Original Post

Πλήρες Κείμενο:

cy justice@2026 Ξεπουλώντας την Πατρίδα για ένα Κομμάτι Ψωμί: Η Πολιτική Υποκρισία πίσω από το Δράμα των Προσφύγων.

Οι προτάσεις που συζητούνται διαχρονικά στη Βουλή —με τις εντάσεις να κορυφώνονται κάθε φορά που τα στοιχεία δείχνουν έξαρση των προσφυγών στην Επιτροπή Αποζημιώσεων— κινούνται γύρω από το πώς η κατεχόμενη γη θα αποκτήσει ξανά πραγματική οικονομική αξία στις ελεύθερες περιοχές, ώστε ο πρόσφυγας να μην εξαναγκάζεται να την ξεπουλήσει για να βρει ρευστότητα.

Τα βασικά θεσμικά εργαλεία και οι προτάσεις που βρίσκονται στο τραπέζι είναι τα εξής: 1. Μεταφορά και Ανταλλαγή με Συντελεστή Δόμησης (Η πρόταση Κουλία) Πρόκειται για μια πρόταση που βασίζεται σε μια απλή αλλά ιδιοφυή φιλοσοφία: τη μετατροπή της απτής γης των κατεχομένων σε «αέναο» οικονομικό κεφάλαιο στις ελεύθερες περιοχές, χωρίς να επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός με ζεστό χρήμα.

Η ιδέα: Το κράτος υπολογίζει την αξία της κατεχόμενης περιουσίας και, αντί για χρήματα, παραχωρεί στον πρόσφυγα «τίτλους συντελεστή δόμησης» για τις ελεύθερες περιοχές.

Πώς λειτουργεί στην πράξη: Ο πρόσφυγας μπορεί είτε να χρησιμοποιήσει ο ίδιος αυτόν τον συντελεστή για να κτίσει επιπλέον ορόφους/τετραγωνικά σε δικά του οικόπεδα στις ελεύθερες περιοχές, είτε —το κυριότερο— να τον πουλήσει σε επιχειρηματίες ανάπτυξης γης (developers) που θέλουν να κτίσουν μεγάλα έργα.

Το πλεονέκτημα: Ο πρόσφυγας παίρνει άμεσα και νόμιμα μετρητά από την ελεύθερη αγορά, η κατεχόμενη γη του περνά στο κράτος και προστατεύεται, και το δημόσιο ταμείο δεν πληρώνει ούτε ένα ευρώ.

Παρά τη λογική της, η πρόταση πολεμάται διαχρονικά από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και γραφειοκρατικές αγκυλώσεις της πολεοδομίας. 2. Το Τέλος 0,4% και η «Απώλεια Χρήσης» Το προσβλητικό μέτρο αυτό ψηφίστηκε, αλλά η εφαρμογή του μετατράπηκε σε φιάσκο λόγω γραφειοκρατίας.

Η ιδέα: Επιβολή τέλους 0,4% επί του τιμήματος πώλησης κάθε ακινήτου στις ελεύθερες περιοχές.

Η αποτυχία: Τα έσοδα υποτίθεται ότι θα χρηματοδοτούσαν σχέδια απώλειας χρήσης μέσω του Κεντρικού Φορέα Ισότιμης Κατανάλωσης Βαρών (ΚΦΙΚΒ). Στην πράξη, τα ποσά που συγκεντρώνονται είναι «σταγόνα στον ωκεανό», οδηγώντας σε εξευτελιστικές ετήσιες αποζημιώσεις της τάξης των λίγων ευρώ ανά δικαιούχο. 3. Η «Τιτλοποίηση» και η Χρήση της Κατεχόμενης Γης ως Εγγύηση Μια προσπάθεια να εξαναγκαστούν οι τράπεζες να αναγνωρίσουν τις περιουσίες των προσφύγων.

Η πρόταση: Δημιουργία ενός Κρατικού Φορέα Εγγύησης.

Ο πρόσφυγας θα μπορεί να υποθηκεύει τον τίτλο της κατεχόμενης γης του για να παίρνει δάνειο στις ελεύθερες περιοχές, με το κράτος να μπαίνει εγγυητής.

Αν το δάνειο «κοκκινήσει», η κατεχόμενη γη περνά στην ιδιοκτησία του κράτους, διασφαλίζοντας ότι δεν θα καταλήξει ποτέ σε τουρκικά χέρια. 4. Δημιουργία «Τράπεζας Γης» και Αγορά από το Κράτος Η ιδέα: Αν ένας πρόσφυγας βρίσκεται σε έσχατη οικονομική ανάγκη, να μπορεί να πουλά την κατεχόμενη γη του στην Κυπριακή Δημοκρατία στην ίδια τιμή που του προσφέρει η Επιτροπή Αποζημιώσεων στα κατεχόμενα, ή να την ανταλλάζει με χαλίτικη (κρατική) γη στις ελεύθερες περιοχές.

Γιατί το πολιτικό σύστημα εθελοτυφλεί; Όλες αυτές οι προτάσεις, με κορυφαία αυτή του Συντελεστή Δόμησης, αποδεικνύουν ότι λύσεις υπάρχουν.

Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση.

Οι εκάστοτε κυβερνήσεις προτιμούν να ανακυκλώνουν τα νομοσχέδια στις επιτροπές της Βουλής και να κρύβονται πίσω από «νομικά κωλύματα», την ώρα που ο προσφυγικός κόσμος, αφημένος στο έλεος της ακρίβειας και των χρεών, βλέπει την Επιτροπή των κατεχομένων ως τη μόνη άμεση σανίδα σωτηρίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους