Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κλιντ ετών 96 Kι αντε να βρεις τα λόγια για να περιγράψεις το βεληνεκές, τη διαχρονικότητα και τον αντίκτυπο ενός αληθινού τοτέμ του αμερικανικού (και όχι μόνο) σινεμά.

Διότι ποιος να το φανταζόταν, εκεί στις αρχές των 70s, όταν ο Κλιντ Ίστγουντ πραγματοποιούσε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το καλοκουρδισμένο Play Misty for Me, ότι θα ακολουθούσε μια φρενήρης σκηνοθετική διαδρομή, διάσπαρτη με αμέτρητα διαμάντια, πιστοποιώντας μια θαυμαστή (και αλυσιδωτή) μετάβαση. Ο Κλιντ, από ηθοποιός-σύμβολο των σπαγγέτι γουέστερν και macho pop icon μιας ολόκληρης εποχής και συνθήκης (ως Dirty Harry), μεταμορφώθηκε σχεδόν κάτω από τη μύτη του κοινού, των κριτικών και της κινηματογραφικής βιομηχανίας σε έναν πολυσύνθετο και πλουραλιστικό δημιουργό, με ετερόκλητα γαλόνια στο ενεργητικό του.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχε τη γενναιότητα και τον αβίαστο τρόπο να επαναπροσδιορίσει και να αποδομήσει τον δικό του μύθο, αποκηρύσσοντας και απομαγεύοντας μια ολόκληρη γενεαλογία βίας και αρρενωπότητας.

Σταθερά προσανατολισμένος όχι στους επίσημους ήρωες αλλά στην υπερβατική εκείνη στιγμή της ηρωικής πράξης, επικεντρωμένος σε ένα συμφιλιωτικό «μαζί», πρόθυμος να υιοθετήσει την οπτική του Άλλου (του ξένου, του υποτιθέμενου εχθρού), έτοιμος να αναμετρηθεί με κρίματα και αμαρτήματα προσωπικά και συλλογικά, αλλά και να υπονομεύσει ακόμη και τις ταυτοτικές καταβολές του, μας έχει χαρίσει ταινίες -ακόμη και σε αδιανόητα προχωρημένη ηλικία- που συνδυάζουν την τόλμη και την ταπεινότητα.

Χρόνια πολλά και βουρ για τα εκατό! Στα σχόλια μπορείτε να βρείτε αναλυτικές κριτικές, αλλά και μια βίντεο-ανάλυση, του CineDogs για τις παρακάτω ταινίες: 🎥White Hunter Black Heart (1990) 🎥Unforgiven (1992) 🎥A Perfect World (1993, σε βίντεο) 🎥Mystic River (2003) 🎥Gran Torino (2008) 🎥 The Mule (2018) 🎥Richard Jewell (2019)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους