Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Στο Δημοτικό Σχολείο Ζηπαρίου τιμήθηκε η μνήμη των θυμάτων και αποδείχθηκε ότι η ιστορία του Πόντου έχει πλέον ριζώσει βαθιά στις καρδιές των παιδιών ενός σπουδαίου τόπου.» Εμείς, ως απόγονοι των προσφύγων του Πόντου, κάνουμε το χρέος μας.

Ένα χρέος προς τους προγόνους μας, προς την ιστορία τους και προς τη μνήμη όσων χάθηκαν ή ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες.

Ένα χρέος που μας συνοδεύει σε κάθε δράση μας και σε κάθε εκδήλωση μνήμης.

Όμως, αυτή τη φορά, αισθανόμαστε ότι δεν ήμασταν εμείς εκείνοι που πρωταγωνίστησαν.

Πρωταγωνιστές ήταν τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Ζηπαρίου.

Παιδιά που στη μεγάλη τους πλειοψηφία δεν έχουν ποντιακή καταγωγή.

Παιδιά της Κω, τα οποία, με την καθοδήγηση εκπαιδευτικών που επίσης δεν συνδέονται καταγωγικά με τον Πόντο, αγκάλιασαν την ιστορία μας σαν να ήταν δική τους ιστορία και κυριολεκτικά μας έκαναν να δακρύσουμε. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έλεγε πως ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας είναι ένας αγώνας που δίνεται σε δύο μέτωπα.

Και πράγματι, για να δικαιωθεί η ιστορική αλήθεια, απαιτείται η συστράτευση όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους, με την κατανόηση ότι το ζήτημα της αναγνώρισης δεν αφορά μόνο τους Ποντίους, αλλά ολόκληρο τον Ελληνισμό.

Αυτό ακριβώς υπηρετεί η σπουδαία πρωτοβουλία του Δημοτικού Σχολείου Ζηπαρίου, σε συνεργασία με τον Σύλλογο Ποντίων Κω «Ο Ξενιτέας». Μια πρωτοβουλία που απέδειξε στην πράξη ότι η μνήμη μπορεί να ξεπερνά τα όρια της καταγωγής και να γίνεται κοινό κτήμα μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Με βαθύ σεβασμό και συγκίνηση παρακολουθήσαμε τους μαθητές να αναπαριστούν γεγονότα όπως τα κατέγραψε η ιστορία.

Να αναπαριστούν τη σφαγή των νηπίων της Σάντας, να μεταφέρουν μαρτυρίες από τις πορείες θανάτου, να μιλούν για τον ξεριζωμό, τον πόνο των γυναικών, των παιδιών και των αμάχων.

Να αποδίδουν με καθαρότητα, ευαισθησία και ιστορική ακρίβεια γεγονότα που ακόμη και σήμερα δυσκολεύονται να περιγράψουν οι μεγαλύτεροι.

Και κάπου εκεί αντιληφθήκαμε ότι το δικό μας χρέος ολοκληρώνεται πραγματικά μόνο όταν η μνήμη παύει να είναι υπόθεση αποκλειστικά των Ποντίων και γίνεται υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας.

Γι’ αυτό και αισθανόμαστε την ανάγκη να υποκλιθούμε στους εκπαιδευτικούς, στη Διεύθυνση του σχολείου και σε όλους όσοι εργάστηκαν για αυτή την ξεχωριστή εκδήλωση.

Δεν βοήθησαν απλώς έναν ποντιακό σύλλογο να πραγματοποιήσει μια δράση μνήμης.

Βοήθησαν να μεταφερθεί η ιστορική γνώση σε μια νέα γενιά και απέδειξαν ότι η μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου δεν αφορά μόνο τους απογόνους των θυμάτων, αλλά κάθε άνθρωπο που σέβεται την ιστορία, την αλήθεια και τον άνθρωπο.

Και αυτό, για εμάς, είναι ίσως η μεγαλύτερη δικαίωση.

Όταν η μνήμη δεν περιορίζεται στους απογόνους, αλλά περνά στα παιδιά ενός ολόκληρου τόπου, τότε μπορούμε να αισιοδοξούμε ότι δεν θα σβήσει ποτέ. Εκ μέρους του Δ.Σ. Ο Πρόεδρος Ναβροζίδης Χαράλαμπος Ο Γραμματέας Καρακοζίδης Θοδωρής

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους