρκο Ρούμπιο, αναγκάστηκε το Σάββατο να διορθώσει τον εαυτό του, μετά τα σφοδρά παράπονα του Αμερικανού πρέσβη στην Άγκυρα, Τομ Μπαράκ στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τράμπ, ο οποίος έχει τα προβλήματα του, αλλά αναγκάστηκε να ακούσει και τη …μουρμούρα του #ατζέντη της κατοχικής Τουρκίας.

Ο κ. Ρούμπιο ανακοίνωσε -σε δεύτερη δήλωση μέσα σε 24 ώρες- ότι ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα θα #παραμείνει ως «κεντρικός συνομιλητής για τη Συρία και βασικό έμπιστο χέρι για το Ιράκ». Πρόκειται για φοβερό πισωγύρισμα και άνευ προηγουμένου ρεζίλεμα για τον επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας.

Άδικα πανηγύρισαν οι εχθροί του προβληματικού Μπάρακ στην Τουρκία, την Ελλάδα και το Ισραήλ. «Θα συνεχίσει -αναφέρει σε δήλωση του στα κοινωνικά δίκτυα ο Μάρκο Ρούμπιο- να διαδραματίζει ζωτικό ρόλο, όχι μόνο ως Πρέσβης μας στη Δημοκρατία της Τουρκίας, αλλά και καθώς προάγουμε τη στρατηγική συνεργασία του Προέδρου (Ντόναλντ Τραμπ) με την κυβέρνηση της Συρίας και ξεκινάμε το έργο μας με τη νέα κυβέρνηση στο Ιράκ». Έγραψε επίσης ότι δήθεν ο Μπάρακ «είναι ένα απαραίτητο μέλος της ομάδας του Προέδρου, έχει την πλήρη εμπιστοσύνη μου και λειτουργεί με την πλήρη υποστήριξη του Υπουργείου Εξωτερικών.

Ο αμερικανικός λαός εξυπηρετείται από τη συνεχή προθυμία του να ηγηθεί αυτού του έργου», πρόσθεσε χωρίς αιδώ ο κ. Ρούμπιο, ο οποίος έπραξε το θέλημα του …Θεού Ντόναλντ!!! ΑΣ ΔΟΥΜΕ τι συνέβη 24 ώρες πριν… Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι ο ειδικός απεσταλμένος για τη Συρία, Τομ Μπαράκ, θα παραιτηθεί από τη θέση του μετά τη λήξη της επίσημης θητείας του, αλλά πρόκειται να διατηρήσει κεντρικό διπλωματικό ρόλο στη διαχείριση της πολιτικής για τη Συρία και το Ιράκ.

Αμέσως ξεκίνησαν τα δημοσιεύματα από την Ελλάδα μέχρι και τις χώρες του Περσικού Κόλπου.

Ο κ. Ρούμπιο σε δήλωση που δημοσιεύτηκε στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης X, σημείωσε ότι «ο πρέσβης Τομ Μπαράκ έχει διαδραματίσει ανεκτίμητο ρόλο ως ειδικός απεσταλμένος μας στη Συρία». Πρόσθεσε: «Ενώ αυτός ο τίτλος λήγει, θα συνεχίσει να διαδραματίζει ηγετικό ρόλο για την κυβέρνηση Τραμπ στη Συρία και το Ιράκ, όπου η εμπειρογνωμοσύνη του, οι σχέσεις του και η κατανόησή του για την ατζέντα «Η Αμερική Πρώτα» θα συνεχίσουν να αποφέρουν νίκες για λογαριασμό της σπουδαίας χώρας μας». Ο Νανάρ Χαουάχ, ανώτερος αναλυτής για τη Συρία στο think tank International Crisis Group, είχε δηλώσει στο δίκτυο Al Jazeera: «Ο τίτλος του ειδικού απεσταλμένου του Μπαράκ έχει λήξει, αλλά ο ρόλος του όχι, και παραμένει ο ηγέτης της Ουάσιγκτον στη Συρία, το Ιράκ και την Τουρκία». Πρόσθεσε: «Η λήξη της θητείας του δεν αλλάζει πολλά στην πράξη, επειδή ήδη συντόνιζε αυτά τα τρία αρχεία μαζί πριν λήξει.

Διατηρώντας τον στη θέση του χωρίς να ορίζει διάδοχο, η Ουάσιγκτον σηματοδοτεί ότι επιθυμεί συνέχεια και την υπάρχουσα πρόσβασή του αντί για μια επαναφορά στη Συρία». Σύμφωνα με το καταριανό δίκτυο, κατά τη διάρκεια της θητείας του ως απεσταλμένος για τη Συρία, ο Μπαράκ επέβλεψε την στροφή της Ουάσιγκτον προς την κυβέρνηση του προσωρινού Σύρου προέδρου Άσαντ, του πρώην τζιχαντιστή Άχμεντ αλ-Σαράα.

Η αλήθεια είναι ότι επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική των ΗΠΑ πιέζοντας για την χαλάρωση των βαριών οικονομικών κυρώσεων στη Δαμασκό και συντονίζοντας επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους μαζί με περιφερειακούς συμμάχους, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και των αραβικών κρατών του Κόλπου. Μάλιστα… Σημειώνεται ότι ο μεγιστάνας των ιδιωτικών κεφαλαίων συγκέντρωσε σημαντικά χρήματα από κρατικά κεφάλαια των Εμιράτων.

Έτσι για να γνωρίζουμε πως δουλεύει και ποιους εξυπηρετεί.

Τονίζεται ότι ενώ αθωώθηκε το 2022 από ομοσπονδιακές κατηγορίες ότι ενήργησε ως μη εγγεγραμμένος αντιπρόσωπος για το Άμπου Ντάμπι, οι διασυνδέσεις του οδήγησαν συστηματικά σε ερωτήματα σχετικά με την οικονομική επιρροή των χωρών του Περσικού Κόλπου στην πολιτική των ΗΠΑ.

Η θητεία του Μπαράκ στη Συρία δέχθηκε επίσης σημαντικό έλεγχο.

Η μεσολάβησή του για μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και ολοκλήρωσης μεταξύ της Δαμασκού και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), υπό την ηγεσία των Κούρδων, προκάλεσε έντονη κριτική από την κουρδική ηγεσία, η οποία κατηγόρησε την Ουάσιγκτον ότι εγκατέλειψε τους μακροχρόνιους συμμάχους της για να ευνοήσει την κεντρική κρατική εξουσία.

Προκάλεσε επίσης έντονες αντιδράσεις στον Λίβανο, αφού σε μια χαοτική συνέντευξη Τύπου προειδοποίησε τους δημοσιογράφους να ενεργούν «πολιτισμένα» και όχι ως «ζώα». Οι δημόσιοι ισχυρισμοί του ότι η «καλοπροαίρετη μοναρχία» και η αυταρχική διακυβέρνηση ταιριάζουν καλύτερα στη Μέση Ανατολή από τη δημοκρατία προκάλεσαν αντιπαράθεση, ενώ οι ηγέτες της αντιπολίτευσης στην Τουρκία, όπου παραμένει πρεσβευτής, τον επέκριναν συστηματικά ότι συμπεριφέρεται σαν «αποικιακός κυβερνήτης». Ο Μπαράκ, δισεκατομμυριούχος επενδυτής ακινήτων θεωρείται μακροχρόνιος έμπιστος και φίλος του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Πάντως, η πολιτική του είναι καταστροφική και αυτό θα φανεί μετά το τέλος της θητείας του Αμερικανού Πλανητάρχη. Η Συρία με τη βοήθεια της Τουρκίας θα αποδειχθεί μεγάλος πονοκέφαλος για το Ισραήλ -ίσως και για την Κύπρο.

Το «Χτύπημα Αποκεφαλισμού» του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Κόμμα της Αντιπολίτευσης της Τουρκίας… Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει στην τουρκική πολιτική ιστορία.

Αναφερόμαστε στα αίσχη του ισλαμιστή προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, εναντίον των αντιπάλων του.

Τη δεκαετία του ’50 ο τότε Πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές (Adnan Menderes) προσπάθησε να διαλύσει το κόμμα της κεμαλικής αντιπολίτευσης CHP, για το οποίο υποπτευόταν ότι προσπαθεί να τον ανατρέψει. «Εξήντα έξι (66) χρόνια μετά, παρόμοιες προκλήσεις επανεμφανίζονται επί της αυταρχικής προεδρίας του Ερντογάν, αναδεικνύοντας την κυνική φύση της πολιτικής ιστορίας της Τουρκίας». Ο Sinan Ciddi, senior fellow για την Τουρκία στη δεξαμενή σκέψης (think-tank) Foundation for Defense of Democracies της Ουάσιγκτον δημοσιεύει εκτενές άρθρο στον ιστότοπο National Interest σχετικά με τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία. Αναφέρει: Η πρόσφατη δικαστική απόφαση για απομάκρυνση του Ozgur Ozel από την ηγεσία του CHP και για επιστροφή σε αυτήν του Kemal Kilicdaroglu ήταν “άνευ προηγουμένου” και είχε ως πρωταρχικό στόχο την πολιτική εξάλειψη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και όχι την απονομή δικαιοσύνης.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, το κίνητρο για τον “αποκεφαλισμό” της ηγεσίας του CHP συνδέεται με την πρόθεση του Erdogan να εξασφαλίσει μία τέταρτη προεδρική θητεία.

Με πολλούς ψηφοφόρους να έχουν κουραστεί από την ηγεσία του Erdogan και να αναζητούν εναλλακτικές λύσεις ικανές να αντιμετωπίσουν τον πληθωρισμό και την αύξηση του κόστους διαβίωσης, ο Ozel είχε μετατραπεί σε “αγκάθι στα πλευρά” του Τούρκου Προέδρου, όπως έδειχνε η άνοδος του CHP στις δημοσκοπήσεις.

Για τον Erdogan, το CHP υπό την ηγεσία του Ozel αποτελούσε την πιο σημαντική εκλογική απειλή που αντιμετώπισε εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες.

Οι αποφασιστικές νίκες του CHP στις δημοτικές εκλογές του 2024 στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη άλλαξαν το πολιτικό τοπίο.

Η πίεση προς τον Ερντογάν Την ίδια στιγμή, η οικονομική κρίση, ο αυξανόμενος πληθωρισμός, η επιδείνωση του κράτους-δικαίου και η αύξηση της δυσαρέσκειας της κοινής γνώμης για την κεντρική διακυβέρνηση ενίσχυσαν την πίεση προς την κυβέρνηση Erdogan.

Όλες αυτές οι εξελίξεις συνδυαστικά μετέτρεψαν το CHP, από μία κατακερματισμένη αντιπολίτευση, σε αξιόπιστη εναλλακτική λύση διακυβέρνησης.

Σε αντίθεση με τον Kilicdaroglu που μετρούσε 13 εκλογικές ήττες μεταξύ του 2010 και του 2023, ο Ozel έδειξε σθένος, αντιπαρατέθηκε άμεσα με τον Erdogan και κατάφερε να ενώσει την αντιπολίτευση γύρω από δημάρχους όπως ο Mansur Yavas και ο Ekrem Imamoglu. Ο Erdogan αντιλήφθηκε ότι ένα ενωμένο CHP θα μπορούσε να αποτελέσει ουσιαστική πρόκληση για την ηγεσία του σε εθνικό επίπεδο. «Υπό το φως των παραπάνω εξελίξεων, η παρέμβαση του δικαστηρίου δεν πρέπει να ερμηνευτεί ως μία μεμονωμένη νομική πράξη.

Αντιθέτως, αποτελεί υπολογισμένη κίνηση για την εξασθένηση και εξουδετέρωση της αντιπολίτευσης πριν τις επόμενες προεδρικές εκλογές το 2028», επισημαίνει ο αρθρογράφος.

Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι ο Τούρκος Πρόεδρος έχει και στο παρελθόν φυλακίσει πολιτικούς του αντιπάλους, όπως τον ηγέτη του φιλο-κουρδικού HDP, Selahattin Demirtas, αλλά και τον Δήμαρχο Κωνσταντινούπολης Ekrem Imamoglu, για τον οποίο ελάχιστοι αμφιβάλλουν ότι ο λόγος της σύλληψής του ήταν η ρεαλιστική ικανότητά του να νικήσει στις εκλογές τον Erdogan.

Μηνύσεις, εκστρατείες και έρευνες… Τους τελευταίους μήνες η τουρκική κυβέρνηση έχει κλιμακώσει τις πιέσεις της στην αντιπολίτευση με δικαστικές έρευνες, μηνύσεις και εκστρατείες των φιλοερντογανικών ΜΜΕ που στρέφονται κατά στελεχών του CHP και των δημοτικών αρχών που ελέγχει το κόμμα της αντιπολίτευσης.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η επανατοποθέτηση του Kilicdaroglu ως ηγέτη του CHP ευθυγραμμίζεται με τους στρατηγικούς στόχους του Erdogan.

Πριν απ’ όλα, η εξέλιξη αυτή αναζωπυρώνει τον μακροχρόνιο εσωτερικό διχασμό εντός του κόμματος. Ο Kilicdaroglu παραμένει μία πολωτική φιγούρα στο CHP, το οποίο είχε οδηγήσει σε πολλαπλές εκλογικές ήττες.

Η επανατοποθέτησή του θα επαναφέρει εσωτερικές αντιπαραθέσεις που ο Ozel είχε αρχίσει να επιλύει.

Η στρατηγική του Erdogan είναι σαφής, σημειώνει ο αρθρογράφος: ένα CHP απορροφημένο με τις εσωτερικές του συγκρούσεις θα είναι λιγότερο ικανό να αποτελέσει αποτελεσματική πρόκληση για την κυβέρνηση του AKP.

Επιπλέον, η επανατοποθέτηση του Kilicdaroglu στην ηγεσία του CHP υπονομεύει την ανάδυση μίας νέας γενιάς ηγετών της αντιπολίτευσης που διαθέτουν αυθεντική εκλογική απήχηση, όπως ο Imamoglu και ο Yavas.

Και τέλος, ο Erdogan θεωρεί πιο διαχειρίσιμο τον Kilicdaroglu, ο οποίος ως ηγέτης του CHP είχε δείξει προτίμηση στην σταδιακή προσέγγιση και στον συμβιβασμό, στοιχεία που εκμεταλλεύτηκε ο Τούρκος Πρόεδρος.

Αντίθετα, ο Ozel έχει επιδείξει μεγαλύτερη αντίσταση και είναι πιο δυναμικός επικοινωνιακά. «Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο σαφής ειρωνεία: Ο Erdogan, που αποτέλεσε κάποτε το θύμα δικαστικών και στρατιωτικών παρεμβάσεων, αναθέτει τώρα στα δικαστήρια να αναδιαμορφώσουν την αντιπολίτευση και να επηρεάσουν την ηγεσία του CHP», σχολιάζει ο αρθρογράφος.

Ταυτόχρονα, υπογραμμίζει ότι ο αντίκτυπος αυτών των εξελίξεων στην δημοκρατική φήμη της Τουρκίας είναι καταστροφικός.

Η δημοκρατία στην Τουρκία δεν μπορεί να λειτουργήσει αν τα δικαστήρια καταστέλλουν την ηγεσία της αντιπολίτευσης επειδή απειλή να εκθρονίσει την κυβέρνηση.

Ποιος ακούει τους ψηφοφόρους; Ενέργειες όπως αυτή υπονομεύουν μία θεμελιώδη αρχή: ότι η πολιτική έκβαση πρέπει να καθορίζεται από τους ψηφοφόρους. Η Τουρκία αποτελεί παράδειγμα αυτής της διάβρωσης μέσω της φυλάκισης δημοσιογράφων, της πολιτικοποίησης των δικαστηρίων, της φυλάκισης πολιτικών προσωπικοτήτων, των νόμων λογοκρισίας και της χειραγώγησης των εκλογών.

Η απευθείας παρέμβαση της δικαιοσύνης συνιστά σημαντική κλιμάκωση.

Οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις είναι εξίσου ζοφερές.

Αν τα κόμματα της αντιπολίτευσης θεωρήσουν ότι οι εκλογές δεν μπορούν να διευκολύνουν τη νόμιμη εναλλαγή στην εξουσία, η εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης στην δημοκρατία θα συνεχίσει να μειώνεται.

Αυτή η δυναμική θα εντείνει την πόλωση, θα διαβρώνει την πολιτική νομιμοποίηση και θα μετακινεί περαιτέρω την Τουρκία προς την απολυταρχία.

Παρά τη βαρύτητα αυτών των αντιδημοκρατικών ενεργειών, η προσοχή τώρα στρέφεται προς την αντίδραση των Δυτικών κυβερνήσεων, η οποία πιθανότατα θα περιοριστεί μεταξύ συγκρατημένης ανησυχίας και σιωπής.

Την ίδια ημέρα με την παρέμβαση του δικαστηρίου στο CHP, ο Πρόεδρος Trump ευχαρίστησε δημόσια τον Erdogan στο Truth Social (πριν διαγράψει την ανάρτησή του). υπογραμμίζοντας την συναλλακτική σχέση μεταξύ Ουάσιγκτον και Άγκυρας.

Για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, η Τουρκία διατηρεί τη στρατηγική της σημασία παρά την δημοκρατική της παρακμή.

Η γεωγραφική θέση της Άγκυρας, η συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, ο ρόλος της στην ασφάλεια της Μαύρης Θάλασσας, η επιρροή της στη Συρία, οι μεταναστευτικές συμφωνίες με την Ευρώπη και η επέκταση του αμυντικού της τομέα, όλα αυτά ωθούν τις Δυτικές πρωτεύουσες να δώσουν προτεραιότητα στα στρατηγικά συμφέροντα έναντι των δημοκρατικών αξιών. Οι Ευρωπαίοι δεν βλέπουν, δεν ακούν Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, που ανησυχούν για τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία και την περιφερειακή αστάθεια, επιδιώκουν να αποφύγουν την αποξένωση του Erdogan.

Ο έλεγχος που ασκεί η Τουρκία στις μεταναστευτικές ροές της παρέχει σημαντικό μοχλό πίεσης προς την Ευρώπη. Η Ουάσιγκτον του Trump δίνει προτεραιότητα στις καλές σχέσεις με τον Erdogan και αδιαφορεί για την παρακμή της δημοκρατίας στην Τουρκία. Οι Δυτικοί ηγέτες ίσως φοβούνται, επίσης, ότι η υπερβολική κριτική θα μπορούσε να ωθήσει τον Erdogan σε στενότερες σχέσεις με τη Ρωσία ή την Κίνα, γεγονός που τις οδηγεί να υποτάξουν τις ανησυχίες τους για την οπισθοδρόμηση της δημοκρατίας στην Τουρκία σε γεωπολιτικούς υπολογισμούς. Καληνύχτα Δημοκρατία Μία Τουρκία που εγκαταλείπει τους δημοκρατικούς κανόνες στο εσωτερικό, θα καταστεί αναπόφευκτα λιγότερο προβλέψιμος και λιγότερο αξιόπιστος σύμμαχος σε διεθνές επίπεδο.

Η διάβρωση της δημοκρατίας έχει επιταχύνει την επιδίωξη του Erdogan για μία πιο προσωπική εξωτερική πολιτική που ασκείται ολοένα και περισσότερο με γνώμονα την επιβίωση του καθεστώτος και όχι τα θεσμικά συμφέροντα.

Η διαδικασία λήψης αποφάσεων στην Άγκυρα είναι πλέον συγκεντρωμένη σε έναν στενό κύκλο πιστών, ιδεολογικών συμμάχων και μελών της οικογένειας, ενώ ο θεσμικός έλεγχος σχεδόν απουσιάζει.

Αυτές οι εξελίξεις συνιστούν σημαντική πρόκληση για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Μία κυβέρνηση Erdogan χωρίς τους περιορισμούς που απορρέουν από τη δημοκρατική λογοδοσία είναι πιθανόν να υιοθετήσει πολιτικές αντιπαράθεσης σε μία σειρά γεωγραφικές περιοχές, περιλαμβανομένης της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Θα μπορούσε να ενισχύσει τις σχέσεις της με αναθεωρητικές δυνάμεις, να χρησιμοποιήσει τη μετανάστευση ως μοχλό πίεσης έναντι της Ευρώπης, να παρεμποδίσει τη διαδικασία επίτευξης συναίνεσης στο ΝΑΤΟ και να επιδείξει ανοχή ή υποστήριξη προς εχθρικούς παράγοντες.

Η παρακμή της δημοκρατίας στην Τουρκία θα πρέπει να ανησυχήσει κάθε κυβέρνηση που ασπάζεται τις δημοκρατικές αξίες, επισημαίνει ο αρθρογράφος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους